Jeronimo's Cage of Thoughts

De tweede film van de focus festivaldag, op het Filmfestival van Gent schiep toch wat verwachtingen. Het was namelijk de eerste western van de bekende indie-cineaste Kelly Reichardt (Old Joy, Wendy and Lucy). Haar films zijn minimalistisch en poëtische sfeerscheppingen, had ik vernomen, waarin de natuur een centrale rol speelt. Ik heb helaas nog nooit iets van haar gezien.

Meek's Cutoff (2010) is heel minimalistisch portret. Niet alleen qua stillevens, lange weidse shots en de uitermate beperkte dialogen, het geheel schept een neerslachtige noodlottige sfeer. Je waant je deels in een natuurdocumentaire en deels in een apocalyptisch straatje zonder eind. Letterlijk! We zien enkele gammele huifkarren voortgetrokken door Ossen door de droge winderige woeste prairie tsjokken met al even lusteloze personages. Het zijn enkele gezinnen die blijkbaar op weg zijn.

Korte inhoud: In het jaar 1845, in de eerste dagen van de Oregon Trail (3400 km lange route die begin 19e eeuw gebruikt werd door de Amerikaanse pioniers), neemt een groep van drie families de bergbewoner Stephen Meek (Bruce Greenwood) in de arm om hen over de Cascade Mountains te gidsen. Meek beweert een binnenweg te kennen en leidt de groep langs een onbekende weg over de woestijnachtige hoogvlakte om uiteindelijk te verdwalen in de droge rotsachtige woestenij. De komende dagen zullen de emigranten geplaagd worden door honger, dorst en hun gebrek aan vertrouwen in elkaars overlevingsinstinct. Wanneer ze een indiaan tegenkomen moet de groep kiezen tussen een onbetrouwbare gids en een man die altijd al hun natuurlijke vijand is geweest.

Langzaamaan wordt duidelijk dat hun gids, de cowboy Meek, hen langs een route heeft geleid waar iedereen het noorden kwijt is. De hoofdzorg van de groep is water vinden en vruchtbaar land en dat zorgt voor de meeste angsten en discussies; Hoe lang gaan ze nog door, eindeloos het huifkarren voorttrekken, hout sprokkelen, spaarzaam zijn met al hun voorraden, ongelukken met hun materiaal en het voor zich houden van hun meest persoonlijke gevoelens. Wanneer opeens uit het niets een Indiaan opduikt, krijgen hun angsten een concrete vorm.

In die zin is deze film heel symbolisch voor het hedendaagse westen dat arrogant denkt de wijsheid in pacht te hebben en geconfronteerd met het onbekende, de abstracte vijand of tegenstander die opeens concreet wordt, een dubieuze houding aanneemt. De groep ervaart dezelfde tweestrijd. Moeten ze het lot in de handen leggen van de indiaan, de verpersoonlijking van al het kwaad dat hen in het grote onbekende bedreigt? Zal hij hen de dieperik inleiden of leidt hij hen naar hun bestemming?

Hoewel er dus echt niets, maar dan echt wel niets in deze film gebeurt, is de sfeerschepping erg geslaagd en ik denk dat deze film mits enig doorzettingsvermogen toch menig kijker zou kunnen overtuigen. Ook wel omdat een van de acteurs toch wel erg overtuigend een minimalistisch personage uitbeeldt. De bevallige Michelle Williams hoeft duidelijk niet veel tekst te hebben om toch een personage neer te zetten dat meteen opvalt en overtuigt. Ja, ik heb haar leren kennen in Dawson’s Creek- durf ik dit toegeven? - maar ze is de serie duidelijk ontgroeid. Ik ben alvast benieuwd naar Kelly Reichardt's ouder werk.

height="149px" width="205px" />

In de film zien we ook nog een rol voor Will Patton (Remember the Titans), Zoe Kazan (Revolutionary Road), Paul Dano (There Will Be Blood) en Shirley Henderson (Frozen). Het script is van de hand van Jonathan Raymond (Old Joy, Wendy and Lucy) en dit is de eerste langspeelfilm als Director of Photography van Chris Blauvelt. Het is op dit ogenblik nog niet bekend wanneer de film bij ons zal draaien, maar hopelijk ergens eind dit jaar.

Ik stond ongeduldig te wachten op mijn maten die een beetje later dan verwacht op het Filmfestival van Gent toekwamen, dankzij het Vlaamse openbaar vervoer. Er stond al een drukke massa mensen aan te schuiven in volle verwachting voor de focus filmfestivaldag. Patrick Duynslaegher geeft de fakkel dit jaar doorgegeven aan Dave Mestdach van Focus Knack. Waar ik de vorige edities eigenlijk slechts matig tevreden was, was ik deze editie nog meer ontgoocheld.

Kort gezegd zou ik kunnen stellen dat we over het algemeen de films voorgeschoteld kregen die niets voorstellen, maar toch een publiek moeten krijgen volgens de Knack-redactie. Jammer, want deze films zijn hopelijk niet representatief voor wat het filmfestival van Gent dit jaar te beiden heeft. En dat is heel wat. Ik vond dat er wat meer originele films aan bod mocht komen die effectief een meerwaarde aan de kijker bieden. Het hoeft zeker geen best off te zijn, maar een origineler en iets flitsender bij momenten mocht toch. Zo waren Kaboom (2010) van Greg Araki en Potiche van François Ozon de goeie films van verleden jaar.

De eerste film die we voorgeschoteld kregen was het Russische familiaal drama Elena (2011) van de cineast Andrei Zvyagintsev, met muziek van Philip Glass en award-winnende fotografie van Mikhail Krichman. De Russische cinema levert af en toe kleine films af, die je na het bekijken toch overtuigen van hun kwaliteiten. Vorig jaar bleek Silent Souls (2010) vrij origineel.

Korte inhoud: Een bejaarde vrouw Elena (Nadezhda Markina) woont samen met haar rijke man Vladimir (Andrey Smirnov) in een ruime villa. Alles is echter geen rozengeur en maneschijn. Elena heeft immers maar één zorg: haar alcoholistische zoon Sergey (Aleksey Rozin) en diens gezin te redden van de nakende armoede. De dochter van Vladimir, Katerina (Yelena Lyadova), is dan weer een zorgeloze jonge vrouw die een afstandelijke relatie heeft met haar vader.

Elena is opgebouwd uit dezelfde uitermate trage simplistische beelden. Ontdaan van alle franjes beschrijft de regisseur het leven van de oudere Elena en haar man in een ongezellige design loft. Elena's zoon is een werkloze nietsnut die in een klein sociaal appartement leeft met zijn vrouw, een al even luie tienerzoon en een kersverse baby.

Elena schuift met de regelmaat van de klok een deel van haar pensioen door naar haar zoon, zeer tegen de wil van haar man. Maar haar man heeft evenzeer een dochter Katerina, die hij amper ziet. Wanneer Elena's man begint na te denken over zijn nalatenschap, beseft Elena dat zij er zeker zal moeten voor zorgen dat de toekomst van haar zoon en zijn gezin financieel veilig wordt gesteld.

Dat de film omschreven wordt als een thriller is verkeerd. Spannend is hij al evenmin. Soms denk ik dat bepaalde cineasten denken dat ze origineel zijn en trendy als ze minutenlang nietszeggende beelden of scènes op de kijker af sturen. Het leven zoals het is, iedereen moet opstaan, rekt zich nog wat uit in zijn bed, kamt zijn haren, zet koffie en gaat naar zijn of haar werk. Gelukkig krijgen we na een groot half uur toch wat van de plot door en heeft de film onze aandacht vast.

