Jeronimo's Cage of Thoughts

Vrijdagavond zakte ik af naar Sint-Martems-Latem voor MISSchien@euforie. Voor dit event sloegen fashionstore Euforie, Pieter Ugille (Miss & Mister Gent, MGB West-Vlaanderen) en Missitems.be de handen in mekaar.

MISSchien@euforie is geen typische modellenwedstrijd noch een missverkiezing. Ondanks het wedstrijdgehalte wordt de sfeer heel gemoedelijk gehouden en brengt het event de aandacht voor de miss-verkiezingen in the picture. De winnares van de avond mag zich een heel jaar lang door kledingzaak Euforie laten kleden voor al haar acte-de-prescences. Als dat geen mooie prijs is!

Na een oproep op Missitems.be schreven twintig mooie dames uit de misswereld van 18 tot 39 jaar zich in waaronder verschillende Gentse madammen waaronder de top drie van Miss ledeberg 2009. Jennifer Beké, Kathleen De Badrihaye, Ine Deckers, Aline Decock, Chloë De Groote, Ellen Godin, An Gooris, Sarah Goossens, Veerle Jacobs, Catherine Khalil, Chana Neve, Annelien Pauwels, Emmely Polen, Celine Pot, Karlien Van der Eecken, Vicky Vandriessche, Isaura Van Lancker, Julie Vanmechelen, Stefanie Verbrugghe en Inge Wens zetten hun beste beentje voor.

De missen werden door Pieter Ugille voorgesteld aan de genodigden en mochten meteen beginnen aan hun eerste opdracht: een promo-campagne presenteren waarin ze hun visie op het promoten van Euforie zagen.
Deze proef moest het aantal deelneemsters halveren maar de jury was zo erg onder de indruk van het grote aantal sterke presentaties dat er twaalf gelukkigen naar de eindronde konden doorgaan: Kathleen, Ine, Aline, Sarah, Chana, Annelien, Celine, Karlien, Vicky, Isaura, Julie en Stefanie.
Met enthousiasme gooiden de dames zich op de volgende opdracht: restyle iemand van de afvallers of uit het publiek als uithangbord van Euforie.

Wat gebeurt er als je een troep losgeslagen modebewuste jongedame in een winkel loslaat: oorlogszone. Ik weet niet of de waarschuwing: maak geen puinhoop van de winkel als je iets uit de rekken neemt, werd nageleefd, maar wat mij betreft kan enkel de eerste koopjes dag aan dergelijk scenario tippen. Het was vooral grappig.

Het entertainmentgehalte lag erg hoog deze avond en we kregen dan ook iets unieks te zien. Niet één maar twee meisjes werden als laureate bekroond en mogen een heel jaar lang hun outfits voor hun opdrachten komen kiezen in Euforie. Annelien Pauwels en Stefanie Verbrugghe stonden uiteraard breed lachend te stralen onder de spots.
Ook de andere dames keerden niet met lege handen naar huis en ontvingen elk twee goodiebags.

Voor meer informatie over Miss-events in het Gentse: zie de site van miss ledeberg.

Donderdagavond was ik te gast in de Eskimofabriek Gent. Ik dacht dat ik dat wist zijn. Maar blijkbaar vind ik in het het noorden van Gent mijn weg nog steeds niet zo goed. Ik belde dan maar een maat op die me via internet...de andere kant uit stuurde. In Dok-Noord belde ik hem terug en toen begeleidde hij me naar de juiste kant. En ja hoor, ik was snel ter plaatse. Veel volk. Mooi volk. Maar nog mooier waren de creaties van de studenten van het KASK. Movement #16, de modeshow van de 1ste, 2e en derde bachelor en de masters was eigenzinnig, kunstzinnig, abstract, mooi, elegant, prachtig, creatief,, met andere woorden echt de moeite waard. Helaas voor mij weet ik echt niet wat ik had die dag, want het was alsof ik nog noot een camera had vast gehad. Zo knoeien; Niettemin heb ik een redelijke selectie foto's overgehouden. Enkele schitterende beelden zijn helaas compleet mislukt. Ook verloor ik op de koop toe nog de flits die ik geleend had van mijn real-live gps. Vandaag kreeg ik gelukkig het bericht dat hij ongeschonden was teruggevonden. Deze voormiddag heb ik 'm afgehaald bij de man van het KASK thuis en meteen gaan afleveren op het werk van mijn maat. Never again.
Maar geniet u nu vooral mee van enkel sfeerbeelden voor ik de stad intrek om te gaan feesten.

