Jeronimo's Cage of Thoughts

Het is weer een van die periodes die regelmatig wederkeert. Om de zoveel dagen als ik nu even pathetisch wil doen. Me against de world en die wereld is vrij concreet. Als ik rond me heen kijk, merk ik duidelijk verschillen in de levens van de mij omringende mensen. Mijn leven verschilt op zoich niets van die andere luizige levens, met dien verstande dat ik besef dat we hier maar een luizeleven aan het ondergaan zijn tot de zes voert onder de groene zoden liggen. Een leven waarin we denken vrij te zijn in doen en handelen. Ik word gedomineerd door mijn dromen en verlangens. Dat is wat te sterk uitgedrukt. Ik koester ze, maar soms nemen ze bezit van me wanneer mijn pogingen om er iets van te maken lijken te stranden nog voor er land in zicht is. Sommigen zweven op een wolkje in een helderblauwe hemel. Stralen als een ster bij zonneklaar weer. Ik speel graag de donderwolk, al was het uit protest tegen zoveel naiviteit en optimisme. Misplaatst? Soms denk ik, zalig zij de armen van geest die niet beter weten of niets verlangen van het leven en dus blijkbaar perfect gelukkig zijn met het weinige dat ze ervan verwachten. Ik verwacht veel. Teveel? Dat denk ik niet, de geschiedenis heeft uitgewezen dat grootste dromen soms bewaarheid werden. Niets van dit alles echter zonder te vechten tot het bittere einde. Ad Maiorem Gloriam Mei. Vechten, doorgaan, volharden. De wereld werkt niet goed mee. Mijn geest staat ook niet naar bepaalde dingen. Ik moet gefocussed blijven. Helder trachten te denken, overwegen. Soms denk ik dat ik het gewoon maar moet doen. Handelen zonder meer. Het probleem is dat er geen doel is om naar te streven in concreto. Met vrienden en kennissen loop ik van hot naar her, beleef ik leuke dingen, heb ik leuke gesprekken, ik maakte mooie reizen en zal er nog vele maken, en dit jaar twijfel ik zo over mijn bestemming. De reizen die ik placht te maken raken stilaan volgeboekt en ik lig er niet wakker van. Sociaal gezien loopt mijn leven niet zoals mijn generatiegenoten. De schijn van de morele druk om ook dat bestofte saaie kleinburgerlijke bestaan in te duiken, kan ik van me afslaan. Keuzes. Ik verguis hen en zij verguizen mij waarschijnlijk of is het wederzijds respect voor de andere zijn visie op wat er moet gebeuren? Ik stippel de weg uit, maar ik zie niet waar de stippellijn heen loopt. Op goed geluk, ga ik naar daar waarvan ik denk dat ik me er goed zal bij voelen. En je goed in je vel voelen, dat is denk het beste wat een mens kan overkomen. In feite bedenk ik me. Ik ben helemaal niet slecht bezig.

Op Gentblogt vertoefde ik zondag op mijn favoriete plaatsjes:the underground en mijn foto's.

Hier vinden jullie nog foto's van Hayseed Dixie.
Een zo mogelijk nog gestoorder quartet dat er een ferme lap of gaf als waren ze hardrockers op Rock Am Ring of Dynamo Open Air. Dat ook deze fout-geklede heren (kousen in sandalen en bermuda, bakkebaarden, eyeliner en veel Westmalle en Orval en Jupiler) gevoel voor humor hebben, spreekt uit de titel van hun nieuwe cd "Weapons of Grass Destruction" met deze fantastische cover van de Scissor Sisters. Bij iedere banjo-of mandoline-solo stond de solist in kwestie te soleren alsof zijn leven er vanaf ging op de rand van het kleine podium begeleid door de headbangende halfgare Franstaligen waarvan eerder sprake.De bekendste songs die hier de revue passeerden waren Walk this Way, Highway to Hell, You shook me all night long, Breaking the Law, een gimmick van Eternal flame, en natuurlijk ace of spades. verder predikte de frontman als een volleerde dominee in extase over vrouwen en mannen en zuipen en bluegrass! Schitterend entertainment! They kicked some grass!

All Pictures copyright Jeronimo