Jeronimo's Cage of Thoughts

Het festival van Vlaanderen zorgt voor aangename verrassingen deze editie. Zaterdagavond nodigden ze een van mijn favoriete "Gothic" bands uit om de handelsbeurs om te toveren tot een donker sfeervol spektakel: Qntal. Meteen werd het genre opengetrokken en was het leuk heel wat andere mensen te zien dan de zwarthemden in het publiek. Boven bleken die mensen het concert ook nog eens ferm gesmaakt te hebben.

Een van de weinige undergroundcafétjes is ook weer bijna van de Vlaamsche eerde verdwenen. Bar Mondial in hartje Antwerpen sluit de deuren. Gelukkig kon ik er eens bij zijn voor mijn eerste en misschien helaas laatste bezoek aan een klein concertcafé dat nog eens goeie muziek programmeert. Violist en hyper enthousiaste en dito sympathieke kerel Matt Howden, poeet en loopmachine-expert gaf een laaiende performance ten beste op het te kleine podium als Sieben. Optreden voor een man of 40. Dat zijn de beste optredens.
Daanra was het de beurt aan The Breath of Life, de meest bekende Belgische Gothrockes met een sound a la Sisers maar toch eigenzinnig en vooral goeie melodieuze vocalen met Kate Bush invloeden en zangtechniek die me ook doet denken aan het Poolse Artrosis. Ze speelden al hun "hits" en dat wel gedurende een anderhalf uur. De sound was schitterend en stukken beter dan wat ik twee jaar geleden op Les Anthinoises had moeten aanhoren. nonde.

Eh bon: sfeerbeeldjes.

Sometimes, somewhere, in summertime
I want to run
I want to hide
I want to tear down the walls
That hold me inside
I want to reach out
And touch the flame
where the streets have no name

Dein Licht verkümmert und verblasst
Die Nacht gibt dir den Rest
Denn du bist allein und
Hast die Glut schon fast gelöscht
Die noch tief in dir, tief in mir,
tief in jedem von uns letzten Sternen schlägt
Jeder ist allein
Muss seinen Weg allein gehen
Das ist so schon hart genug
Und erfordert ums zu überstehen
So viel Wärme, so viel Kraft
Die kein Mensch alleine hat
Lasst doch unser Licht vereinen,
lasst die Wärme, wieder spüren
Lasst uns doch zusammen scheinen,
lasst uns wieder glühen
Wir sind allein
Über Millionen Sterne
Wenn wir zusammen scheinen,
Können wir die Welt erhellen
Sind wir auch klein
Sieht man uns doch von ferne
Wenn wir zusammen scheinen
Durchs dunkle Tor der Welt

Oomph!
Welle:Erdball
beautiful people

Amphi festival, Keulen, Tanzbrunnen, Rheinpark.
bands: Mina Harker, Cinderella Effect and beautiful people! Enjoy!
all rights by Jeronimo

Vrijdagnacht laadde ik mijn vrienden op in mijn sportbolide en sjeesden we over de E40 richting Keulen, waar het dondert. Rond iets voor middernacht kochten we een Umweltplakette in een tankstation op een invalsweg naar de binnenstad en zagen we onze vrienden toekomen die een half uur eerder uit Gent vertrokekn waren, maar een iets andere weg genomen hadden. De baliehouder van het Ibishotel had geen kamer meer vrij met singlebedden, waar ik normaal gezien met een meisje in zou logeren dus deelde ik dan maar een dubbelbed met Beer. Het ontbijt kostte ons 9.5 euro per keer, maar het was dan ook dik in orde en mijn auto kon ik vielig parkeren tegen 8 euro per nacht in de ondergrondse parking.

Met de tram ging het algauw richting Rheinpark waar Amphifest blaakte in het frisse zonnetje. Er liepen daar geen normale mensen rond zoals jij en ik. Hoe lang zouden die mensen voor de spiegel staan 's ochtends? Zelfmutilatie is blijkbaar in. En ze verwachten daar ieder moment een gasaanval. Maar ondanks hun heavy look, zijn die zielen allemaal rustig en hing er een relaxed gezellig sfeertje.