Voor de gehele set (nog up te daten!) klik je hier. Binnenkort review op Gentblogt.

Oomph!
Welle:Erdball
beautiful people

Op verschillende blogs gaat het over online-daten en duurzame relaties. In deze gazetstaat er zelfs dat dat je de ware vindt na gemiddeld 22 dates 3 one-night-stands en 3 relaties. Bij sommigen is de liefde maar een muisklik van hen verwijderd, anderen komen er naar jaren surfen nog niet op uit. Minstens twee koppels die ik persoonlijk ken zijn getrouwd met hun internetdate. En ik ken er zeker nog een tiental die hun lief of een lief die naam waardig gevonden hebben via datingsites. Een minderheid heeft zijn lief via de blogs of andere communities gevonden. Deze laatste maken het weliswaar makkelijk om in contact te komen met gelijkgezinden, maar om daar nu meteen je lief tussen te vinden is een andere zaak. Tientallen bloggers heb ik al ontmoet, puur vriendschappelijk, want is het niet fijn om zo mensen tegen te komen die je liggen en die bepaalde interesses delen, met wie je iets gemeen hebt? jaren geleden toen internet voor mij nog in zijn kinderschoenen stond, zat ik ook op datingsites. Ik heb het opgegeven, ik had geen zin meer in al dat gezever, het geforceerde gedoe en het plotse stilzwijgen als er ook maar en letter niet goed bevonden werd. Mijn laatste date was in 2006 en daar ben ik toen mee naar Costa Rica gereisd. Een fiasco werd het met haar, dat herinneren de meesten van jullie nog levendig. Mijn blogmeeting in Portugal was dan weer een succes, ondanks dat het een 'blind-blogmeeting was. Geef mij dus maar de 'vriendschap' die kan groeien uit de blogosfeer.

Om terug te komen op het krantenartikel. Gemiddeld 22 dates, 3 one-night-stands en 3 relaties. Ik maak even de som voor mij persoonlijk. 22 dates over de afgelopen tien jaar: minstens, ik ben de tel kwijt. Ik heb het over dates die dates waren, geen vriendschappelijke afspraakjes met mensen die ik van haar noch pluimen kende, tenzij van hun online leven. 3 one-night-stands: ik wil het zo niet noemen., verder geen commentaar, dit is niet aan mij besteed.
3 relaties: damn...mijn eerste wil ik vergeten, die tweede was wat raar en halfslachtig en telt niet mee...conclusie: ik moet rap nog one-night-stands hebben en nog rap twee relaties voor ik de ware tegen kom. Aangezien ik af en toe wel een beetje onduldig ben, can aynone help me to reach the obliged quota? :p

hmm, nee toch maar niet. Je soulmate vind je trouwens vooral via familie en vrienden, gaat een ander artikel van die gazet verder. Ewel merci ze. Van mijn vrienden en familie moet ik het net hebben. poeh! What are friends for anyway?

Kieskeurig ik? Mensen verwijten me dat, anderen zeggen dat ik veel te traag een move doe. Bespring haar toch! KLinkt het altijd. Maar ik kan toch moeilijk na de tweede date al weten of ik haar echt mag? Wie niet waagt niet wint zeggen ze me dan, de vrouwen met ervaring die me raad geven. Je kunt pas weten als iemand je ligt als je'r intiemer mee omgaat. Dat is waar. Zelf ben ik er van overtuigd dat ik gewoon de ware nog niet tegengekomen heb en dat dat ooi tzal komen, al duurt het wat bij sommigen. Liever dat dan verwisselen van lief gelijk van onderbroek.

