Jeronimo's Cage of Thoughts

Het zijn solden en dan placht ik wel eens te zien of er cd'tjes te koop zijn aan normale prijzen. Ja hoor. Ik liet me verleiden tot volgende drie pareltjes.

Iron Maiden - Flight 666. Na de film gezien te hebben, sleurde ik maar deze zoveelste live-dubbelaar mee naar de kassa. Ondertussen heb ik denk ik bijna alle originele live-albums van Iron Maiden met constant dezelfde nummers. dat ik dat nog niet beu ben. Nee ik ben dat nog niet beu omdat ik elke cd amper één keer beluister. Het blijft dus niet lang in het geheugen en bij elke luisterbeurt van elke nieuwe cd is het dus leuk die liedjes nog eens te horen. Mijn indrukken die ik heb van Flight 666: emotie!!! Een brok hevige emotie als ten tijde van Live after death. Een weeral knappe productie die niet te gepolijst klinkt, maar werkelijk power uitstraalt. Dat is ook de bedoeling van hun "somewhere back in time"-tour: terug naar de roots van begin de jaren 80. Kan niet ontbreken in mijn collectie.
Ik geniet.

Leonard Cohen: live in London. Dubbeldcd van deze meester melancholist poeëet. De eerste cd begint heel sterk met nummers als Dance to me to the end of love, neemt dan een stuk gas terug met nietszeggende edoch sfeervolle songs. De tweede cd brengt meer emotionele nummers als Boogie Street, Hallelujah, I'm your man en dergelijke. Knap gezellig. Sfeervol. Take this Waltz, because I'm your man and dance to me to the end of love Cohen doet je smachten. Zijn odes aan vrouwen ooit gewonnen, ooit verloren ooit tevergeefs aanbeden, maar nooit vergeten. Ik moet deze legende zien in Gent op 20 augustus. Sony Music moet mijn fotopas nog bevestigen. Hopelijk zijn ze dat niet vergeten.

Lady Linn & Her Magnificent Seven: Here We Go. Moest ik gewoon hebben. Ik herinner me nog die donkere nacht toen ik naar huis reed op een verlaten snelweg. Met pijn in het hart. Nog niet zo lang geleden of toch wel? Ik onderdrukte een traan en verbeet mijn woede op de wereld. Toen "I don't wanna Dance" door mijn radio schalde. Ik had moeite om aan de snelheid van 180 niet opeens te beslissen de vangrails in te rijden. Gelukkig zijn er altijd redenen om verder te leven. Al besef je dat op dat moment niet altijd even goed. Ook al omdat je verblind bent door de koplampen in de duistere nacht.

Dance me to your beauty with a burning violin
Dance me through the panic 'til I'm gathered safely in
Lift me like an olive branch and be my homeward dove
Dance me to the end of love

If you want a lover
Ill do anything you ask me to
And if you want another kind of love
Ill wear a mask for you
If you want a partner
Take my hand
Or if you want to strike me down in anger
Here I stand
Im your man

And I'll dance with you in Vienna
I'll be wearing a river's disguise
The hyacinth wild on my shoulder
My mouth on the dew of your thighs
And I'll bury my soul in a scrapbook
With the photographs there, and the moss
And I'll yield to the flood of your beauty
My cheap violin and my cross
And you'll carry me down on your dancing
To the pools that you lift on your wrist
Oh my love, oh my love
Take this waltz, take this waltz
It's yours now, it's all that there is

