Jeronimo's Cage of Thoughts

Het festival van Vlaanderen zorgt voor aangename verrassingen deze editie. Zaterdagavond nodigden ze een van mijn favoriete "Gothic" bands uit om de handelsbeurs om te toveren tot een donker sfeervol spektakel: Qntal. Meteen werd het genre opengetrokken en was het leuk heel wat andere mensen te zien dan de zwarthemden in het publiek. Boven bleken die mensen het concert ook nog eens ferm gesmaakt te hebben.

Syrah en Michael presenteerden eerst hun relatief nieuwe Al Andaluz Project. Als je 't mij vraagt nog een nevenproject van hun middeleeuws klassiek Estampie. Maar Al Andaluz Project is veel meer dan de


Met mediterrane muzikanten en zangeressen horen we een typische orientaals wereldmuziekgeluid. De Saudade van het bloedhete Andalousië door Mara Aranda vermengd met traditioneel Marokkaanse melodieën van Iman AL Kandoussi op al even tradiotionele volksinstrumenten. Warm, melancholisch en meeslepend.

Ze hadden er duidelijk zin in, want Michael Popp was voor zijn doen uiterst spraakzaam en grappig. Zo was hun Marokkaanse instrumentalist zeer verbaasd meer Marokkanen te zien in Brussel dan thuis.



Na een leuke warme set kondigde Syrah een pauze aan waarin ze zouden te trachten te veranderen van mood en ze raadden ons dat ook aan.

Geen probleem, bij de eerste tonen in de verduisterde zaal brak het feest los. Syrah sopraanstem ondersteund door een stevige drums en folky etherische elektronica. Meer moest de Handelsbeurs niet hebben om meteen in de sfeer te komen. Dood en liefde, geliefde thema's. Meegevoerd op de opzwepende tonen voelden we het tot in het diepst van onze donkere ziel.
Zo mag festival van Vlaanderen nog meer "subcultuur" naar boven brengen.

Ik zit in Gent stuck in mijn appartement. Nochtans heb ik een poging ondernomen om door de sneeuw naar Kortrijk te rijden. De eerste helling ging moeiteloos, er waren immers geen auto's voor mij, met gemak kon ik de brug rechtsafslaan, omdat de auto's van links met hun vier pinkers op geparkeerd stonden op de helling en zo een file veroorzaakten. Helaas zat ik even verderop zelf in de file aan de lichten om af te slaan naar de E17 omdat enkele auto's eerder achteruit slingerden op de helling dan dat ze vooruit reden. Ik sloeg een wegje in en reed voorzichtig terug naar huis. Jammergenoeg voor hen raakten ook Josie en Egel niet weg en samen gingen we dan maar op zoek naar eten. In de Adriatico. Lekkere pizza. In 7 dagen voor de vijfde keer naar een Italiaans restaurant. Ik die even ging bezuinigen naar mijn investeringen in de immobiliën, een verrre reis en de aankoop van een inboedel. Maar het smaakte.
Net zoals de vorige dagen, toen ik onder andere twee keer op rij in de Pasta Fresca een pasta ging eten.
Aangezien de koude winteravonden de mensen aan hun pc gkluisterd houden heb ik deze tips voor jullie.
Eeerst en vooral heb ik een filmtip. Home van Ursula Meier is een aanrader voor liefhebbers van de kleine film.
Verder kunnen jullie hier genieten van het fantastische concert van The Swell Season dat jullie gemist hebben en ook het verjaardagsfeest van The Levellers in de Vooruit naar aanleiding van hun twintigjarig bestaan onthou ik jullie niet.
En als jullie nog steeds niet weten wat gedaan mogen jullie nog steeds stemmen op de website van Clickx Magazine voor gentblogt.be als "site van het jaar". We rekenen weer op jullie!

Het gaat me niet af. Er is rook en brandlucht. Vooral gisterenavond in de wandelgangen. Nee, er was geen collega aan het overhitten. Toch niet in die zin dat naast kwalijke zweetgeurtjes ook verbrande rubbergeuren werden verpsreid. Het moest van buiten komen. Inderdaad. Aangekomen in Brussel-Noord wisten we het wel. Veel uitleg hoef ik niet meer te geven.
Gelukkig trof ik beteuterde Panda aan en samen deelden we de miserie al lachend en snikkend uit onmacht en frustratie.
Zo mistte ik het voorprogramma van Arsenal in de Handelsbeurs. Maar gelukkig deed Arsenal mij alle leed vergeten. Zelfs die zware regenbui toen ik met anderhalf uur vertraging in het station was aangekomen met kletterende donderslagen en ik mijn wijkagente opbelde om een afspaka te maken, en dat die mij onder mijn voeten gaf dat ze al verschillende keren aan mijn deur had gestaan. Op werkdagen en op moederdag. Achterlijk zijn ze wel die wijkagenten. Ik moet vrijdag terugbellen. Ik word nog verwacht mij aan te passen aan haar werkschema?