Bon na de zon van deze ochtend en de regen met wat hagel vandaarnet, schijnt de zon nu weer. Misschien even luchten in 't stad.

Gisterenavond ben ik dan na veel vijven en zessen toch naar "el orfanato" gaan kijken, niet in Brussel zoals gepland, maar in Gent met enkele ouw egetrouwen op wie ik altijd kan rekenen.
Een echte beklemmende lovely horrorstory. Haar review is er al, de mijne komt weldra online op het project, het spookte daar een beetje opeens.

Mijn weekend zat heel onverwacht propvol. Net toen ik dacht dat ik een rustig relaxend zonweekend tegemoet ging in mijn hometown,besliste ik om een vriendin gezelschap te gaan houden in de charlatan waar er noisecore op het programma stond. CREATURE WITH THE ATOM BRAIN trok op geen ballen. BLUTCH (belgium), myspace, was echte heavy noiserock tot en met, héhé klonk al beter. BLACK COBRA (usa), myspace had enkel een drummer en een gitarist en maakten de zwaarste teringherrie van de avond! They kicked ass! En toen waren we het beu en gingen we huiswaarts, ACID KING (usa), myspace mistten we dus.
's namiddags in de rapte om een nieuwe zonnekap voor mijn D70-lens, op de koffie bij zus, haar lief en Joske het snuffiesnooziewoozie konijn, terug naar huis, vlug iets eten, en terug naar Gent tegen 19u.

Samen met de nieuwe voorzitter van het project was ik onder auspiciën van Mister Hugues uitgenodigd als officiële pers op "Meurtre sous l'escalier" de voorstelling van Jan Welvaert zijn herfst en wintercollectie 07-08, opgevat als film noir, met als gevolg heel moeilijk licht en te snel lopende modellen.
In den beginne monsterden we de locatie die strikt geheim moet blijven. Er was nogal wat cleavage te spotten tussen het wachtende publiek. Knappe jonge vrouwen toch, maar te bewust van hun schoonheid zodat ik enkel interesse had in hun fysieke kenmerken. Ik reken op de zoomlens van Bruno voor de cleavagefoto's. Dikbuikige mannen met bakkebaarden, het donkere lange haar stijl achterover gekamd met zonnebril zijn typische figuranten voor het exquisite modewereldje, net als de ranke jonge vrouwen met push-ups in elegante jurkjes, de oude madammen met een stomme pots op hun kop, de hoogwaardige oude madammen in middeleeuwse pofbroek en dito wambuis die uit de set van Blackadder- the middle ages zijn weggelopen, de blonde 45-jarige dellen met topje in luipaardmotief waar de siliconen uitpuilen zijn niet sexy, evenmin als de oude dikke madammen met tatoo's op hun hangtetten.
Concentreren deed ik me dus op de fantastische modellen (waarschijnlijk meisjes die jonger zijn dan ze lijken). Jan Welvaert's vrouwencollectie mag er echt wezen, sexy, sensueel, elegant en draagbaar. En zweten dat ik deed en puffen van de adrenaline, van het heen en weer lopen, al dan niet per abuis voor de camera's van de rode loper. Veel bewegingsonscherpte merkte ik gisteren en veel donkere foto's op high iso zodat zelfs in raw bewerken de ruis niet vermeden kan worden. Een selectie op gentblogt.
Gelukkigzalig nadromend keuvelend over wat een mogelijkheden het project ons toch biedt, gingen we naar de Martino waar Bruno nog een pizza suggestive verorberde in no time. Zonder het project zat ik waarschlijk gefrustreerd tot in de hemel fotootjes te trekken van bloempjes en plantjes en gewillige familieleden. Fashionshoot, concertshoots, totally my thing en je doet er ongelofelijk veel ervaring mee op. Ik leer nog steeds en steeds meer! Zalig.
Het was de laatste avond van het niet zo succesvol gebleken Timefestival in de Vooruit. De meetingpoint zat stampvol hippe mensen die gezien wilden worden met veel sixties retrojurkjes en dito kapsels, de dansvloer hoste vol swingende mensen, maar wij gingen naar he terras om daar van de drankbons te genieten die onze ex-voorzitster nog uit te delen had.
Zusje smste me rond 23u15 dat ik de volgende dag nog mocht komen BBQ'en rond 12u30. Amaai dat deed zeer om op te staan. Maar zo lekker gezellig dat dat was op haar kleine knusje terrasje in 'tmidden van de stad Kortrijk. Vandaag is het kalm op het werk. Ik neem de kans om eens rustig na te denken over dat ding dat ik af moet werken tegen volgende week.
hier moeten jullie het voorlopig nog doen met fotoots van Urban Trad.

