Jeronimo's Cage of Thoughts

(zoals gepubliceerd op gentblogt)

Afgelopen dinsdag was er weer een Uitgelezen in de balzaal van de Vooruit. Ik kwam eigenlijk hoofdzakelijk voor de muzikale intermezzo's die Hannelore Bedert zou verzorgen, maar efkes enkele tips horen over enkele boeken was ook mooi meegenomen. Niet dat ik veel lees, ik lees al jaren amper een boek, al ben ik al enkele weken bezig in "Never let me go" van Kazuo Ishiguro.
Een andere reden om te gaan luisteren was Herman Brusselmans, wiens "Het Spook van Toetegaai" jaren op mijn boekenplank heeft gelegen alvorens ik er in begon. Het heeft nog veel meer jaren gekost om het helemaal uit te lezen. Maar je weet nooit, soms kan ik, vooral wanneer ik vast zit op luchthavens, eens naar een boek grijpen of tijdens andere zeldzame dode momenten op reis durf ik wel al eens mijn reisgids laten voor wat hij is en een boek ter hand nemen.

Het eerste boek dat werd voorgesteld was een postume uitgave van Marcel Bril "Meisjes". Cursiefjes, observaties van de auteur over ja vrouwen, meisjes, dames, hipsters. Op het eerste zicht dus wel een aantrekkelijk onderwerp.
Fien Sabbe modereerde vlotjes tussen de experten ter zake Phara De Aguirre, Anna Luyten, Jos Geysels en Herman Brusselmans. Een mooie verzameling volgens de ene, een niet bijzondere bundeling van stukjes volgens de andere. "Columns" bleek de lading alvast niet te dekken. Voorspelbaar en weinig origineel aan de ene kant, net daarom leuk om lezen wegens de eenvoud aan de andere kant. Ellenlange beschrijvingen om te beschrijven zijn alvast niet aan mij besteed. Zoals Brussels terecht opmerkte, wat zit die kerel te lullen over zijn vrouw die zich klaarmaakt om in bed te kruipen, broek uit en achterwaarts in de poes. Een boutade die wel recht in de roos schiet.

Misschien is het tweede boek, "Het onderzoek" van Philippe Claudel, wel aan mij besteed. Deze Franse schrijver schreef een experimenteel filosofisch boek over mens en machine. De algemene conclusie is dat het ondanks de zware thema's die er te dik werden opgelicht vrij goed geschreven is en zelfs vrij grappig. Over het slot waren de meningen verdeeld. Velen vonden het te veel uitgelegd, te letterlijk werd de lezer bedolven onder de expliciete boodschappen. Geen bezwaar volgens Brusselmans, het is niet omdat iets letterlijk wordt uitgelegd dat dat per definitie slecht is. Geen idee of ik me door de turf zou kunnen werken.

Peter Buwalda's, "Bonita Avenue" leek me dan wel weer van een deftig allooi. Een schitterend debuut van iemand die waarschijnlijk enorm veel goeie boeken moet gelezen hebben en dan daar zelf het beste uit distilleerde om met glans een keigoed boek uit de pols te schudden. Niet alleen technisch zat het goed, ook de verschillende en vrij beperkte personages en de onderlinge relaties tussen al die protagonisten bleek een aantrekkelijke mix voor deze thriller.

Ten slotte las Brusselmans nog eens voor uit zijn nieuwste werk "tussen 3 en zes", uiteraard ontkrachtte hij het cliché dat hij nooit over seks schrijft. Brusselmans zoals we hem kennen, banaal, plat maar uiterst entertainend.

Na een pauze stelden de panelleden zelf nog enkele boeken voor:
Hans Achterhuis: de utopie van de vrije markt
Sandor Marai: de erfenis van Eszter
en een derde boek dat ik vergeten ben.

Wat ik zeker niet zal vergeten is het feit dat Hannelore Bedert nog krachtiger en sterker klinkt wanneer ze haar liedjes ontdoet van alle franjes en enkel met gitaar en bas of piano haar teksten door je ruggengraat laat rillen.

De volgende uitgelezen vindt plaats op 31 mei.

Het afgelopen weekend was weer een feestweekend, rushen van hot naar her zonder mij te haasten. Vrijdagavond, een heerlijke instuif (die niet al dusdanig was aangekondigd) bij mijn maat. Het "klein muziekske" ging eerst zijn notariskantoor inwijden, maar dan werden we meteen naar de duplex erboven uitgenodigd op zijn terras dat even groot is als de woonruimte van mijn appartementje om er te barbecueën, te drinken, te feesten en te genieten van een occasioneel muzikaal intermezzo van datzelfde "klein muziekske".
De volgende ochtend was het dan lekker ontwaken om de trien naar Brussel te nemen. Ik was een half uur later dan afgesproken op de afsrpaak omdat ik me vergist had van uur. Maar niettemin konden we wegens ons op voorhand bestelde tickets toch nog in het volzette museum van Magritte binnen. De moeite voor iedere liefhebber van geniale geesten.
Daarna ging het in een ush, evenwel na een relaxerend drankje op het Sint-Goriksplein, naar Gent, waar ik me tussen het drukke verkeer door naar de Ikea repte om er na omwegen eindelijk de ingang gevonden te hebben en aan de zelfscan een kadobon gevalideerd te hebben, om als kado te geven op de instuif waar ik over een half uur zijn moest. Eerst ten ouderlijke huize uiteraard de buik wat vullen , andere kleren aan doen, omdat dat moest van de mama en hup richting Aalbeke waar het lief van mijn zus liep te glunderen van trots over zijn nieuw huisje. Terecht.
De volgende zondagmiddag was ik zodanig verslaafd aan feesten da tik me maar naar het boombalfestival repte met mijn partner in crime, Thierry. U vind mijn fotoset hier.