Na Arsenal, waarvan deze dame de review zal schrijven bij mijn niet zo heel goed gelukte foto's wegens slecht tegenlicht, kwam ik thuis en startte mijn pc weer niet op. Toen ik hem eindelijk aan de praat kreeg, had ik geen wireless internet. Bij ettelijek heropstarts ook niet dus deed ik enkele mijn foto's, zette ze op een stick en mailde ze naar het project via mijn werkpc deze morgen.

Ik twijfel. Niet alleen aan mezelf de laatste tijd, maar aan alles. Of ik afspraken zou maken. Gisteren zei ik dat ik naar Arsenal ging gaan, later weer niet, tenslotte vroeg ik dan op de valreep toch nog een fotopas aan. Vandaag moest ik tegen de middag bevestigen of ik naar en concert in de Vooruti zou gaan. Heb ik nog niet gedaan. Ik kan mijn zinnen er niet opzetten. Waarschijnlijk zal ik wel gaan luisteren. Ik weet met mezelf geen blijf.
Ik weet zelfs niet waar ik op reis zal gaan. Ik had een bestemmnig voor ogen, maar wegens het kleine aantal inschrijvingen, ben ik alvast op zoek naar een alternatief. Ik blijf denken en lezen en zoeken. Ach ja, een mens moet zijn tijd toch slijten niet? Where's the fun?

O ja, he project zoek uw smerig(st)e kotverhalen.

En nu ik een fotopas heb voor de vooruit, ga ik maar vertrekken naar Tutu Puoane Quartet. Jazz! Maar dat onweer hier verdikke!!!!!!

Ik type dit omdat ik na tien keer proberen pc aan te stkeen en nog meer keer heropstarten eindelijk weer wifi heb...man het sucks!!!

prequel

Wie zei er ook alweer dat metalheads geen gevoel voor humor hadden? Dit moet wel eens van de meest funny metalvideo's allertijden zijn. Natuurlijk van mijn all time heroes Iron Maiden met Holy Smoke.

Ik val maar meteen met de deur in huis. Het is een week vol stress. Stress, ik neem dat woord niet graag in de mond, maar ik ben toch redelijk gefocussed, determined zo u wil. Mijn hoofd draait net niet zot, eigenlijk helemaal niet, want ik placht mezelf als stressbestendige uit te roepen, maar niettemin, mijn rikketik doet het soms anders aanvoelen. Met veel dingen tegelijk bezig. Constant telefoneren, de laatste tijd weer ruim 100 mails per dag als het er niet meer zijn, gmail is echt een chatbox soms, daar ben ik een avondje zoet mee, afspraken maken, bezoeken afleggen, evalueren, noteren, bestuderen, in een iets andere volgorde allemaal.
Boodschappen doen, rondhossen van het een naar het ander, wil je me geloven als ik zeg dat ik het zelfs al aan mijn benen voel al dat rondstappen aan mijn ijl tempo?
Ondertussen heb ik hier in Brussel in de mediamarkt een Lacie desktop hard disk gekocht van 500 gigabyte USB 2.0, niet de designversie maar een zwarte doos die past bij mijn zwarte zieltje computerkast. Ik denk dat ik daar al mee toekom voor een tijdje. laat ons hopen.
Zonder hoop geen leven en ook geen stinkende riolen.
Het andere wat me bezighoudt is, nee niet de liefde, of ja misschien toch een beetje, een mens blijft hopen zoals ik al zei op het onverwachte en hetgeen er niet zit aan te komen, de immoperikelen. Alweer enkele studio's om te huren aan mijn neus laten passeren wegens ondanks perfect in orde dan weer een detail waar ik over viel. Ben ik kieskeurig? Blijkbaar wel op vele vlakken. Nonchalant op andere vlakken, of eerder onverschillig. Een mens heeft toch zijn standaarden, zo blijkt na enkele praktijktests. Je neemt geen genoegen meer met om het even wat.
Ondanks die stress kon ik na een rush van het een naar het ander (drie immo-bezoeken en een kooksessie) toch op tijd post vatte in de handelsbeurs, waar ik compleet ontspande en zelfs wegdroomde op de warme melancholie van de zalvende Portugese stem van Cristina Branco. U leest het allemaal op Gentblogt.