Dinsdag 21 april was het zover. Flight 666 - Iron Maiden's dvd-behind the scenes movie kwam uit in de Europese zalen. Kinepolis profiteerde ervan om meteen de ticketprijs om 10 euro te prikken, maar dat kon fans als ik enkel wat doen morren. Iron Maiden legde in een schitterende montage hun Somewhere Back in Time - tour vast. Deze tour is geïnspireerd op de legendarische World Slavery-tour van 1985, zonder een copie te zijn. Een nooit gezien logistieke operatie waarbij ze in 21 landen ruim 23 shows gaven. Landen waar nooit iemand komt, maar waar de metalscene leeft als nooit te voren: Latijns-Amerika! Knotsgek die Latijns-Amerikaanse fans: Bogota, waar het leger en de politie hardhandig optraden, overvolle stadions in Mexico en Costa Rica waar fans compleet uit hun dak gaan, waarschijnlijk dagenlang reizen naar de hoofdstad, kamperen in open lucht en dan god danken omdat hun goden naar hen toegevlogen zijn. Letterlijk gevlogen. De Boeing 757 - Ed Force One, bestuurd door piloot-zanger Bruce Dickinson himself, vervoert immers de hele crew, band, familie en 12 ton materiaal van de ene stad naar de andere!
De liveregistraties zijn ronduit geweldig en de korte fragmenten uit hun tourleven bieden een interessante doch geen intieme kijk op het persoonlijk leven van de bandleden naast en achter de schermen.
De adrenaline werd rechtstreeks van het scherm in mijn aderen geïnjecteerd en daar was ik allesbehalve rouwig om!

The best heavy metalband on earth!

Dat heavy metal geen grenzen kent, is duidelijk. "Metal is religion" is misschien een wat over-the-top gebruikte uitdrukking van dolenthousiaste fans, maar de oprechte metalhead weet goed genoeg dat metal mensen van overal ter wereld verbindt over alle politieke en geloofsgrenzen heen. Frappant was de anekdote in de Iron Maidenvideo van de ontroerde Braziliaanse fan of het feit dat de katholieke kerk van Chili er in eerste instantie in geslaagd was het concert te verbieden om maar van die halfgare priester te zwijgen die ruim 122 tattoos van Iron Maiden op zijn lijf had en hun lyrics gebruikte als inspiratie voor zijn gepreek.

Ook Al Jazeera weet dat metal steeds meer harten van mensen verovert, of ze nu jood of moslim zijn of niet. Er was al de reeks over de Iraakse heavy metalband Acrassicauda "metal in Baghdad", nu is er ook een reportage over Metal in de moslimwereld zoals Dubai, Libanon, Israel en dergelijke "metal in the middle- east". Knap!

Verder zendt koppen deze avond een reportage uit over een te verwaarlozen en te negeren en uit te roeien underground-bijwerking: nazistische black metal. Waarom altijd aandacht voor de marge van een voor het overige liefdevolle muziekscene?

Verward dolen flarden van wit en zwart en vooral grijs doorheen mijn cynische holle schedel kriskras tussen alle donderwolken door net zoals die nachtvlinder die ik met misse meppen uiteindelijk uit zijn lukraakvlucht sloeg. Pats pardoef wezen loos vloog hij tegen de muur en grond. Wit grijs gevlekt een oog donker in de leegte starend. Mijn ziel reflecterend als een dwaalllicht in de uitgedoofde galaxy. Langs de scherven van gebroken dromen wazarmee de lanen naar de onbereikbare regenbogen geplaveid zijn trap ik op mijn tenen wankelend, slaapdronken, weifelend over leven en dood.

Listen to the Angels sing
I can hear her crying
I can see her burning wing
in a burning church of shame
a bloody mary in flames
spoken infernal names

A new cold breeze in the air
Wish i could take you up there
where we would drown in the sun
but summertime is gone

Ik verlies mezefl in lyrics van anderen. Ik kocht net Amanethes van Tiamat. Een schitterende rockplaat. Heavier en darker than ever.

Ook de barbiemetal van Sirenia kan mijn zieltje bekoren met de bevallige poppy stem van Monika. Nine Destinies and a Downfall. Hoe toepasselijk.
Het was ook weer tijd voor mijn helden van weleer. "Live after death" van "the world slavery tour" van Iron Maiden. De cd-versie is de extended LP-versie die vrij zeldzaam was indertijd (jaren 1987): 14 tracks. Deze kon ik niet laten liggen nu de prijs een habbekrats geworden was. Great oldies.