Elena schetst ook amper de karakters. De beelden en scènes spreken voor zich. Ook door de camerastandpunten tracht de regisseur de kijker te midden van de personages te plaatsen. Hoe dan ook, erg betrokken bij Elena voel je je nooit. Je ziet wel haar tweestrijd en wanhoop, maar echt sympathie kweek je er niet voor. Deze film zal denk ik enkel aanslaan bij liefhebbers van minimalistische cinema.

Ondertussen heeft Elena, desondanks de enorme teleurstelling, gisteren de Grote Prijs voor Beste Film gewonnen op het Filmfestival van Gent. Dat heeft de internationale festivaljury onder leiding van Jessica Woodworth gisteren bekend gemaakt op het Gentse stadhuis. Andere films die in de prijzen vielen zijn The Invader (2011) van Nicolas Provost (Beste Muziek en sound design) en de kortfilm Demain, Ce Sera Bien van Pauline Gay. De prijs voor Elena werd in ontvangst genomen door M. Alexandre Petrachkov (de Russische Consul – Generaal), Alexandre Stebakov (Consul van de Russische Ambassade) en Alexey Grigoriev (Eerste Secretaris, Culturele Attache van de Russische Ambassade).

zoals verschenen op het project

Ik heb verschillende vriendinnen die regelmatig eens naar de opera gaan. Zelf was ik daar nog nooit geweest. Vage afspraken en intentieverklaringen om dat eens samen te doen, werden nooit concreet tot ik die dag opeens reclame zag voor Verdi's Aïda, een van de meest beroemde en controversiële opera's van het midden van de negentiende eeuw. Over het toenmalig woelig tijdperk waarin Verdi zijn opera schreef, ga ik het niet hebben.

Ik zat met hoge verwachtingen. Als mensen in films naar opera's gaan, zijn het altijd majestueuze live kostuumdrama's. Dat dat beeld een beetje voorbijgestreefd was in de 21ste eeuw waarin de kunst ietwat beperktere budgetten heeft, had ik kunnen weten. Mijn zitje van 34 euro, dat ik gekozen had met de deskundige hulp van de online helpdesk vond ik alvast vrij goed. Ik kon dan wel vanop het eerste zijbalkon het uiterst linkse deel van het podium niet zien, maar ik zat boven de orkestbak waar ik de muzikanten aan het werk kon zien. Prachtig vond ik dat.

Het orkest begint, het doek gaat op en...
ik schrik een beetje: geen majestueuze decors, geen prachtige kostuums, een kale steriele kubusachtige box die mij aan The Matrix deed denken, waarin de acteurs in hedendaagse kledij acteren. Verdi ontdaan van alle franjes, het is wat wennen.
Concentratie op de muziek dan maar, want ik vind het echt toch wat anachronistisch.



De 'ondertitels' hangen vanuit mijn positie veel te hoog wat vermoeiend is om te volgen, maar de uitstekende zangers kunnen de emoties, het drama, de verschrikkelijke keuzes waarvoor ze staan uitmuntend uitbeelden.

Opeens was het gedaan. Na amper een uur en twintig minuten. Mijn gezellin die vier balkons boven mij zat, naar wie ik net zoals andere toeschouwers die mekaar wisten te vinden in de prachtige zaal, al een paar keer had gezwaaid, wist me te vertellen dat het wel pauze was en nog niet gedaan. Oeps.



Het tweede deel bracht niet veel bijzonders meer, behalve dat de tragiek van geliefden die het noodlot ondergaan, een thema is waar ik altijd wel wat week van word.

Voor een absolute leek inzake opera, vond ik dit niettemin een aangename kennismaking. Het moderne decor voor een oud verhaal deed wat vreemd aan, maar de muzikale livebeleving is fantastisch. Die operaschrijvers van vroeger waren de metalheads van hun tijd, ongetwijfeld.

cast:
Muzikale leiding: Dmitri Jurowski
Regisseur: Peter Konwitschny
Aida: Susanna Branchini / Michele Capalbo
Radames: Misha Didyk / Mikhail Agafonov
Amneris: Irina Makarova / Susanna Levonen
Amonasro: Valery Alexeev / Werner Van Mechelen

Meer informatie op de site van de Vlaamse Opera. Nog dit weekend in Gent en dan verhuist dit naar Antwerpen.

Op het project maakte ik al een reportage van Kask Movement #18. Hier vindt u nog enkele beelden.
En ondertussen hebben we enkele wasjes gedraaid, weken niet naar huis gaan, heeft zo zijn gevolgen voor de kleerkast en het volume aan geschikte propere kleren om te dragen.
"Jij bent ieder weekend weg". Waarom zou ik thuis blijven als er zovele leuke dingen te doen zijn. Amusement verzekerd. Gezelligheid troef. Of het nu in Riga is, een lunch in Brussel met de paar studiegenoten-vrienden die nog overblijven na een 15 jaar sinds het begin van mijn universitaire carrière, de sinksenfoor in Antwerpen met de kameraden op zondagmiddag na een rijkelijk gevulde familietafel thuis vol lekkernijen? Die avond in a'pen werd trouwens onverwacht een pokeravondje, maar even onverwacht kort. Ik moet het nog leren als het voor echt is. gaan met die banaan maar niet te onstuimig. Mijn auto verbruikt veel meer dan die Ford Focus Clipper Eco waarmee we richting Berlijn sjeesden.
Ik ga binnenkort een gps bestellen via internet, maar flitspaalverklikkers zijn verboden in Frankrijk heel binnenkort. Wat als dat nu eenmaal in je wagen zit ingebouwd?
Al is het mijn doel om zo lang mogelijk zonder boetes te rijden. Ik hou me dus strikt aan de 70km/u op de E17 waar die werken zijn en maak er een sport van zo zuinig mogelijk te rijden op het hele traject (achter een vrachtwagen ook nog). Parijs, here we come i think.
Next week of zo onderutssen ligt er nog ander entartainment in het verschiet. Inspirerend. Uitdaging. Motivatie. All we need is entertainment. Dynamiek. I love it. Living at full speed.
En ondertussen? Creativiteit. Pixum heeft mijn foto's opnieuw afgedrukt met het ecuus dat de eerste versie nooit oor de kwaliteitscontrole had mogen komen. Ik dank Pixum voor de snelle respons en service. Drie weekn nadat de herprint is toegekomen heb ik eindelijk tijd gehad deze zelf aan mijn kwaliteitsoordeel te onderwerpen en ik denk: voor die prijs valt dat wel goed mee. Aanrader!

Verder is het genieten van de rust van Pepijntje op de schommel, even het stulpje grondig kuisen en stofzuigen. Lekker chillen en dromen en plannen maken en zorgen dat de duisternis een klein beetje minder op de voorgrond kruipt.
cheers

Zoals eerder gepubliceerd op gentblogt.