U ziet hier al een voorsmaakje van mijn foto's.

All rights by Jeronimo

Gisteren tsjoolde ik dan al 's avonds rond met zusje en haar collega en een gezellin op de feeesten die al heel den dag doorregend werden. Mijn fototoestel liet ik even rusten. We aten heel pikant thais en ik dicht da tik na de uiterst pikante woknoedels op Amphi alles kon verdragen. Dat was buiten de rode curry met scampi's gerekend die zusje had besteld. Na een hap wisselden we wijselijk van schotel en zelfs ik had moeite om het binne te krijgen. Ik wees er de kelnerin op die daar amper op reageerde, tenzij met een "oei", moet je nog iets dirnken? If not on the house, we're going. Bon de te dure rekening betaald en hup naar het Gouden Mandeke en dan wat swingen op het groentenmarktje waar een leuk covergroepke de ambiance erin aan het brengen was. Knappe zangeres verdikke. OP Bataclan was jesus aan het zeveren stond het lawaai te luid en trapten we het algauw af naar Baudelo, maar het geitenwollensokgedoe kon me niet boeien waardoor ik besliste te gaan maffen met als gevolg da tik al om 6uur wakker was en om 7u op en dat op een verlofdag. maar ondertussen zijn mijn amphi foto's door lightroom gedraaid en ben ik klaar om me op de gentse feesten te werpen voor het project. Alleen ne keer goed zien wat er interessant is.

Zou het niet makkelijk zijn om me in de lucht te laten vligen. Ver weg, zeilend op de winden, surfend op de wolken, naar het onbekende Verre achter de horizon van eindeloze oceanen? Meeegetrokken aan mijn vlieger van Bestemming. Destiny. Zo u wil. En van ver daarboven naar beneden kijkend, naar de krioelende mierennesten hier beneden. Een ander perspectief dat je kijk op de dingen verandert. Hoe makkelijk zou het niet zijn. Helaas krijg ik de vlieger niet makkelijk in de lucht. En misschien blijf ik toch maar bete met mijn twee voeten op de grond, al denk ik soms dat het leuk moet zijn eens lekker te zweven op een wolkje. Zonder weliswaar hard te vallen eens de wolk in regendruppels op de harde aarde uiteenspat.

In elk geval volgende weke heb ik eindelijk eens een week verlof aangevraagd. Te veel verlof op overschot en ik ben al ruim een half jaar aan het werk zonder noemenswaardig verlof genomen te hebben. Het zijn immers Gentse Feesten, waar u alles over verneemt op gentblogt. Ook dit jaar zijn onze reporters weer klaar om uit te zwerven over de hele stad en u te voorzien van tips en tricks en foto's en woord.

Het eerste weekend geef ik alvast forfait. Samen met Reus en Feetje zit ik namelijk in Keulen voor een heel gothicweekend. Amphi fest, here we come!

Graspop in Dessel werd voor de eerste keer in mijn carrière door mij gevisiteerd. Zo plechtig ging het er helemaal niet naar toe. Totale anarchie was er evenmin. Metalheads en rockers zijn eerder individualistisch. Geordende chaos van duizenden mannen en vrouwen die hun eigen ding doen. Veel te doen hadden we niet, behalve dan van hot naar her lopen over de weide en optredens meepikken, rondkijken naar het bont allegaartje dat niet zo bont was als op gothic-festivals, al waren er wel enkele rariteiten: rockers die weggeloepen leken uit het midden van de jarentachtig uit een videoclip van Van Halen of Def leppard, Schotse highlanders op oorlogspad, gothische prinsessen en levende scharminkels recht uit een doodskist, de enen zijn super hot chicks, de andere zijn vulgaire slonzen. De afzetterij aan de eet-en drankkraampjes viel gelukkig nog mee en amper wachttijden aan de bonnekes. Lauren Harris, jawel de dochter van haar illustere vader Steve missten we helaas en het leek erop dat ze ook korter dan gepland speelde. Jammer, rockende wijven hebben wel iets vind ik.

