Jeronimo's Cage of Thoughts

Ik krijg bericht dat ik genomineerd ben voor de skynet blog awards 2008. Bij deze worden mijn lezertjes, toevallige bezoekers en sympathisanten verzocht om op mij te stemmen. Gewoon omdat ik benieuwd ben waarop dit allemaal zal uitdraaien. Ondertussen hebben we een bepaalde kaap definitief genomen en we zien wel welke winden er daar in onze zeilen zullen waaien. Windstil is het verlopig. Even ronddobberen in onbekend gebied dat ergens niet zoveel anders is dan vanwaar we komen? Welke verrassingen schuilen onder de rustig kabbelende oppervlak? Welke duistere stromingen razen vervaarlijk kolkend inde gapende ondoordringbare diepte? Welke sterren staan er aan mijn gesternte? Waar leiden al deze paden heen?

Jaareindes. Jaarbeginnen. Het ene is voorbij, het andere moet nog komen. Gedachten dwalen terug naar wat is, was en nooit heeft mogen zijn. Wat voorbij is, is niet vergeten en wordt gekoesterd. Lost in moments. Andere dingen blijven aan je lijf plakken en krijg je maar niet van je afgeschud. Voor nieuwe dingen sta je open. Vol verwachting. The Uninvited Guest? Of the long awaited arrival?

We zullen zien, we zien wat zal. ONdertussen blijkt dat we thuis via telenet (de afzetters, oplichters) opeens nekel kanalen gratis kunnen bekijken. De afgelopen dagen zat ik dan ook aan mijn scherm gekluisterd toen ik al zappend op BBC Prime de serie van Michael Palin tegenkwam. Michael Palin in de Himalaya, ik zag 'm in Machhapuchare Base camp en in Annapurna Basecamp toekomen. Wondermooie reeks. Op de site kun je zijn dagboek lezen.

"oh my god" "it's Eric Idle!"

OOk ben ik sinds kort geabonneerd op deze feed in mijn google reader: zeezoogdieren, waar ze onlangs foto's plaatsen van kapotgesneden zeehonden en bruinvissen: ongelukken of kwaad opzet?

Maar eerst en vooral in dit prachtige winterzonnetje moet er gefeest worden op het nieuwe jaar! Prettige eindejaar iedereen!

Al van 7uur slaat het geluid van drilboren me rond de oren. Toch ben ik wat langer blijven liggen, wegens de staking mocht ik immers een dagje thuiswerken. Gelukkig dat ik mijn laptop van het werk meehad, waar niet alleen al mijn documenten op staan, maar ook internetmogelijkheid, want mijn pc hier, die krijg ik niet meer opgestart. Al de derde dag op rij. Ik word er in feite ferm onnozel van verdomme.
Mijn webmail, lukt gelukkig wel, al moet ik om de vijf minuten herinloggen als ik er eens een tijde niet mee bezig ben.
De boren hielden een leuke middagpauze waardoor ik lekker in het zonnetje mijn lunch kon oppeuzelen in alle rust. Verder doet gmail raar. Mails bestemd voor nicelady, kwamen bij lady.nice terecht. Vrienden met gmail wisten me te zeggen dat hun toffe.vriend soms mails ontvangt voor toffevriend. En zo heb ik een totaal vreemde op date gevraagd en die is er niet op ingegaan. Ik kreeg een droog, je hebt de verkeerde vast, te horen. Al heb ik in het verleden door zo'n misverstanden ooit wel iemand leren kennen.

Daarnet smaakte mijn kiekenwokpanneke heel lekker, i've run out of ketchup.
Mijn spaghettifestijn was zaterdag een succes, en de nieuwe housewarming ook dus. Enkele leuke kadootjes rijker. Straks ga ik misschien een filmpje doen, bij gebrek aan beschikbare vrienden. Ik zit al de hele dag stil in huis, of op mijn terras, buiten dat stadswandelingetje gerekend, tijdens het welk opeens een zongebrilde babe vanuit een auto heftig naar me zwaaide toen ze me toegemoet reed en voorbij reed. Pas toen ze voorbij was herkende ik haar. Verzonken in gedachten door de straten dwalen. Heerlijk.

Mongol, wordt het filmpje straks denk ik in de studioskoop.