Dat er enorm veel te doen is in Gent staat buiten kijf. Een mens zou al niet meer weten wanneer hij nog eens op zijn gemak gezeten heeft, de uren in het kleinste kamerke niet meegeteld, hoewel overlaatst was dat plaagske eerder een ongemak te noemen. Niettemin, het gat in mijn geheugen werd deskundig ingevuld toen ik de zoveelste sms bekeek waarheen ik door had geslapen deze ochtend. U moet weten, even over en weer rijden naar Parijs, verzamelen in de Bar De Vriendschap op de Vlasmarkt en daarna versluizen naar het altijd drukke en overvolle flirterige Charlatan, de Video en uiteindelijk wat met de leden zwaaien op de maffe electro in de Roerkuip, laat zijn sporen na bij ondergetekende. Zelfs het feestelijk klokkengelui heb ik gemist, bedacht ik toen ik een tweet zag dat die klokken wegens gebrek aan katholieken in Gent beter zouden worden afgeschaft.

(zoals gepubliceerd op gentblogt)

Vrijdagavond was de Culture Club het schouwtoneel voor de voorstelling van de handmade collectie van de Gentse ontwerpster Cindy Iwens: "Lovey Mariquita".

In een mooi klank- en lichtspel werd de prachtige collectie voorgesteld door een enthousiaste elegante groep meisjes. Persoonlijk vind ik deze hippe fashion speels, sexy, elegant en lekker retro tegelijk zonder in overdreven trendyness te vervallen. Eenvoudig op het eerste gezicht en makkelijk te dragen, al vonden de dames in mijn gezelschap dat het toch maar voor een bepaald soort slank figuur gemaakt was.

Oordeelt u zelf...

Vrijdagavond zaten we met de hele familie in een volgelopen capitool voor de musical Oliver Twist die na Antwerpen ook in Gent het mooie weer maakt. Een aangename verrassing voor mijn moeder die ooit te kennen gaf dat ze graag die musical wou zien. Met een excuus lokte mijn pa haar mee naar de capitool en tot haar verrassing doken ook wij op.

Oliver Twist moet wel een van de meest bekende en meest verbeelde verhalen zijn van Charles Dickens. Iedereen kent hem, Oliver, de kleine weesjongen die door zijn grote mond verkocht wordt door de eigenaars van het werkhuis en vanaf dan een leven vol avonturen leidt.

Hij dwaalt op zijn eentje door de straten van London en leert zo via de kleine boef Dodger, de vrolijke bonte bende van Fagin kennen, een oude grappige schurk die zich ontfermd heeft over een groep Londonse straatkinderen die hem aanbidden en voor hem de zakken rollen van menig passant. Maar dan loopt het fout als Oliver betrapt wordt en de schurk Bill Sikes zijn vel wil, voor hij de bende kan verraden.


De hoofdrollen zijn voor Peter Van den Begin als de ongelofelijk charismatische en komische Fagin en Peter van de Velde als brute indrukwekkende slechterik van dienst.
De musical bouwt het verhaal netjes op in een mooi tempo. In het begin vond ik het nogal traag op gang komen en ik had net zoals zovelen moeite om de teksten van de liederen te verstaan.

Niettemin na een half uur barstte het verhaal los in al zijn glorie en gefascineerd en vooral geamuseerd zat de hele zaal mee te klappen en te lachen met de grappen en grollen van Fagin. Magisch hoe Peter van den Begin zijn klasse bewijst als acteur en dit keer ook als musicalacteur waarin hij zich duidelijk mocht uitleven van regisseur Frank Van Laecke.

Hij steelt de show in de stukken waar hij alleen op het podium staat, sleurt er grappen en grollen bij die niets met de musical te maken hebben, die ter plaatse verzonnen lijken, geïmproviseerd op de reactie uit het publiek maar duidelijk geoefend. Grote klasse, jong en oud keek gefascineerd toe. Vooral jong, want dat waren de enigen die souffleur speelden toen hij even zijn tekst scheen verloren te hebben en duidelijk een beroep deed op het publiek. Niet dat een van de volwassenen kon verzinnen wat het vervolg van de tekst was, een bewijs hoe aandachtig de aanwezige kinderen opgingen in het verhaal.

Ook het gebruik van een echte pitbull op de scene zorgde voor heel leuke accenten.

Als ik het al wat jammer vond dat ik soms de teksten van de een voor een voortreffelijke zangers niet verstond, visueel wist je niet waar eerst kijken. De prachtige decors wisselden mekaar in sneltempo op op een heel vlotte manier, de scenes werden mooi aan mekaar geweven en de choreografie is een echt huzarenstukje. Al die jonge kinderen tegelijk op het podium orchestreren, lijkt me niet eenvoudig.

Het was al jaren geleden dat ik een musical zag, dit is om eerlijk te zijn slechts mijn tweede, maar ik denk dat ik er nog wel ga zien.

Topper!

Cast:
Fagin: Peter Van Den Begin
Oliver: Guust Vandenbussche, Sepp Hendrix en Timon Sohier
Dodger: Sander Heynderickx, Arno Reyns en Olivier Scheers
Nancy:Hilde Norga
Bill Silkes: Peter Van de Velde
Mr. Brownlow: Harry Deswarte
Mr. Bumble: Piet Vansichen
Widow Corney: An Lauwereins
Mr. Sowerberry: Door Van Boeckel
Mrs. Sowerberry: Wanda Joosten
Charlotte: Nicoline Hummel
Noah Claypole: Dieter Verhaegen
Bet: Deborah De Ridder

Het festival van Vlaanderen zorgt voor aangename verrassingen deze editie. Zaterdagavond nodigden ze een van mijn favoriete "Gothic" bands uit om de handelsbeurs om te toveren tot een donker sfeervol spektakel: Qntal. Meteen werd het genre opengetrokken en was het leuk heel wat andere mensen te zien dan de zwarthemden in het publiek. Boven bleken die mensen het concert ook nog eens ferm gesmaakt te hebben.

as published on gentblogt.

Maandagavond trok ik weer naar de sfeertent op het Ledebergplein. Ditmaal voor de finale van de Mister Gent 2010 verkiezing. Tien sterke kandidaten dongen naar de titel en probeerden het dolenthousiaste en talrijk opgekomen publiek te imponeren met allerlei acrobatieën op de fiets of met ballen, muziek en heel veel indrukwekkend gedans.

Het showgehalte lag iets hoger dan bij de dames zondag, maar dat kan aan al die mannelijke spierkracht liggen.
Tussen de bedrijven door praatten Geert Vanhassel (presentator RingTV en Vitaya) en Katleen Evenepoel (Miss Ledeberg 2008 en Aardbeienprinses 2010) de show alweer deskundig aan mekaar.

Maandagavond na een heel weekend vol feestgedruis in de sfeertent op het Ledebergplein waar menig miss of mister zich waagde aan de strijd om de titel van Miss en Mister Gent werd er ook op muzikaal vlak en ferme lap opgegeven.
Gene en Gina nog steeds even enthousiast sprongen het podium op en veroverden de zaal in een oogwenk. X-session bracht Ledeberg in extasy.

my review as published on gentblogt.be

Er heerste een aangename gezelligheid op het langzaam vol lopende Sint-Pietersplein vrijdagavond. De avondzon scheen ontspannen met haar warme gloed op de Sint-Pieterskerk. Terwijl ze langzaam achter de gevels verdween en plaats maakte voor de ster van de avond, Leonard Cohen, stond ik paraat op de eerste rij om mijn 5 minuten fototoestemming ten volle te benutten.

