Jeronimo's Cage of Thoughts

Sommige zaken overkomen je beter niet en als ze je overkomen dan heb je liever dat dat redelijk onmerkbaar voor je omgeving gebeurt. Zo moest ik om porfessionele redenen in Leuven zijn vrijdag. Ik dacht ik vertrek rustig om 10u40 om tegen 12u op de plaats van afspraak te zijn. dat was buiten enkele idioten op de weg gerekend die er voor zorgden dat het aanschuiven was vanaf Aalst. Omdat de afslag in Groot-Bijgaarden propvol en stil stond besloot ik dan maar door Brussel te rijden ondertussen was het al bijna 12u en ik dacht misschien is het de vrijdagmiddag niet zo druk. Druk was er wel al in enorme mate op mijn blaas. Niettemin ondanks alle lichten en files kwam ik dan eindelijk in de Beliardstraat waar de laatste tunnel opeens ook volzat zonder beweging. Dit wegens wegenwerken. Daarna loste de file zich in een mum van tijd op en langs de eerste pechstrook parkeerde ik mijn bolide , kroop in kostuum over de vangrail in het modderige gras en deed wat ik moest doen om aan de roep der natuur te beantwoorden. Met een geruster hart en blaas ging het dan verder richting Leuven.

Aangezien ik altijd the best of both worlds placht te combineren had ik na de meeting afgesproken met een paar inboorlingen. Het werd ene pizza in la parma in de Tienssestraat en letterlijke buikpijnen van het lachen en andere gevolgen en een proefssessie ergens in een café. Rond middernacht sjeesde ik naar huis om de volgende ochtend paraat te staan in regen en wind op het Sint-Pietersplein in Gent voro de start van de tweede Omloop het Nieuwsblad. Wegnes te slecht weer, dat dan bleek opgeklaard te zijn, beslisten we dan toch niet langs het parcours te gaan staan, aldus ging ik West-waarts richting thuis en sprong na het avondeten nog eens binnen bij mijn maat en zijn pagadders tot ik telefoon kreeg dat er nog een kaart over was voor de een of andere voorstelling van die avond

Op het onverwacht hadden mijn zus en haar gezelschap nog een kaart van het cultuurabonnement van Kortrijk op overschot. Met veel goesting vergezelde ik hen naar het OC van Aalbeke voor de voorstelling van een komisch trio "Intgeniep". Hun voorprogramma Kurt en Andy probeerden een kwartiertje de flauwe plezante uit te hangen met de typpische opdeling luidruchtige nitwit en stille underdog. Hoewel ik de avond ervoor mij nog bijna letterlijk de darmen uit mijn lijf gelachen had met kak-en pishumor, sloegen hun dwaze schetenmoppen niet aan. Gelukkig kwam er dan algauw entertainment met een glimlach van de mannen van Intgeniep die typische cabaret brachten zoals de leerschool de standaard heeft gezet. Zang met gitaar die altijd en overal wel een beetje hetzelfde klinkt met spitsvondige teksten die ook allemaal hetzelfde klinken, konden ze mijn aandacht wel vasthouden.
Mijn gezelschap verweet hen niettemin een te groot afkooksel te zijn van Kommil Foo, zelfs naar manier van zingen en praten. Zelf vond ik dat zo erg niet omdat je in dit soort zaken altijd automatisch vergelijkt met de standaard (en Kommil Foo heb ik nog maar een keer decennia terug aan het werk gezien). We waren het er wel over eens dat de mannen van intgeniep wel leuk entertainment brachten en dat je voor kerels van hun leeftijd nog niet veel meer mag verwachten.Ze brachten een show met leuke spitsvondigheden, maar veelal zat de pointe niet goed of ging dat eigenlijk de mist in door de lichtman die niet meewerkte of omdat er gewoon nog erg veel werk was aan het beëindigen van een sketsch. zo bleef je ondanks het meeslepende van sommige lange verhalen toch geboeid wachten maar dan viel het kapmes opeens neer op de foute moment.
Over demanier van praten en acteren geen slecht woord: ik verstond praktisch elk woord, de dialogen zaten goed in mekaar, het samenspel kwam echt spontaan en niet geforceerd over. Podiumpresence hebben ze zeker ook. Ik hoop hen eens met een afgewerkte show te zien.