Jeronimo's Cage of Thoughts

Afgelopen donderdag was het gedichtendag, ik kroop in mijn dichterlijke pen en dit vloeide eruit. Ter ere van Pepijn.

Vele manen zagen sterren
stompend zwalpend zwevend
eindeloos tollend in de knusse duisternis
vanuit het niets
gloeiend groeiend stoeiend
in de warmte van de diepe aarde

bekken trekkend stokt de adem
baken vol stroming
stuwend dwingend voort
planten voetjes zich
doorheen de nauwe schemerzone

samen trekkend
in en uit steeds sneller
heviger happend puffend
uit de diepe zee
braakt het water uit de buik

Blakend
roze licht weerklinkt
gekrijs als schaterlach
in het nieuwe leven
het geluk en liefde tegemoet