Skynet heeft de skynetblogs op een nieuw platfrom gezet. Het resultaat is dat mijn getunede blogcss dus verloren is gegaan en voorlopig kies ik maar een standaard design. Verder ben ik de nieuwe interface aan het bekijken en ik heb een beetje heimwee naar de gewoone "eenvoudige tekst-editor" waar ik met html zelf de lay-out kan kiezen dan in de "rich text"-editor met allerlei mogelijkheden om lettertypen in allerlei groottes en dergelijke te gebruiken. Hoewel ik heb net iets gedaan, zijnde de foto van flickr, ingevoegd niet via de "image"-inserter, maar via de html-knop. Blijkbaar zit de "eenvoudige" dan wel "wysywyg" -editor in de tab "instellingen". Dus niet in de "nieuw bericht"-dinges.

Ik zal nog eens uit gebreid te tijd moeten nemen om te testen. Bv waar is mijn draft naartoe. Blijkt dat ik geen draft heb, was al gepubliceerd lol.

Verder ben ik mij aan het voorbereiden op mijn reis dus je zult de komende weken niet veel van me vernemen helaas.

Maar we zitten niet stil, alles behalve, ik heb dan wel geen festivals gedaan behalve een dagje couleur café waarvan ik ferm heb genoten, geen cactus gezien, amar wel een heerlijk overhit trouwfeest gedaan waa rik feestfotograaf was. Dit nadat ik al een persoonlijke fotoshoot van de gelukkige trouwers had gemaakt enkele maanden terug. Het was te doen ergens in de middel of nowhere in Ardooie in een omgebouwde kapel zonder airco. U kunt raden hoe hoog de temperaturen daar opliepen. Het eten was delicious! Lekkere tapas van goeie kwaliteit en vooral zeevruchten. Njammie, met paella en dessert. Een mens kan zich op ergere plaatsen begeven als het te heet wordt.

Maandag was er dan een etentje met enkele kooklesmensen in den abajour in Gent, net iets te prijzig voro hetgeen het is, maar de dame blanche daarna ging toch vlot binnen net zoals de dame blanche deze noen met mijn studiegenoten in Brussel in de Titanic. Filet d'espadon en son feuilleté met seizoens groenten. 18 euro voor een te hard gebakken filet zwaardvis met een lekkere licht pikante saus en een klein bladerdeegje met een groetenmix als uit een bokaal... en dat was het...overprijsd, maar de dame blanche daarna ging er wederom vlot in. En zoals steeds ergat ik te vragen om de slagroom achterwege te laten. Als het maar gezellig is!

Donderdagavond werden we hartelijk verwelkomd bij een van de grootste werkgevers van Gent: Volvo Cars Ghent. Op dit speciale event stelde Volvo Cars hun nieuwste paradepaardje dat in Belgische productie is gegaan, voor: de nieuwe Volvo S60, pardon the naughty S60.
Deze S60 wil zich namelijk als uiterst dynamisch, veilig, ecologisch en sportief profileren en ik vermoed competitie voeren met de gekende Duitse sportieve modellen. Dit niet alleen door een uiterst dynamische stijl, maar ook door middel van accessoires, design, spitstechnologie en motorisatie.

Onze appetijt werd langzaamaan gestild door de smaakmakende inleiding van de Volvo-medewerkers en dito broodjes, waarna we een korte presentatie kregen over de technologische vernieuwing op vlak van veiligheid van de S60. Kenmerkend zijn de infraroodcamera's die constant de omgeving van de S60 scannen. In het filmpje hieronder zie je bijvoorbeeld hoe de voetgangersherkenning werkt.[youtube I4EY9_mOvO8]Volvo is mensenwerk, de slogan "the power of We" legt de klemtoon op het teamwerk van hun medewerkers. Dat deze kijk op de menselijke relaties centraal staat, uit zich dan ook in de veiligheidstechnologie van de nieuwste sedan. De technologie is bedoeld als bijstand van de bestuurder, maar kan de bestuurder uiteraard niet vervangen.[youtube KAHcgWN37u4]Na de uitleg over het productieproces, de opbouw van de fabriek met maar liefst ruim 15km lopende band, werden we rondgeleid tussen de verschillende productie-eenheden om te zien hoe zo'n auto nu in mekaar wordt gezet. Indrukwekkend. Niet alleen robots doen volautomatisch precieze montages, ook de mensen aan de band letten op ieder detail.

Achteraan is er voldoende plaats, maar ik ben dan ook eerder klein van gestalte. Dit alles smaakt naar een uitgebreidere test.
Over prijzen en dergelijke kregen we geen info, maar ik vermoed dat wanneer je een stijlvol interieur kiest en hier en daar wat sportieve elementen aanbrengt, je toch ferm wat kapitaal kwijt bent. De S60 zal dan ook hoofdzakelijk een directiewagen worden, denk ik.

De Hoogpoort in Gent. Deze rustige wandel-en winkelstraat kent iedereen van de uitvijscafés, connections, het Gb'ke, de Mosquito Coast, het stadhuis, een hotel, bed&breakfasts, koffiehuisjes, eethuisjes, maar ook van de hippe kledingzaken met stijl. Dat wilden deze handelaars in de Hoogpoort eens duidelijk tonen. Zaterdagnamiddag rolden ze de rode loper uit voor Porta Moda: een modedefilé. Het weer was er niet naar, maar de zonnige collecties brachten voldoende zon en licht en een mooi meegenomen entertainment voor de vele toevallige passanten.
De spits afbijten deed Miss Kado – Kaba, gevolgd door Sensi en Cream. De collecties ken ik niet bij naam, maar hopelijk doen de beelden u eens snuisteren in de rekken en duiken in de pashokjes. Stuur gerust uw foto in uw nieuwe outfit op. De geshowde outfits vond ik alvast erg geslaagd. Stijlvolle en sexy lingerie en badmode. Elegante, hippe, frisse, zomerse fashion. Dat belooft alvast een stralende zomer te worden.

Als ik al eens in de capitool te vinden was, is het de afgelopen jaren altijd al geweest om lekker te genieten van een flinke portie stand-up comedy of cabaret.
Ook deze woensdagavond zat de capitool afgeladen vol voor Cabaret Night. Veel bekende mensen uit het wereldje, ik zat er zelfs tussen gepropt.
De avond werd bijeen gepraat door het duo van Zonde van de Zendtijd Bert en Henk, dat op een gespeeld klunzige manier de show probeerde te presenteren.Na deze opwarmer beet Ter bescherming van de Jeugd de spits af. Deze mannen kwamen ondertussen al voor de derde keer hun kunnen aan mij bewijzen. En waarlijk. Eindelijk nieuw materiaal! En wat voor materiaal! Voortbouwend op wat ik al van hen gezien had, is het veel belovend. Duidelijk in vorm die mannen. Ooit was dat anders. Blijkbaar heeft de podiumervaring en het toeren met dezelfde show zijn vruchten afgeworpen. Een synergetisch duo dat de knappe en grappige scenes aaneenrijgt met zelfrelativerende humor. Het werkt nog steeds, doen alsof ze uit een scene vallen en waarbij de ene de andere de schuld geeft van het mislukken.Knap gevonden was ook de scene met twee mensen uit het publiek. Ook hun liedjes zitten goed ineen met spitsvondige eenvoudige teksten en leuke pointes.