Dit weekend ben ik lekker even in ascese geweest. honderden chirofoto's editeren. Slapen, luieren. Helpen thuis op het dak, auto wassen, boodschappen doen, amper online, even weg van alles. De festivals, ik kan me er niet meer warm voor maken, muzikale interesses verschillen teveel en dit keer had ik er geen zin in om er alleen op uit te trekken. Het deed deugd. Pukkelpop is ook weer voorbij en in de gazet las ik dat ze er aan modellenspotting deden. Androgne types: lang slank en geen heupen. Ahum de modewereld die zich verzet tegen anorexiapatiënten op de catwalk? My ass, die madam weerlegt dat eventjes met een mokerslag op een muis. Androgyne types in de mode. Missschien daar, maar in real life verkies ik nog steeds een vrouwlijke vrouw. Niet dat mijn voorkeur me al veel geholpen heeft, maar 't is 't principe dat telt zekers? lol

Twee meisjes op het strand, ze kijken naar de wolken,
En in de hoge bomen, hangen ze hun verre dromen
drie duiven op het dak, ze lopen op de reling,
kijkend naar die tweeling, daar binnen in het huis
twee varkens voor de buis
de luiaards zitten thuis

Saturday Night Fever.
We should have been dancing.

We should have moved. Some of us made a move. I didn't. We shook it, All night Long.
Looking around for the love bite.

We were in the mood for love.

We were big but not Lebowski.

We watched, we danced, we drank, we looked, we tried. We dreamed. We fantasized. Welcome to the fun!
We counted numbers. We wrote numbers down. We were numbers.

To be watched, to be noted, to be remembered. Are we the chosen ones?

But then there was a fear. A Time was near when:

Life is not a dance of death.

And so we were young and I hope we'll stay forever young, the past is alive.

We burn. We stand. We live. Our Hearts are on Fire.

Geachte genodigden. Menigeen likt al sinds vanochtend zijn vingers af bij het kwijlend bekijken van allerlei duistere nachtelijke activiteiten die heden avond op de brandstapel staan. Ware het niet dat ik gisteren op de redactievergadering in den irish pub al werd geconfronteerd met stofwebben van eeuwen oud vol dito spinnen - evenwel, ik geef toe dat ik dacht, amaai die zijn er vroeg bij - en heden ochtend bij het gloren van de zon op de trein met enkele lelijke oude wijven gesminkt en verkleed als prachtige pompoenheksjes en verder op de trein in het metrogazetje met de wederom afschuwleijke tv-programmatie rond dit thema. Anders ik zou niet geweten hebben dat Hallow's Eve 2nite is. tonight is the nightbite. NIet da tik mijn tanden denk te zetten in het malse ranke sappige fluwelen halsje met zowel sensueel kloppende aders van de een of andere gewillige deerne die zich volledig aan me overgeeft. (Soms droom ik een beetje te hard denk ik). Wat heeft een duistere verloren ziel trouwens verder da zijn dromen? Dromen als eenzame sterren in den donk'ren gesluierede nachte. waar kreten oneindig echoën tegen de kaalheid der verlatenheid? Waar stervende zielen weeklagen in ondraaglijke Weltschmerz? Voor altijd verloren?
Maar er is hoop. NIet alleen heden ochtend in de tot op dat moment onberispelik witte pot. Maar ook in het leven. Daar hou i me aanvast? Immers sinds die nacht in de bergen in Bolivia weet ik dat mijn tijd nog lang niet rijp is. Edoch later ooit meer daarover. Met al die halloween idiotie die gelukkig aan me voorbij gaat, maar ik veronderstel dat de commerce al weer op volle toeren draait behalve in mijn onmiddellijke omgeving, laat ik daar maar even van uit gaan, bedenk ik da tik nog wat liedjes ga vergelijken. U kent allen wel de song "the Phantom of the Opera". Ewel kijkt ende luistert, gij allen, want dit is mijn lijstje dat voor u en allen wordt vergoten op de blog.