Pieuw zeg! Verdikke, Jolly Jero is van 't weekend een beetje hyper. Een aangename warmte die de kilte van de nacht verdreef en nog lang bleef nazinderen in mijn koude karkas. De zon scheen ondanks de grijze koude kletsnatte trieste regen. Donderdag begon ik al warm te lopen door het toch wel leuke concert van Lais. Mijn mening en beeldverslag over dit redelijke concert lees je op Gentblogt. Vooral jammer vind ik dat het Belgische publiek nooit durft bewegen, dat zet een domper op de sfeer. Is je leden uitsmijten dan zo moeilijk? Of is dat niet cool meer? Niet dat je nu van mij moet beginnen moshen tot mijn camera aan gruzelementen is gemept en menig schedel is gekraakt, overdrijven is nooit goed. Bende lamzakken verdikke. Of lag het aan het feit dat er op de eerste rij toch wel mannen stonden die kaap 40 ver voorbij waren? Dat ik stil sta is mijn plicht want anders heb ik geen scherpe foto's, aan de andere kant maakt het makke publiek het me zeer makkelijk om constant van uitvalshoek te veranderen. Ik heb niet eens elleboogstoten in onwillige ribben moeten bokken.

Zaterdag kwam dan het virtuose Värttinä dat vuur vatte in de theaterzaal van de Handelsbeurs. U raadt het al, weer een zittend publiek. Waarom moet je nu zitten bij een folkconcert verdikke. Ze zingen geen slaapliedjes, ze dansen en springen en lachen en dan zit daar een bende idioten op hun luie krent naar te kijken alsof ze naar den tv aan het gapen zijn. Gelukkig weten de profesionele sympathieke blondines hoe de vlam in de pijp te krijgen! driewerf bravo!!!

Review met mijn uitgebreide fotoreportage op gentblogt

Na het concert heb ik nog lekker gezellig ene gaan drinken met Josie en Egel in de vooruit. Egel kreeg van een norse barman te horen dat er geen nootjes meer waren. Toen ik een rondje gaf sprak ik een andere barman aan die heel beleefd, nootjes, ja natuurlijk! zei en hup ik kreeg zoals gewoonlijk een heel glas vol nootjes mee. Ik knabbel graag nootjes. Straks is het reunie van mijn guatemalareis. Ik heb alvast voor 9 personen in de Marco Polo gereserveerd. Ben benieuwd of ik de loftuigingen over dat etablissement in de kiem zal moeten smoeren. Over een uurjte komen ze aan het station aan. Mijn paraplu heb ik alvast in de aanslag: kill the raingods.

Ik ben just even op de pc om te zeggen dat ik eigenlijk doodmoe ben. Dat komt omdat ik just een paar uur in de zetel heb liggen soezen terwijl mijn ma haar frans aan het blokken was en af en toe "ei"-geluiden maakte om me erop te wijzen dat ik haar stoorde met mijn gegrol. Vanwaar het gegrol kwam weet ik ook niet, maar ik weet wel dat ik vanochtend ook al doodmoe was toen ik iets na tienen uit mijn bed rolde om de zonnestralen mijn troebele geest te laten verlichten en de grijze wolken doorheen de blauwe lucht zag schieten. Toen dacht ik: ik spring op mijn fiets. Al dan niet geïnspireerd door het briefje dat mijn ouders voor me op de keukentafel hadden gelaten dat zij gaan wandelen waren. Een groot half uur later stond ik in mijn sexy wielertenueke van Lotto-ABX mijn banden op te pompen en hupsakee, daar ging ik met de wind van voor en vanachter richting Schelde. Op 't gemakjes de benen rondmalend, langzaam warmdraaiend, de gedachten voer de weidse velden golend met de wind over de grassprieten. Duister grijze wolken kruisten mijn pad, helderblauwe open plakken in de donkere hemel openbaarden het transcendente licht dat ziel en soul voedde. Mijn blik overschreed de verste horizon en aan de sluis van spiere zag ik de P902 Liberation liggen: een zeemachtvaartuig met van voor en vanachter een zwaar kanon, wat deed dat hier op de binnenwateren. De plezier-en beroepsvaarders trokken het zich duidelijk niet aan, evenmin als de zwarte kraaien die zich te goed deden aan een karkas, de eendjes dobberend op de deining van de boten en de vogels schichtig schel fluitend wegduikend in de hoge gras. De wijdse velden van Flander's Fields, daar vertoefde ik ook in hartje west-Vlaanderen ergens in een feesttent bij Ieper vor een concert van kadril met hun ondertussen goed ingeburgerde zangeres Marieke speelden ze als het ware thuis. Zo'n kermissfeer was een beetje raar, maar 'twas wel vree wijs, ondanks de niet zo goeie acoustiek en het feit dat ik heel vanachter bij de bar stond wegens zittende mensen vooraan in de tent. Feest, dat is het leven, zeker na de dood. zaterdag uren gesleten op een kerkbank op een begrafenis. Blij dat ik met mijn aanwezigheid de ontroostbaren wat kon steunen. Some souls are reaped way too soon...
Na een heerlijke biefstuk ten huize van mijn maat, trokken we met zijn vrouw en kind naar de sinksenfeesten in Kortrijk waar we niet ontsnapten aan de draaimolen en de obligate fristi op een terrasje. Heerlijk kuierend toch, want veel volk was er niet. Vanavond treedt de zus en haar lief op in de Kreun jazz van het conservatorium. Ze speelt er in een combo. Let the music play! Hit it!