Na deze knappe opener, kwamen Bert en Henk het publiek nogmaals warm maken voor de peetvader, de grootvader en godfather van de comedy: Gaston Bergmans. De sympathiek ogende opa telt al vele jaren, maar zijn podiumpresence zit hem in zijn bloed. Hij komt op en begint te vertellen zoals hij nooit anders heeft gedaan. Meteen herinnerde hij het publiek aan zijn zielsverwant Leo. Hoe ze samen op de bühne stonden links of rechts van hem. Gaston vertelde gewoon wat akkefietjes, over zijn dokter en hoe die hem wat sport aanraadde, een wat vreemd verlopen vakantie.
De stijl van Gaston is volks, naturel en eenvoudig. Dat is wat hem zo populair maakte in Vlaanderen. Cabaret voor het gewone volk, voor iedereen toegankelijk. En zoals hij afsloot: de grens tussen humor en ontroering is flinterdun en als grootmeester wist hij die grens te bewandelen als geen ander.
De staande ovatie was niet zo zeer te danken aan zijn prestatie van amper een dik kwartier, maar als eerbetuiging aan zijn hele carrière. Hoed af en diep respect!

Na een pauze was het de beurt aan de enige vrouw van de avond: Brigitte Kaandorp. Hollands bovendien. Maar een vrouw met ballen aan haar lijf. Ik moest even wennen aan haar enorm drukke razende en hakkelende stijl van praten, maar ze stal de show al snel met een act opgebouwd rond hoe je een comedyshow in feite in mekaar steekt. Ook hier was er weer een geslaagde interactie met het publiek en ze houdt zich ook niet in om zogezegde trukken van de foor wat uit te buiten. Het werkt. Het publiek at uit haar hand. Knap hoe ze van de hak op de tak springt zonder de balans uit het oog te verliezen. Haar tussendoortjes bevielen de zaal vlot en verveelden niet. Zeer aangename kennismaking was dit voor mij met het Nederlandse cabaret.InfoDe komende weken in de Capitole elke avond cabaret, met oa. Wim Helsen, Gunter Lamoot, Javier Guzman, Alex Agnew,...Volledig programma op de website

Zondagavond was het verzamelen geblazen in het Jeugdontmoetingscentrum Minus One in de Opgeëistenlaan. Dit nieuwe JOC ligt vlakbij het nieuwe gerechtsgebouw en is geheel in de stijl ervan in de omgeving geïncorporeerd en letterlijk ondergronds gebouwd. Aanvankelijk was ik dan ook even te ver gereden, maar enkele inboorlingen wezen me in redelijk Vlaams de juiste weg.
Er was veel volk. Dat verwonderde me niet. Eyehategod stond hier over een klein uurtje op het podium. De legendarische masters of sludge! Het moet al van rond 1994 geleden zijn dat ik ooit eens ettelijke minuten van Eyehategod beluisterde op het een of ander cassetje. Wie kent hun cd uit 1993, Take as Needed for Pain, niet? In die tijd moest ik helaas enkel van death metal en black Metal weten ondanks verwoede pogingen van mijn maat en klasgenoten die Todayistheday en Cop shoot Cop en Biohazard-toestanden aanbeden, om ook eens Neurosis, Grief en ja Eyehategod eens te proberen. Die 16-jarigenmentaliteit is een beetje van me afgevallen ondertussen en met ouder worden kan ik een ferm breed spectrum aan metal en aanverwante genres aanhoren.
Eyehategod wou ik dan ook onvoorwaardelijk vanaf de eerste rij live door mijn botten voelen malen.

Na wat gewring stond ik algauw op de gewenste plaats om de laatste songs van Blind to Faith te zien. Deze hardcoreband met leden die hun sporen verdienden bij Amen Ra, Rise and Fall en anderen, schreeuwde de zaal ondersteboven met aanstekelijke energieke agressieve metal. Eh bon, ik voelde me waarlijk nog eens 16 als toen ik pioneers Integrity, Congress en Liar eens aan het werk zag. Toen was er nog sprake van een scene, die zich enkel en alleen in Kortrijk situeerde: goodlife recordings anyone?

Totimoshi stond ettelijke minuten later op de planken voor een half leeg gelopen zaal. Beetje jammer want de Amerikanen met Latino invloed speelden een krachtige rockabilly aandoende set, hombre!.
Het was niettemin wachten op de moddergoden uit de onderwereld. De Minus One zat ondertussen propvol en onder luid gejoel kwam Mike van Eyehategod het podium op. Apestoned en met een gelukzalige glimlach op zijn gezicht bazelde hij enkele dingen over hoe fucking great Belgium ook niet was en dat ze de zaal eens op hun kop gingen zetten.

Het feest in de hel barstte los. Loodzware oerlogge beukende gitaren met dreunende rollende drums bliezen de zaal uiteen in een grote moshpit met wild gestagedive. Onstuitbaar schreeuwde Mike de doldraaiende langzaam voortmalende bulldozer de massa in.
Wow. Een woord: magisch en dikke fjieste!

Wat Electrified en "hacking public space" inhouden hebben we vorige week al uitvoerig belicht. Ook de Amerikaanse urban photographer Ed Templeton werd als smaakmaker voor het paasweekend aangekondigd.
Afgelopen vrijdag was het dan zover: de officiële start in het S.M.A.K. van beide happenings. Om 19 u. was het verzamelen in de bib van het S.M.A.K. voor allerlei opgetrommelde bloggers die een korte maar krachtige uiteenzetting kregen door Eva De xGroote over Electrified en de hacking public space - artiesten die her en der de komende dagen en weken het Gentse straatbeeld zullen inpalmen.

Hacking Public Space komt mijns inziens meer to zijn recht in het echte werk, waar kunstenaars participeren in het openbaar leven en het hacken. Net zoals the human browser van Christophe Bruno waarbij hij willekeurige googlezoekresultaten laat declameren door een meisje met hoofdtelefoon dat tussen het publiek loopt.

Ik zou zeggen: hit the road and look for some hacked public space.

mijn review zoals verschenen op gentblogt.

Gisterenavond kreeg ik onverwacht een bericht van de hoofdredactrice van Theatermaggezien of ik geen zin had in La grande Bouffe. Meteen dacht ik aan die schandaalfilm uit 1973 van Marco Ferreri die indertijd ferm opschudding veroorzaakte. Ik heb de film niet gezien maar zelfs cinefiele vrienden die wat gore camp en zo gewend zijn, bestempelen de film als walgelijk en een beetje ziekelijk. Hoogst interessant dus. Onbevooroordeeld nam ik dan ook plaats op een van de eerste rijen van het goedgevulde NTGent, waar de aftrap voor een hele reeks voorstellingen werd gegeven.La Grande Bouffe is een coproductie van NTGent en Toneelgroep Amsterdam en tegelijk viert deze reeks het afscheid van Johan Simons, die volgend seizoen intendant wordt van de Münchner Kammerspiele in Duitsland. In het NTGent wordt hij als artistiek leider opgevolgd door Wim Opbrouck. Naast Wim Opbrouck staan in La Grande Bouffe Elsie de Brauw, Jacob Derwig, Aus Greidanus Jr, Chris Nietvelt, en Steven Van Watermeulen op de planken.