Volgende week dinsdag 24 juni organiseert SOS Oost-congo in de KVS Brussel een benefietconcert ten behoeve van de slachtoffers van het onmenselijke vreselijke seksuele terreur in Oost-congo. Ook schoonzusje Hannelore Bedert treedt er op. Ik kan er helaas niet bij zijn wegens professionele verplichtingen. Meer lees je bij miss dee.

Misschien is het tijd om te feesten. Misschien is het tijd om eens the big spender uit te hangen. Verkwisting. Dat deed men op gezette tijden, bijvoorbeeld carnaval is nog een restje van het heidens gebruik. En dan helemaal opnieuw beginnen. Schone lei. Verleden van je afgeschud. Misschien. Misschien is dat niets voor mij. Met mijn suspicious mind. I always do it my way. Misschien is er vuur nodig. Misschien ook regen om alles weg te spoelen. Weg in de eindeloze regen.
Ik ben gewoon een smalltown boy who fades to grey. Maybe it's such a shame. Maar er komen nog zoveel dagen. I will stand...my heart on fire.

Het concert van Prestige Music Band en het barbershop en close harmonykoor 4 Tune zateragavond was ronduit prachtig! De hele familie was in de weer, broer en zussen en aangetrouwden en vrienden. Pa als muzikant en tante als zangeres in het koor. Mijn kiekjes staan al op mijn pc en zien er goed uit. Het applaus was overweldigend, de solozangers schitterend, de sfeer zat er in! Echt een geslaagde samenwerking.

Na een gezellig ontbijt met de Hollandse familietak kreeg ik bericht dat de en eof andere onverlaat en zijn gezellin een uur vertraging hadden wegens dat de trein weer verdronk in de overstroomde polders van de muddy Flander's Fields, zoda tik me echt niet hoefde de haasten richting nieuwe stulpje van zij die haar hart uit schreeuwt. Tot mijn opperste verbazing bleek haar nieuwe stulpje een stuk minder in het godverlaten IJzerland te liggen dan haar vorige nestje. En lekker dat we werden verwend met hapjes waarvan ze eerst een stukje moest bijten voor wij het wilden eten, want kieskeurig als we waren wilden we weten wat de vulling was. De heerlijke spaghetti vulde onze magen en dan was het lekekr gezellig luieren in de zetel terwijl de Noordwesterstorm boven onze hoofden uitraasde. De avond viel en de duisternis verd warm verlicht door heldere straatlantaarns. Lost Highway. op de A19...

Ondertussen wachtte ik vandaag op een telefoon die niet komt, die er toen wel kwam, waardoor ik vol ongeduld weer zat te wachten op een nieuwe telefoon, die echt niet kwam. Driewerf helaas. Actie en reactie, het dodelijke is het wachten en het verstrijken van de tijd tussenin. Maar ik overleef het wel. Geen stress. Even denken wat ik straks ga koken, waarschijnlijk weer lekker wokken. I'm an addict. Vanavond alvast weer foto's in lightroom bewerken. Panda gaf me daarnet een lekker stukje francipane. Mijn foto's zijn er door. Even bekomen nu. Veel meer heb ik niet te vertellen. 'tis wat geruis en geritsel daar in het struikgewas der kronkelende gedachten. Ik ben immers hier en nu en her en der. Plannen. Toekomstplannen. Hertekenen. Steeds weer. Vaag en dan weer fel zwart-wit. Maar die grijze mist. Mijn gom laat vlekken na.

Zaterdagavond kreeg mijn zus van haar lief het verlossende antwoord dat zijn zus de Nekkanachtwedstrijd had gewonnen.

De Bigband waar mijn pa in speelt, Big Bad Kooigem, treedt op met Gunther Neefs, ik zal er niet zijn, misschien u wel?

Vandaag ben ik nog enkele zaken gaan halen die ik nog niet had of niet meer had (insiders weten waarom) en kreeg ik op de koop toe een appel wegens dag van de klant. Nice. Samen met mijn pa aan het kleine tafeltje op ons zonneterras gemiddagmaald, even in de luie zetel op ons ander terras en dan op de koffie bij de meme die het weer had gepresteerd al haar radio-posten kwijt te spelen. Maar goed, dit keer vond ik snel wel hoe ik ze weer moest programmeren en toonde haar de knopjes waar ze mocht op drukken. even de proef op de som nemen en hup terug naar huis. Ook bij de plaatselijke slager werd ik lekker verwend met een heuse sterke draagtas waarvan de praktischheid (hoe zeg je dat eigenlijk???) vooral mijn moeder imponeerde. Mijn ma wist me ook te vertellen dat ze me had vergeten te vertellen dat je geen zakskes meer krijgt in de winkels in ons dorp en ook daarbuiten niet meer. Dus ik ga blijkbaar nooit meer het zinnetje "'n dankt é, moejen zakske inne?" horen. Het zal een gemis worden. Want al verworden tot een ludieke afscheidszin tussen onnozeldoende vrienden.
Ondertussen ben ik ook Duran Duran aan het herontdekken. Let op het compleet foute dansje en hier gaat het lekker sexy.
Seffens naar Theater Antigone in Kortrijk voor Hannelore Bedert (zus van lief van zus) in support van An Pierlé.

Het optreden van Hannelore was knap! Goeie stem, heel originele arrangementen, soms ietwat kunstig, maar zeker boeiend. An Pierlé met haar goedlachse schattige speelsheid op het podium was puur entertainment! Schitterende show! Ik heb dan ook mijn cd laten signeren. Sympathieke madam en heel leuke locatie daar in de Overleiestraat in Kortrijk, ik wist niet eens dat er daar iets was.