All pictures copyright Jeronimo

Youtube My Space and I'll Google Your Yahoo!

Zo'n t-shirt droeg Bart op de blogmeeting te Leuven.
Pas toen ik de filmpjes nog eens bekeek, besefte ik plots wat hij bedoelde met: it's dirty talk. Die geeks toch hé.

Wat een ochtend. Mijn eerste wekker liep af zonder gevolg. Na 6 minuten omdat ik dat zo getimed heb liet mijn gsm zich krijsend horen. Met een simpele druk op de knop legde ik hem het zwijgen op terwijl ik me afvroeg: tiens heeft mijn wekker zich al geroerd, niet gehoord...zo groggy was ik en toen draaide ik me weer om waarop ik ergens tussen droom en werkelijkheid vertoevend de secretaresse die nu onze secretaresse niet meer is, me hoorde aanporren: allez jeronimo komaan het zijt al te laat ge moet nu meekomen. En toen draaide ik me nog eens om omdat ik geen zin had en toen stond ik op omdat ik opeens besefte dat ik na 8u amper nog een bus had naar het station...jaja zo goed is de dienstregeling van De Lijn, gisterenavond had ik al geen bus tussen 18u15 en 18u45 verdomme, bovendien vertrekken de 2 lijnen in mijn richting nu van verschillende kanten van het station...en deze ochtend nam ik om 8u19 de trein van 7u43...dat is kunnen hé. Ik zou mij eens zo moeten gedragen op het werk!

Koffie...het zwarte goud dat El Dorado schept.Ik begin bijna in actie-modus te komen. Ik ga er toch even tegenaan vandaag. Deadline is het einde van de werkdag. have fun. Ondertussen ben ik nog altijd even zot van dit liedje.
Voor de dames heb ik nog deze filmtip: Little Children.

Daarnet was de zus van lief van zus in terzake. Rheen: band rond een singer-songwriter Hannelore Bedert. Over dialect in de Vlaamsche popmuziek. Ze kan ze op 11 maart om 21 u gratis zien in Het Gouden Hoofd. Hopelijk blijft dat zitten in under Muhheheheuhen.

addendum
Ik krig af en toe fanmail. Jullie waarschijnlijk ook. Ik heb het niet over die idioten die jullie het beste wensen in jullie shoutbox. Ik heb het over die idioten die u idolatreren. U overladen met loftuigingen, natte dromen krijgen bij het fantaseren over jou. Mijn grootste Groupie Dolle Beefcake raakt compleet buiten zinnen als 'm ook maar mijn naam leest, hoort, typet of denkt. Rare jongens die verantwerpste westvlamingen. En nee ik kom niet naar de BWARDS. Ik kan niet. Ik zit dan ergens ver weg op punt om terug te komen, maar helaas een dag te laat. Tot zover dit stukje stalk-nieuws.