Het verhaal is vrij simpel. Vier succesvolle mannen, oude vrienden, komen samen om in een oud kasteel een groots banket te organiseren. Groots in de zin van grotesk. Overvloed aan overdaad. Ze willen zich namelijk doodeten. Tijdens de voorbereiding vinden ze dat er toch enkele vrouwen te gast zouden moeten zijn en krijgen het gezelschap van een hoer en een lerares, die er toevallig binnenwaait. Langzaam ontpopt de schranspartij zich tot een bacchanaal, een vreetfestijn waar de protagonisten zich te goed doen aan het het bereide vlees en de bereidwillige vleselijke geneugten.Hoe cynisch en rauw de film zou zijn, zo banaal en oppervlakkig leek de voorstelling van het NTGent. Zonder afbreuk te doen aan de toch wel verdienstelijke regie van Johan Simons die een, zoals dat heden ten dage gaat in het moderne toneel, wat geabstraheerde set creëert. Talloze projecties van treffende kunstwerken bepalen mee de scène en de acteurs versmelten af en toe met de wand. De verteller neemt afwisselend dialogen voor haar rekening en beschrijving van wat gebeurt wat niet uitgebeeld wordt.Het kan wel grappig zijn dat er om de zoveel tijd ferme ellenlange scheten worden gelaten of uit een overeten protagonist worden geperst en dat seksuele handelingen worden gesimuleerd, maar dat kan pas in een context waar het bijtend cynisme ervan afdruipt, zodat de toeschouwer even niet weet waar hij aan toe is, en waar hij kijken moet. De occasionele invraagstelling van de bedoeling van de feestvierders door het ietwat hysterisch weeklagende hoertje, weegt te licht en breekt in feite een beetje de voorstelling.Maar misschien was het de bedoeling niet om even ziek uit de hoek te komen als de film. Het shock-theater is inderdaad niet altijd even wenselijk. Misschien was de ondertoon van Simons interpretatie helemaal niet zo hard bedoeld als je zou verwachten en wou hij het toch iets luchtiger maken. Daarin is hij alvast geslaagd.De opbouw van de voorstelling is vlot, en de acteurs spelen hun rol voortreffelijk tot plezier van het publiek dat zich leek te amuseren. Maar de filosofische kant van het zich doodeten vond ik in tegenstelling tot de rest ietwat mager uitvallen.La grande Bouffe speelt nog tot 27 maart in Gent, en gaat op tournee in Vlaanderen en Nederland.Info en tickets: NTGent

Sommige zaken overkomen je beter niet en als ze je overkomen dan heb je liever dat dat redelijk onmerkbaar voor je omgeving gebeurt. Zo moest ik om porfessionele redenen in Leuven zijn vrijdag. Ik dacht ik vertrek rustig om 10u40 om tegen 12u op de plaats van afspraak te zijn. dat was buiten enkele idioten op de weg gerekend die er voor zorgden dat het aanschuiven was vanaf Aalst. Omdat de afslag in Groot-Bijgaarden propvol en stil stond besloot ik dan maar door Brussel te rijden ondertussen was het al bijna 12u en ik dacht misschien is het de vrijdagmiddag niet zo druk. Druk was er wel al in enorme mate op mijn blaas. Niettemin ondanks alle lichten en files kwam ik dan eindelijk in de Beliardstraat waar de laatste tunnel opeens ook volzat zonder beweging. Dit wegens wegenwerken. Daarna loste de file zich in een mum van tijd op en langs de eerste pechstrook parkeerde ik mijn bolide , kroop in kostuum over de vangrail in het modderige gras en deed wat ik moest doen om aan de roep der natuur te beantwoorden. Met een geruster hart en blaas ging het dan verder richting Leuven.

Aangezien ik altijd the best of both worlds placht te combineren had ik na de meeting afgesproken met een paar inboorlingen. Het werd ene pizza in la parma in de Tienssestraat en letterlijke buikpijnen van het lachen en andere gevolgen en een proefssessie ergens in een café. Rond middernacht sjeesde ik naar huis om de volgende ochtend paraat te staan in regen en wind op het Sint-Pietersplein in Gent voro de start van de tweede Omloop het Nieuwsblad. Wegnes te slecht weer, dat dan bleek opgeklaard te zijn, beslisten we dan toch niet langs het parcours te gaan staan, aldus ging ik West-waarts richting thuis en sprong na het avondeten nog eens binnen bij mijn maat en zijn pagadders tot ik telefoon kreeg dat er nog een kaart over was voor de een of andere voorstelling van die avond

Op het onverwacht hadden mijn zus en haar gezelschap nog een kaart van het cultuurabonnement van Kortrijk op overschot. Met veel goesting vergezelde ik hen naar het OC van Aalbeke voor de voorstelling van een komisch trio "Intgeniep". Hun voorprogramma Kurt en Andy probeerden een kwartiertje de flauwe plezante uit te hangen met de typpische opdeling luidruchtige nitwit en stille underdog. Hoewel ik de avond ervoor mij nog bijna letterlijk de darmen uit mijn lijf gelachen had met kak-en pishumor, sloegen hun dwaze schetenmoppen niet aan. Gelukkig kwam er dan algauw entertainment met een glimlach van de mannen van Intgeniep die typische cabaret brachten zoals de leerschool de standaard heeft gezet. Zang met gitaar die altijd en overal wel een beetje hetzelfde klinkt met spitsvondige teksten die ook allemaal hetzelfde klinken, konden ze mijn aandacht wel vasthouden.
Mijn gezelschap verweet hen niettemin een te groot afkooksel te zijn van Kommil Foo, zelfs naar manier van zingen en praten. Zelf vond ik dat zo erg niet omdat je in dit soort zaken altijd automatisch vergelijkt met de standaard (en Kommil Foo heb ik nog maar een keer decennia terug aan het werk gezien). We waren het er wel over eens dat de mannen van intgeniep wel leuk entertainment brachten en dat je voor kerels van hun leeftijd nog niet veel meer mag verwachten.Ze brachten een show met leuke spitsvondigheden, maar veelal zat de pointe niet goed of ging dat eigenlijk de mist in door de lichtman die niet meewerkte of omdat er gewoon nog erg veel werk was aan het beëindigen van een sketsch. zo bleef je ondanks het meeslepende van sommige lange verhalen toch geboeid wachten maar dan viel het kapmes opeens neer op de foute moment.
Over demanier van praten en acteren geen slecht woord: ik verstond praktisch elk woord, de dialogen zaten goed in mekaar, het samenspel kwam echt spontaan en niet geforceerd over. Podiumpresence hebben ze zeker ook. Ik hoop hen eens met een afgewerkte show te zien.

