Jeronimo's Cage of Thoughts

Voila, mijn badkamer is gekuist, niet dat het bezoek van mijn zus en haar lief daar voor iets tussen zit, maar het is mooi meegenomen. Vandaag wordt het uitgestelde vaderdagkado verzilverd. Gent Jazz, here we come!
Aangezien lief van zus een ICT'er is die van wacht is komt 'm op mijn Gentse stupa zijn gerief installeren zodat 'm met de reservesleutel ten alle tijde hier kan komen afgezakt van het festivalterrein. Ik hoop dat het niet nodig is.

Toen ik mijn spiegel aan het opblinken was, slechts gekleed in een bermuda en bril, merkte ik dat ik net als mijn bleekscheterige zandlopende vrienden toch een ferm kleurtje in het aangezicht heb gekregen. Kleurne van wind en zand en duinen.

Gisteren was een ultraleuk dagje wandelen en dito weerzien met bepaalde mensen aan Cap Blanc Nez in Pas de Calais, de opaalkust deed zijn naam all eeer aan en door de regen van de de afgelopen dagen was de lucht zo zuiver dat je een heel goede kijk op de Engelse kusten had. Schitterend uitzicht.
We wandelden langs de uitgestrekte stranden richting Wissant, picknickten ondertussen, maakten kennis met Pluim en Woudloper en hielden het vooral kriempie. Een pannenkoek met suiker, chocoladesaus en boter kon er ook nog wel in. Het ligt amper een paar uur rijden van Gent en toch is het de eerste keerste keer dit jaar dat ik de Noordzee zag. Waarom spring ik niet meer eens in de auto en rij naar waar de winden mijn geest doen uitwaaien?
Het lukt me overigens wel goed om de gedachten te ordenen. Maar onlangs las ik op een blog iets treffends. Over vallen, en afgronden en geen vast bodem onder de voeten. Bepaalde dingen stel ik uit zonder te weten waarom. Nu besef ik dat ik misschien vrees dat het zich doelen stellen op zich niet helpt om eens die doelen bereikt zijn, die vaste grond onder je voeten te voelen, die comfortabele standvastigheid, waarnaar je zo verlangde. Vluchten kan niet meer. Het onder ogen zien is niet nodig. Er is de grote onwetendheid. Onbekend waar de sleutels liggen om deuren te openen die de leegte vullen kunnen. Ongrijpbaar ligt de bodem ergens zwevend tussen daden en dromen. Maar met opgeheven hoofd trekken we voortwaarts mars zonder achterom te kijken.

Juli is begonnen en ik begin er ook aan. Aan mijn zomer. Vol decadente uispattingen. Nee, serieus, ik denk dat ik het gespat wel binnen de perken hou. Gisteren heb ik dure professionele oordopjes besteld er 25 filters. Ze steken daarbij een mousseke tot achter de eerste bocht van je gehoorgang en dan spuiten ze je oor op en zit je daar met twee Shrekoren te wachten tot het stijf geworden is waarna ze de vormpjes opsturen naar de fabriek. Ik heb oordopjes gekozen die gebruikt worden door professionele muzikanten en die slechts per frequentie de schadelijke decibels dempen tot het toegelaten niveau. Al de rest blijf je normaal horen zoals bijvoorbeeld stemmen. Ik ben benieuwd wat het gaat geven. Ik kan het me niet goed voorstellen. Daarna gingen we met z'n drieën eten in De Spinnekop. Een smakeloze spaghetti, 't is te zeggen, ook Panda wist me te vertellen dat ze daar niet weten hoe hun spaghetti's te kruiden. Maar zoals we in den Westvlaanders zeggen: tidentwadde.

Straks ga ik partyen op een afterworkparty. Morgen zijn er 11 juli feesten in Gent maar ik moet ook nog boodschappen doen en logées ontvangen, omdat ik zaterdag naar het Noord-Westen trek voor een leuke dagtrip die hopelijk niet verzopen wordt. En zondag is het familieuitstap op gent jazz for some saxual summit of sexy saxes.

En dan begint het festivalseizoen voor mij. De week erop maak ik er een weekendje Keulen van, met oordopjes hopelijk, zwischen die Deutsche Fledermause. Zwiebeln!

Ik blijf bezig. Het loopt wel los. Al heb ik nog steeds geen benul waar ik op reis ga gaan. Dat is niet zo helemaal waar. Maar echt warm loop ik er nog niet of niet meer voor; Time will tell. Of niet. Tijd genoeg alvast. Smakeijk!

update

Het was even gestopt met regenen, ik zat me al op te jagen in de trein. Maar mijn vriendin had net gebeld dat ze volgens haar gps op 10 minuten van bij mij was, maar dat het waarschijnlijk nog een half uur ging duren, ongeveer de tijd die ik nodig had om ook bij mij te geraken. Kom ik uit den trein gaat me daar een stortbui van jewelste uit de hemel gaan beginnen vallen zekers? Dripping wet smeet ik al mijn kleren uit, waste vlug mijne kop kortgeschoren haar en trok verse kleren aan en dan kwam zij binnen met haar capsones even mijn badkamer opeisend. wat later stonden we in chesscafé op het industrieterrein waar ze haar mazda 6 met "sportzanten" maar helaas geen parkeersysteem net naast een enorme plas droptige. Drie keer schoof ik aan aan het buffet. Fastfoodwok. We kregen pokerfiches als drankbon aan 2.5 euro 'tstuk, wattefukk. We troffen algauw de anderen waarvan ik wist dat ze er gingen shaken. Ik shakete niet, ik heb tijd nodig om op te warmen, ondanks de overvolle sauna die de danszaal was geworden. Maar 'twas wel plezant. En ik die dacht om even uit te slapen. Ik was verdikke vroeger wakker dan anders. No Mygg this time. Just dreams...of the carrion kind.