Gentblogt - Lichtwandeling by Jeronimo

Dinsdagavond ben ik weer eens lekker na de werkuren in Brussel gebleven. Samen met het meisje met het groene kapje dat op de hoge trappen van de Beurs haar koude voetjes warm stond te stampen, trok ik doorheen de vrolijk dwarrelende sneeuw flikkerend in het warme straatlicht naar Le Lotus Blue" een Vietnamees restaurant in de Zuidstraat achter de Grote Markt waar ik al meer dan een jaar niet meer was geweest. Snel werden we bediend van een grote portie en ik kreeg het dit keer niet echt op. Normaal heb ik nooit genoeg. Lekker gezellig ging het dan tusen de witte vlokken door naar het De Brouckèreplein. De sneeuw kietelde mijn kaken, streelde mijn lippen, plakte op mijn jas en aaide mijn nek. Heerlijk vond ik het. Das Leben der Anderen is alweer een dikke aanrader. Er lag wel iemand na een kwartiertje ongelofelijk hard te snurken. Review morgen op gentblogt. Om 23u zag ik in Gent mijn bus net wegrijden en ik wachtte niet op de volgende en dwars doorheen het citadelpark wandelde ik huiswaarts, compleet ontspannen en relaxed. De bus heeft me niet eens meer ingehaald.

Gisterenavond zag ik eindelijk de film Shine, ik was verbaasd dat ik 'm zo goed vond. Schitterende acteerprestatie van Geoffrey Rush.
Vanavond spelen ze Gladiator. Zoveel fuzz hebben ze rond die strontfilm gemaakt dat ik weigerde hem ook maar aandacht te geven. Helaas haalt mijn voorliefde voor wrede Romeinen het op Russel Crowe en het feit dat de heerlijke Connie Nielsen ook meedoet is natuurlijk ook een argument. Ik zag haar schitteren in het drama Brodre (review) en haar verschijning in the devil's advocate herinnert iedereen zich ook nog wel.

Deze ochtend was het weer van dat. Enorm heerlijke sneeuwbuien die de straten algauw onder en witte knisperende deken toverden. Heerlijk. Minder heerlijk was het feit dat ik aan mijn sneltempo een kwartier van mijn gebouw tot aan the music village achter de Grote Markt moest wandelen door heen gladde bruine smerige smurrie. Nathalie Delcroix trad daar 's middags op samen met Bjorn Eriksson om er een countryset te spelen. Het begon heel rommelig maar na een half uurtje begon de swing erin te komen en was het best te pruimen. Hopelijk binnenkort mijn foto's online. Knappe stem, knappe dame. Amaai nog niet! Rode broekkousen zijn hot!

Voor het overige leef ik er maar op los. Gewoon zonder al te veel na te denken. De donkere wolken laat ik me omhullen. Me bedekken. Maar ik beweeg me vrij. Ze houden mij niet gevangen. Ze bepalen mijn gedachten en mijn dromen niet. Al houden ze me soms uit mijn onrustige slaap. Hoe is het zo ver kunnen komen. Een vraag die ik me niet stel. Of net wel. Smuimerend sluipt het besef dat het te laat is misschien binnen. Maar ik weet dat het nooit te laat is. Er is altijd wel een tijd op komst. Tijden van weemoed. Tijden van moonlight river blues. Tijden van een sneeuwvlokkusje. Dat verderlicht je hartje beroert en dan op je zoute huid tot een koude druppel verwordt en wegglijdt in het niets. Tijden van gedonder en geraas. Wanneer alle frustratie en agressie losbreekt uit je geketende ziel. Tijden van zweven op een wolk. Van dansen in de regen of dartelen in de sneeuw. tijden van verbijten van de zure tranen. Het bevriezen van je warme emoties in je verstokte keel. Het briesen van je onmacht. Het vechten tegen de bierkaai. Wat zal de toekosmt brengen. Wat met al mijn plannen. De juiste mensen op de juiste plaats op de juiste tijd. De beperkingen van vrienden. De grenzen van het alleen zijn. Het creëren van mogelijkheden. Ik lijk wel te verdwalen in het labyrinth.

nathalie delcroix by Jeronimo
meer bij Brusselblogt