Jeronimo's Cage of Thoughts

Elk zinnen dach!

Jah, gulder kijkter waarschijnlijk een bikke van op da kikier zomaar kom binnenvallen, maar ik ben hier om te gastbloggen. Den Lord heeft momenteel niet veel te vertellen. En mocht 'm toch iets aan ulder wippend neuzeke willen hangen dan wisten jullie al zonder het te lezen dat het weer een zinloze woordenratelinge ging zijn van hier tot in 'tzevenste hellegat. Vol miserie, gezaag, geklaag en tandengeknars daar in zijn melancholische duisternis. De lord met zijn zwarte ziel schuif ik nu even opzij om hier zelf mijn zegje te komen doen.

Zwart, kijkt eens goed naar mij, wie is er hier lekker the Pure Blackness? Mijn eigenste fluffy zelve. Ben ik niet schattig? Eat that!
Heu, dat bedoel ik nu niet letterlijk. Bovendien, ik eet u eerst op.

Ik ga me d'r hier eens lekker gezellig bij leggen ze.
Vinden jullie me niet adorable? Dat ben ik hoor. Maar waar zijn mijn manieren.
Ik ben Joske. Da Josmans, Konijni, the were-rabbit, superjos, the killerrabbit, killerjos of hoe mijn baasjes mij ook noemen. Ik ben het huiskonijn van de zus van de lord en haar lief.
Vroeger zat ik binnen, maar ik viel altijd zijn blote tenen aan en toen ze de keuken afzetten met een plank, sprong ik er gewoon over. Nu zijn mijn baasjes verhuisd. Ik zit nu buiten. Ik heb een deel van hun terras voor mij. Ik sprong dus op de vensterbank van het livingraam om hen in de gaten te houden. Je weet nooit wat die twee uitspoken als ze denken dat niemand hen ziet. Vanop die vensterbank sprong ik op de vensterbank van het toiletraam nog een halve meter hoger.
Omdat ze niet graag hadden dat ik constant heen en weer spurtte op de vensterbank van het livingraam om bij hen te zijn, hebben ze mijn domein weer anders ingedeeld. Maar nu heb ik een stukje tuin dat ik afknaag.
De lord die denkt dat hij te pas en te onpas aan ongewenste intimiteiten mag doen. hij grijpt me altijd bij de kont en billen of krabt me achter mijn oren. En dat terwijl ik met iets bezig ben. Als straf heb en bij gebrek aan blote tenen om aan te vallen, beet ik dan maar zijn duim af. Zonder echt resultaat. De onverwachte aaikes blijven komen van boven het gaas. Ik ben nooit gerust.
Overlaatst ontsnapte ik door het gaas en huppelde lekker rond in de tuin. Het zwembadje liet ik voor wat het was, want er lag precies al een minder fortuinlijke zwemmer in te drijven. Ik ben mijn leven nog niet beu. Ik holde en huppelde blij in het rond en at ter loops lekkere plantjes op die ik vanuit mijn domein slechts kan bekijken en van watertanden. Toen ik even mijn gevoeg moest doen en dus langs het ontsnappingsgat terug in mijn domein sloop, werd dat gat opeens achter mijn gat gedicht. De gluiperds. Niets gunnen ze me. Maar ondertussen is mijn prisonbreak wel lekker vereeuwigd.

Breek uit jezelf! Zou ik zo zeggen. Spring en huppel in het rond en bijt van je af als mensen je dingen laten doen die je in feite niet wilt doen! Leve de vrije konijnengeesten!

En nu ga ik wat knagen.

Vandaag doe ik het deels op een ander. Ik kon niet weerstaan aan de uitdaging van Elle en haar eerste en tot voor mij enige gastblogger. Vrouwen en mannen over daten. Ik ben zeker dat jullie er ook een hartig woordje over kunnen meespreken. Ik stel voor dat jullie dat dan ook doen? Hier en ginder, her en der.

Waar moet een mens anders doen dan eens wat gastblogggen terwijl hij in de lommer van de berken in de tuin heel den tijd op apegapen ligt te luieren met een fris drankje en de buik vol BBQ?

Want de afgelopen dagen waren er weer van vriendschapsbanden onderhouden. Hare hekserige hoogheid die al enkele Gentse afspraken had gemist, nodigde ons uit in haar cauldroneske stad vol zomerse gekheid en vooral met grote porties sla en gerookte vissoorten.

Zaterdagavondavond ben ik dan eindelijk , na twee jaar niet gekund te hebben, toch samen met bijna heel de gentblogt roadcrew en in het bijzonder met mijn buddie in de Minard geraakt voor de allerlaatste voorstelling van LOEBAS van Henk Rijckaert. Waarlijk, ik heb er van genoten. Ook van al het schoon volk in de Minard. Mijn collega Panda was er al voor de vijfde keer dacht ze en telkens opnieuw moest ze huilen bij het schitterende ontroerende liedje over de hond die dood moest. Na de show verlieten we de drukke stad algawu om gezellig op het schemerige terrasje van het Soul Food Café ene te drinken. Dat café blijft een goed bewaard geheim. Plaats zat.

De volgende dag kwam zij een< piepen met een heerlijke appelcake en was ook hij er weer bij met wie ik door de hete stad een wandelingetje maakte langs alles wat waard was te zien.

Vandaag ging ik dan flink tegen de grond. Op een helling uitbollen, onderwijl het bagagetasje van je pa rechttrekken, tegen zijn achterwiel rijden en dan het evenwicht verliezen, heeft als gevolg dat je je voeten niet snel genoeg uit je klikpedalen krijgt en baf tegen het asfalt plakt.