Alamo Race Track, handeslbeurs, gent, by Jeronimo: mijn fotoreportage

Soundtrack for the Current Attack:
- Hayseed Dixie - She was skinnier when I met her
- Alamo Race Track - the northern terrotory
- Woven Hand - live @twist & shout, denver

Om de een of andere manier had ik door hetgeen ons Liza vermeldde in onze dagelijkse mailloop een vlaag van nostalgie naar mijn kindertijd. U kent vast nog wel Francis Verdoodt, de geboren verteller met zijn sprookjestheater? Wat vond ik die spoken in het Kasteel leuk met hun gordijnenstof. Waar is den tijd, dat was nog eens entertainment in plaats Power Rangers en Piccachu en consoorten zeg. Als je kijkt naar de cast dan zijn de toenmalige acteurs opeens ferm bekend. Deze intro moet iedere dertiger weer doen klappen in de handjes van enthousiasme!

Ook gisteren stond in het teken van de aangename verrassingen, ik had iemand op bezoek en die had me een potje heerlijke zelfgemaakte chocomousse meegebracht. Later die avond zijn we nog met enkele usual suspects gaan eten in het nog steeds voortreffelijke Il Cortile op de Kraanlei te Gent.

Verder eis ik nu ook het nodige respect voor mij, want ik ben tot voorzitter gebombardeerd van het stemopnemingsbureau B nummer **. Nummer B dat wil zeggen dat ik de stemmen tel van de senaat, zo was dat toch in het verleden. Dat wil zeggen dat ik in de Expo van Kortrijk weer in een schijt-je-rijk-vakje mag gaan plaatsnemen, gescheiden door nadars van de tientallen andere stemopnemingsbureau's in een onmetelijke zaal. Dit keer moet ik als voorzitter de zaken in goeie banen leiden. Wie zouden mijn bijzitters zijn, ik dacht alvast een secretaris gevonden te hebben, maar mijn beste maat gaf forfait wegens familiefeest gestaafd door een doktersattest. En ik vroeg het hem dan nog informeel vriendelijk. Ooit hangt hij eraan, want wie anders dan vrienden kun je kloten met zo'n schijtjob? Nu ik vind het alvast geen schijtjob, verleden keer moest ik er wel letterlijk van kotsen. Die broodjes vol salmonella die al uren lagen op te warmen in de bloedhete hallen waren niet echt eetbaar meer. Nu pas ik wel op mijn tellen, letterlijk of ik zit in diepe miserie. Ik zal me wel een betrouwbare secretaris vinden, ben benieuwd wanneer ik die bijkomende informatievergadering ga hebben. Misschien moet ik de loyauteit van mijn aanstaande schoonfamilie eens uittesten, oudste zus hangt er ook weer aan denk ik door net als ik een verkeerde job uit te oefenen, maar haar lief nog niet (*evil grin*)

Miljaarde! (Merkt u p dat dit een geciviliseerde uiterst beknopte versie is van het gevloek da tnauwleijks binnenmonds kon gehouden worden, toen ik merkte dat mijn trein een nog nader te baplen vertraging had. De nmbs werkt immers nooit mee. Wil je eens vroeger op je werk zijn (hoe zot kan een mens zijn) dan rijden er geen treinen op dat uur, wegens brugdag, zoals ik verleden vrijdag ook al aan den lijve ondervond. Of je wil eens vroeger van het werk weg, garantie dat je trein daar anders over beslist. Moet je ergens zijn en neem je je gewone trein, lap dan heeft hij vertraging. Het is bijna een constante. Zo belde ik vanuit de bushalte in Gentbrugge naar Bruno dat ik er niet meer ging geraken op het afgesproken uur. Later deze week dan maar. Ik hb nog chance da tik een trein om 17u28 richting gent-dampoort heb kunnen nemen. Be nafgestapt in Gentbrugge om daar bus 9 te nemen naar Sint-Pieters. Fukk maat! Mijn plannen zo in de war sturen!

Boozed, handelsbeurs, copyright Jeronimo