Mijn Aziatische dromen zijn er ngo steeds in de vorm van herinneringen dan vooral, maar dat weerhield me er niet van om met mijn gezellin van het moment eens van de Zebra waar ze toch enkele speciale bieren hadden die ferm in de smaak vielen naar Le Rêve d'Asie" te gaan, de thai-vietnamees om de hoek. dat was al een tijdje geleden en precies hebben ze een andere kok want de boeuf met groenten wat een stuk sappiger dan de vorige keer (of moet ik echt in een andere restaurant gezeten hebben). Het deed deugd na een saaie week vol avonden voor de pc door brengend met slechte tv zoals "de slimste mens" om toch maar wat afleiding te hebben. De trend werd de volgende avond voortgezet met als immer gezellige en goedlachs gezelschap Feetje, de AB huisfotografe voor dit jaar, die me meetroonde naar het toepasselijk genoemde café "le Corbeau", de raaf, of the raven zoals we dat in pagan folk middens kennen. Stoemp met worst is de specialiteit. Al had ik de indruk dat mijn bord opgewarmd was in de (microgolf)oven, het smaakte wel en ik maalde er niet om dat "vers" betekent dat je het niet achteraf in de microgolf opwarmt. Het slaatje met geitenkaas en warme spek van mijn disgenote zag er evenees overheerlijk uit. Een beetje later stonden we dan in den AB om Channel Zero anno 2010 eens aan het werk te zien. met wat geschuif en onderhandel raakte de huisfotografe dan toch binnen in haar eigen huis (die mannen van den AB zijn op dat vlak niet echt goed bezig als ik haar verhalen zo hoor) en ondertussen genoot ik maar op mijn eentje van het oerslechte voorprogramma. Hunter, raasde zonder indruk te maken over het podium. Metalcore is in belgië toch onbestaand, goeie groepen dan toch niet. Channel Zero is een uitschieter, ik heb hen pas dit jaar leren ontdekken omdat ik dat vroeger maar een flauw afkooksel van stubru-shit vond. Nu ze volwassen zijn, kliken ze ook volwassen. Stevig onvermoeid. Man wat een performance, muzikaal vind ik het nog steeds geen metal, maar de guestperformance van de tweede gitarist maakte me net als de rest van de zaal ferm enthousiast met zijn klassieke heavy metalaccenten gaf hij het gheele een melodischer en wervelender dynamiek. Vocaal doet Franky het denk ik nog beter dan vroeger. jaja puur genieten en schitterende sound!!! De kotsende idioot in de moshpit konden we ontwijken, de voeten van de crowdsurfers ook. Na afloop bleek de collega van mijn schoonborer er in geslaagd te zijn de enige locker uit te kiezen van heel den AB waar het nummertje niet op de sleutel stond. Hij kon zich ook maar vaag herinneren war ongeveer hij zijn gerief had gestoken dus zat er niets anders op om kastje per kastje af te gaan en de sleutel uit te proberen. Locker 377 was het. Damn! Nog een drinken en dan de auto halen in de parking aan de dansaertstraat waar er blijkbaar achtergelaten auto's worden gedumpt. Wie weet wat ligt er te rotten in de koffer ervan?
Next day, again party day. Een gouden koffie gedronken in Or Expresso bar in de walpoortstraat. Dan nog ene gedronken in het rookvrij geworden Vooruit en dan als de wervelwind richting Leuven om na een kebab te gaan vieren in de Villa Ernesto. gezellige boel, maar reggaeton steekt ongelofelijk tegen na een tijdje. Latino machismo in een besneeuwd Vlaanderen. Not my cup of tea. Dan toch maar beslist om de verre rit terug te maken in het holst van de nacht en ne keer goed geslapen ze.
Over eten gesproken: deze avond eerste kookles van seizoen 2.

Het was tijd dat ik weer eens uit mijn kot kwam en onder de mensen. De periode van jeronimo-is-weer-happy-met-de-wereld moest maar eens eindigen. Ik zag er eigenlijk een beetje tegen op. Met plezier en vol goesting ging ik wel tafelen met een resem Leuvense en West-Vlaamse bekenden die ik al weer te lang niet gezien had. Maar fuiven achteraf. Ik hou meestal altijd mijn been stokkestijf. 7 euro ingang in het musiccafé hield wel het jonge studentenvolkje buiten, alsook de leeftijdsgrens van 23. Goed gezien. Niet echt druk. Maar ik sloeg warempel aan het dansen. Swingen, huppelen, draaien en zwieren. Mijn pasta die ik maar half opgegeten had, lag gelukkig niet op mijn maag. Feesten gelijk de beesten. We sloten de boel daar. Ik ging wel maffen toen de rest nog effe ging doorzetten. Pijnlijk dat ik net sliep toen ze met veel kabaal op straat aan de deur belden. twee keer, want ik vond dat ze hun eigen sleutel maar moesten gebruiken voor ik ging open doen. Fifi09 op playstation was verslavend voor sommigen de day after. Ik heb nog nooit zoveel football gekeken. Tekken 5 daar was ik wel voor te vinden en quiz "buzz" met reactiesnelheden die je amper de tijd lieten om te lezen wat je moest doen, daar had ik ook niet van terug. Tijd om plannen te wijzigen en naar Gent te trekken. Helaas met een lange file op de Brusselse Ring. Maar spijt dat we naar het Bal van de Gevallen Engelen trokken in de kunsthal van de Sint-Pietersabdij in Gent hadden we niet. Slecht een moment toen we 17 euro moesten betalen als inkom. De man aan de kassa troostte ons met de mededeling dat het na 21u 20 euro was. Nu ja hup dan maar. Veel jurkjes, 40'ties stijl, hoge hakken, muiltjes, bloedrode lipstick, zwaar aangezette ogen, it's all about the game. Ik liet me gaan bij die Gevallen Engelen, dansen in de hel en zweven in de Hemel. Ik heb nog nooit zoveel bewogen op een heel weekend.The magic of the Moment. Can I hold it? Or will it fade into the darkness?

Wanneer je zo door de straten loopt te verdwalen en het begint opeens wat te druppelen, vind ik dat de ultieme gelegenheid om eens ergens binnen te wippen. Bijvoorbeeld in de Sint-Jacobskerk of de Sint-Niklaaskerk in Gent. Altijd een beetje cultuur vooraleer we beginnen te zwalpen tussen de feestende massa's.

Tijdens de Gentse Feesten kun je een rondvaart maken via Portus Ganda en de Oude Dokken. Dit oude industriële haventerrein vol verwaarloosde kades en oude wijken zal volledig gerenoveerd worden via een RUP. De gids in het bootje gaf de nodige uitleg en toonde ons ook enkele plannen van de eerste ontwerpen. Het wordt dar poepchique en enorm prestigieus. Niet voor de gewone mens.

Op een middag deze week met een humeur onder het vriespunt begaf ik me dan toch richting een lichtpuntje in deze mistroostige droefenis waarin we wroeten. Een lunch met mijn beste maat in de Quick. Hij had kortingsbonnen en dat was veel beter dan de bonnen van de Giant bar in het Centraal Station, die we enkele weken geleden hadden gekregen en waarvan ik had voorgesteld om ze zo vlug mogelijk te verzilveren. Om de zoveel tijd, ik denk dat ik aan een frequentie van 1 keer in de twee jaar zit, zonder de hamburgers in broeierige stints aan de andere kant van wereld gerekend, en iedere keer keer opnieuw weet ik weer waarom het zolang geleden was d tik nog van dat vreselijke fastfood at. Niettemin vol enthousiasme begon ik eraan. Aangezien ik toch wat vroeger op het uur van de afspraak as ging ik voor de tweede keer de avance shoe store binnen. Ik zag er leuke scapa's in mijn maat paste ze en kocht ze aan 70% van de oorspronkelijk prijs, een grote 1000 BEF korting dus. Cool, dat kon ik dus best vieren met een double bacon menu. De kassierster had eerst wat moeite met het in rekening brengen van mijn bestelling, daarna pletste mijn overvolle coca zero op de grond met spetters tot op mijn brilleglazen als gevolg. Ik vroeg een nieuw een kreeg die en gaf een servetje aan de modieuze moslima die mij geërgerd aankeek omdat de spetters ook tot op haar witte mouwen waren gespetterd. Uiteindelijk vervoegde ik het doldwaze gezelschap aan de veel te kleine tafel en na eindelijk gegeten te hebben kon ik alweer meer een beetje mens zijn.