Het eerste optreden dat we meepikten voor slechts een klein kwaritertje was het ultra new yorkse geweld van grindcore-helden Brutal Truth, een van de eerste grindcorebands die ik indertijd leerde kennen als 14-jarige. De enorme pletwalsende geluidsbrij klonk als een blitzkrieg door de marquee I en het was duidelijk niet de smaak van mijn gezel.
We liepen dan maar wat door de metalmarket rond te te kijken en belandden zelfs in een caravan met enkele comedians om daarna in de marquee II het slot van het redelijk goed rockende optreden van Spiralarms mee te pikken, in deze tent stond pukkelpop-achtige rock geprogrammeerd.

Op de mainstage stond Lamb of God some fukking ass te rocken like typical badass american motherfuckers that fukking rocks fukking Belgium to motherfucking Hell with the fukking great belgian Beer we have here! Fukk that shit! Ik citeer enkel de vloekende zanger...nu weet ik waarom die band zo populair is bij tieners.

Vertederend en fris van was barbie-metal van Sirenia in de tent, hun nieuwe blonde sexy zangeres (allez het leek echt wel een andere bimbo dan die ik eens in Hof ter Lo aan het werk zag) was wel redelijk cool en charmant vond ik, voor een bimbo-rockchick. Ook hun nieuwe songs lijken weer de emo-meezing-toer op te gaan met wervelende goed in het gehoor liggende riffs en (barbie)poppy vocals van blonde Monica.
Altijd leuk om live te zien en te horen, zeker als het geluid uitstekend is.

Een ontdekking waren Life of Agony, toen ze in de jaren negentig hyperpopulair waren bij de meeste rockende tienres vond ik er niets aan, aan die vrolijke hardcore-achtige rock van die mannen. Nu ze oud zijn geworden en volgens mijn maat al hun oude hits speelden, vond ik ze asskicken like hell! Wat een rockende set, leuk entertainment van de zanger die zelfs van het podium kwam.

In de tent was het dan weer tijd voor some old rocking heroes van vroeger: Tiamat die met hun poppy dark rock onze melancholsiche zielen streelden: vote for love!

Tijdens het rondwandelen pakte we de eerste nummers mee van de dinosaurus rockers van Dio, Heaven & Hell, toen de eerste druppels begonnen te vallen en we onze regenfrak aandeden, besloten we toch maar naar de tent af te zakken. Gelukkig waren we op tijd daar, want opeens viel het water met bakken uit de hemel en konden de duizenden anderen amper nog binnen in de tent wegens de schuilende mensen die de ingang versperden ipv verder door te lopen in de tent. Jammer, want ik had graag die ouderwetse rock aanhoord.
Ook Cannibal corpse lieten we links liggen maar de laatste nummers bliezen ons lekker van de planken.
Stonesour en Korn interesseerden ons geen zak op de mainstage dus was het weer wandelen geblazen, eten en drinken en rondkijken. Leutige boel eigenlijk zo in de ondertussen modderpoel.

De hellebaarden van Dimmu Borgir ontsponnen hun duivels in de marquee, maar ook dit was niet echt de muziek van mijn maat en misschien ben ik ook al iets te oud geworden voor dergelijke bombastische overdaad. We wilden toch een redelijk plaatsje bij Iron Maiden dus trapten we het ook daar na een half uurtje af om te wachten op de knallende set van onze all-time helden.

Massa's volk wou na het schitterende optreden met een slecht geluid van de weide en de eindeloze stroom stropte algauw in de vernauwing van de uitgang. Op de parking was het hetzelfde liedje, amper beweging te zien in de honderden auto's die van de weide wilden. Uiteindelijk ontdekten we een sluipweg en raceten we voldaan huiswaarts!

En nu moet ik weer gaan liggen...ze hebben me op het werk vergiftid. Mijn maaginhoud ligt er al een paar keer uit.