Deze noen deden we de lunch opnieuw. Hij belde. Hij belde terug met de menu in zijn restaurant, maar dat stond ons niet aan. In zijn vorig gebouw zou hij me als bezoeker moeten aanmelden terwijl hij er zelf niet meer werkte dus zou hij ook zichzelf als een bezoeker van iemand die hij daar kende moeten aanmelden, buiten die persoon's medeweten, omdat we geen derden in ons gezelschap wilden. Uiteindelijk bood ik hem mijn restaurant aan, waar al iedere week een provinciale specialiteit op het menu staat omwille van de nakende Vlaamse Feestdag. Mechelse koekoek schafte de pot. Gewoon een kiekenfilet als je 't mij vraagt, maar het was niet slecht. Ook deze try-out die meestal niet zonder gevolgen blijft voor maag-en darmen leek ons niet te deren. Zelfs het aardbeiendessert was echt lekker.

Op culinair vlak heb ik dus absoluut niet te klagen. Lieke Brood is terug uit Berlijn en gisteren kon ik dan ook helpen met het snijden van 4 ajuinen en een enorme koolrabie ofzoiets dat samen met tonnen andere groenten in twee grote wokpannen werd gewokt. Ondertussen was de deeg voor de maiskoekjes ook klaar en werd er nog een sausje op basis van sambal oeloek geprepareerd door de overhitte gastvrouw. Heerlijk pikant. Heerlijke menu. Als afsluiter van de avond speelden we dan ook nog eens "Jungle Speed". Ik zat per abuis tussen haar 7-jarig dochtertje en het 9-jarig buurmeisje. Alle waarschuwingen ten spijt dat ik daar slecht zat, ging ik de confrontatie aan. miljaar wat zijn die petoeters snel! Ze droogden me schaamteloos af en telkens ik "fuck" of "shit" uitroep, wees ze me met grote ogen terecht: hé jij, geen vuile woorden gebruiken aan tafel hé". Ik besefte de eerste drie seconden niet wat ze zei. Dolle pret dat spel. Al hielden sommigen er gekneuse vingers en handen aan over.

Voor het eerst van ik ook naar een twitter-meeting geweest. Allemaal onbekend volk, except for Ntone en uiteidnleijk bleek de wereld toch maar klein. Voor herhaling vatbaar. Veel nieuwe followers op twitter en vanaovnd is het ook #jongtuig. Een bijeenkomst van jonge twintiers die iets met de nieuwe media te maken hebben ofzo. Maar ik heb een drink met Der Berliner Konnektion. Dat gaat voor.

De maatjes van de colruyt zijn niet slecht. En he eten dat ik al een paar dagen in de frigo bewaar heb ik maar meteen voor morgen klaargestoomd. Zaterdag is het cactus. Ik kijk er al naar uit. En zo blijven we bezig. Wie weet wat ik daar allemaal naar binnen speel.

Beelden zeggen soms meer dan woorden

Al een grote week ben ik terug van mijn tripje Porto en Galicia en net toen ik vreesde in een zwart gat te vallen, bracht een zondagavondlijk improvisatietheatervoorstellingetje in café het Spijker met een aansluitend gezellig nachtelijk terrasje in de Gentsche stede mij weer in de sfeer en zie, een blik op mijn agenda leert me dat ik toch redelijk wat vooruitzichten heb op sociaal vlak. Contact. Onder de mensen komen. Het lukt nog steeds gelukkig. Een evergreen die het altijd doet om mijn humeur op te krikken zijn mijn Brusselse middagafspraakjes met mijn beste maat. Onnozel doen, speels vechten, zagen op mekaar, over werk, leven en liefde en het leven in het algemeen. dat lucht op. dat doet deugd. dat voelt goed.
Afgelopen zaterdag was het dan tijd om even sportief te wezen. Een kleine 45 km fietsen in een regelrechte pollenblitzkrieg was niet zo slim. Zyrtec bracht gelukkig soelaas maar niet zo hard als verwacht. Ook genieten was de typisch Vlaamse activiteit bij uitstek. Mooi weer en fruitsla barbecue.
Meer heeft de bourgondische Vlaming in de ze tijden van crisis niet nodig om een overdaad aan aardappelsalade en gekruid vlees op de hete rooster te laten sissen en sudderen en braden. Heerlijk.

Toerist moet ik ook niet altijd op een ander gaan spelen. Maandag was het tijd voor toerist in eigen stad. Het smart belgian beachvolley championship bekeek ik maar vanuit de marge, ik bezocht het Gravensteen voor het eerst in mijn leven en beklom het belfort voor de tweede maal.
Een gulle blik op de uitgestrekte horizon deed me alweer verlangen naar onbekende oorden daar voorbij die lokkende einder.

Vakantieplannen voor het najaar worden gesmeed. Budgetteren acht ik niet meer nodig? waarom zouden we ons geld oppotten als het toch iets opbrengt. Ik ga er van genieten denk ik. Nummer 1 van mijn vakantiebestemmingen lonkt.

Ooit vertelde ik over "Het Spook van de Meersstraat" te Gent. Toen woonde ik nog in Leuven. Nu ik in Gent woon, ben ik alweer het slachtoffer van klopgeesten. Sinds kort hoor ik andere geluiden dan er tot nu toe in mij nieuwe stulpje te horen waren. De waterleiding bijvoorbeeld, maakt een irritant kloppend geluid. Irritant als je net in je bed ligt en er beginnen mensen te douchen of te sassen. Dan hoor de ergens geklop in de buizen. Dat is niet erg en is uiterst normaal.
Wat ik niet normaal vind zijn die 5 hevige bonzen op de deur? Muur? alsof iemand echt in mijn appartement staat te kloppen zo 's ochtends heel vroeg, deze ochtend zo rond 6 uur. De chauffage zegt iedereen. Nee niets van, er is niet eens een chauffage ketel, we verwarmen allemaal elektrisch via accumulatoren. En het klinkt niet als metaal. Maar wel enorm luid. Ik kan het tot nu toe niet lokaliseren. Misschien is het toch bij de buren of gewoon een geest die mij wekt. Dat 'm dan eens zegt, waarom ik volgens hem zo vroeg moet opstaan, terwijl ik nog minstens een uur langer kan maffen.
Ik ben doodmoe. Doodmoe van te werken. Met teveel zaken bezig, een mens voelt dat in zijn kop. Nu het drukke feestweekend komt er aan. Vrijdagavond naar Sittard voor Apoptygma Berzerk, zaterdag de een of andere fuif zonder valentijn met hopelijk lekker thais eten te Leuven met de usual suspects.
Gisteren ook de slechtste frieten ooit gegeten. Na de meeting op café zonder dinner, repte ik tussen enkele buien door naar sint-jacobs om in dat groen kot frieten te kopen. 2.70 euro voor ne groten met frieten; Dikke frieten, heel dikke. Lekker, daar niet van, maar echt te hard en te bruin gebakken en na tien minuten fietsen opeten is misschien ook niet helemaal aan te raden. Next time better flemish fries.

Anybody feeling like killing your bloody valentine?