De mensen staan alweer aan mijn mouw te trekken. Niet letterlijk, ik zou dat niet graag hebben dat de mensen mijn kleren in de war brengen door er aan te trekken. Ik hou er sowieso niet van dat mensen aan mij zouden trekken. Smetvrees is het niet, maar de meeste mensen, bwweeuuurrkk. De pendelaars onder jullie zullen me zeker begrijpen, de dichtopeengepakte sardienentrammen en -bussen indachtig, en ook het veetransport richting de stalags van Brussel op en af. Er kwam trouwens een gezette bezwete mens naast mij zitten en ik ontwaarde een redelijk kruidige geur die van onder zijn oksels ontsnapte toen hij zich installeerde in het zitje naast mij. Alweer verging mijn hoop op de een of andere knappe ranke deerne die zich met haar blanke hals en armen naast mij neer zou vleien het putje van haar onderrug zichtbaar wanneer ze zich voorover boog om haar tas tussen haar benen te schikken en een lok haar die speels langs haar voorhoofd viel die ze dan in een vlugge beweging achter haar oor streek, even licht fronsen monsterend of er geen freak naast haar zat die de hele tijd zou meelezen in haar boek, terwijl ze om niet gestoord te worden alvast haar ipod nano op haar favoriete rockmuziek had gezet net als haar opgetrokken knieën tot tegen de rug van het zitje voor haar. Onderuitgezakt genieten. Nee, de knappe grieten in zomerse zwoele outfits snellen mijn zitje altijd voorbij, ik heb altijd vieze saaie venten naast mij zitten of oude madammen met een niesuitlokkend parfum. Overlaatst nog een oudje dat zich duidelijk niet op haar gemak voelde. Ik dacht nog te brullen: boe! Maar misschien moet ik ook minder vies kijken, want eigenlijk zou ik zelf niet naast mijn eigen komen zitten als ik mij zou zien zitten.
Er wordt aan mijn mouw getrokken. Het is tijd voor een sigaar met mijn Portugees Reisgenootje dat net enkele weken terug is van Brazilië te gaan roken in het Oeverloze Eiland. Maar eerst word ik getrakteerd omwille van bewezen diensten inzake fiscaliteit. Niet dat jullie niet hetzelfde hadden kunnen adviseren, maar alles is goed om ene te gaan drinken in aangenaam gezelschap. Gisteren en vandaag blijf ik even thuis. Ik dacht daarnet nog een wandeling te gaan maken, maar ik zit op last.fmnaar muziek te luisteren en op flickr fotootjes te bekijken en onderwijl jullie blogjes te lezen.Vandaag kwam gele banaan mijn nieuwe werkplek inspecteren, ze was in mijn gebouw en rond iets na vieren smste ze me. Het verzette mijn zinnen even, want ik weet totaal niet meer waar ik het heb met mijn reisplannen. Al een tijdje ga ik er van uit dat ik geen geschikte reispartner meer vind om deze zomer of in het vroege najaar op ons eigen de wereld te verkennen. Mijn reis die ik voor ogen had in september is al volgeboekt. Dezelfde reis naar Ecuador die 1000 euro scheelt maar niet dat ene specifieke doet, maar wel langer in het binnenland rondtrekt is er ook nog, en daarnaast is er nog Peru, maar die is met twee redelijk zware trekkings en ik denk dat ik niet meer zo goed tegen afzien en ontbering op 3000-4000m hoogte kan. Mexico is ook zo'n land dat je perfect op je eigen kan ontdekken, dus kies ik liever wat complexere onveiliger landen om in groep te doen. Verder moet ik ook misschien eens nadenken over een citytrip nog eens. Oh en opeens zit ik met Argentinië ook in mijn hoofd om van Bolivië en Venezuela maar te zwijgen, al komen ook niet altijd de data goed uit. Ik zal eens alles goed op een rijtje moeten zetten.
Gelukkig zitten Egbert en Josefien nog in de race in Peking Express. dat zijn mijn favorieten samen met die twee blonde hollandse toffe grieten.

Hier nog enkele fotootjes van Faun en Omnia.

all pictures copyright by Jeronimo