We bijten de spits af met de song uit 1980 van Iron Maiden "the phantom of the opera.
De rockromantische toer gaan we op met Sarah Brightman en Steve Harley.
Ook de versie van Nightwish is ene om je vingers van af te likken.
Sarah brightman deed het ook nog eens met Antonio Banderas in een magisch orchestraal kleedje.
Haar bekendste versie is natuurlijk die met Michael Crawford, hier met "the music of the night". Ik ben een fan!
De powermetal band HolyHell maakte een Lederhosenversie met Manowar-zanger Eric Adams.
Ook Iced Earth maakte een song over het spook van de opera. Wat een killer-rock-song maat!!! awesome!
Uiteraard mag ik de gothicpioneers van Lacrimosa niet vergeten.
Last but not least, ben ik een enorme fan van de versie van Dreams of Sanity, indertijd met de fantastische zangeres Sara Schleret en gastzanger Tilo Wolff van jawel Lacrimosa.
Voila dit was het zo wat van leuke versies. Enjoy the music of the Night.

center>

De avonturen van mezelf in het bolhoedenland lees je hier natuurlijk.

Graspop in Dessel werd voor de eerste keer in mijn carrière door mij gevisiteerd. Zo plechtig ging het er helemaal niet naar toe. Totale anarchie was er evenmin. Metalheads en rockers zijn eerder individualistisch. Geordende chaos van duizenden mannen en vrouwen die hun eigen ding doen. Veel te doen hadden we niet, behalve dan van hot naar her lopen over de weide en optredens meepikken, rondkijken naar het bont allegaartje dat niet zo bont was als op gothic-festivals, al waren er wel enkele rariteiten: rockers die weggeloepen leken uit het midden van de jarentachtig uit een videoclip van Van Halen of Def leppard, Schotse highlanders op oorlogspad, gothische prinsessen en levende scharminkels recht uit een doodskist, de enen zijn super hot chicks, de andere zijn vulgaire slonzen. De afzetterij aan de eet-en drankkraampjes viel gelukkig nog mee en amper wachttijden aan de bonnekes. Lauren Harris, jawel de dochter van haar illustere vader Steve missten we helaas en het leek erop dat ze ook korter dan gepland speelde. Jammer, rockende wijven hebben wel iets vind ik.

Het eerste optreden dat we meepikten voor slechts een klein kwaritertje was het ultra new yorkse geweld van grindcore-helden Brutal Truth, een van de eerste grindcorebands die ik indertijd leerde kennen als 14-jarige. De enorme pletwalsende geluidsbrij klonk als een blitzkrieg door de marquee I en het was duidelijk niet de smaak van mijn gezel.
We liepen dan maar wat door de metalmarket rond te te kijken en belandden zelfs in een caravan met enkele comedians om daarna in de marquee II het slot van het redelijk goed rockende optreden van Spiralarms mee te pikken, in deze tent stond pukkelpop-achtige rock geprogrammeerd.

Op de mainstage stond Lamb of God some fukking ass te rocken like typical badass american motherfuckers that fukking rocks fukking Belgium to motherfucking Hell with the fukking great belgian Beer we have here! Fukk that shit! Ik citeer enkel de vloekende zanger...nu weet ik waarom die band zo populair is bij tieners.

Vertederend en fris van was barbie-metal van Sirenia in de tent, hun nieuwe blonde sexy zangeres (allez het leek echt wel een andere bimbo dan die ik eens in Hof ter Lo aan het werk zag) was wel redelijk cool en charmant vond ik, voor een bimbo-rockchick. Ook hun nieuwe songs lijken weer de emo-meezing-toer op te gaan met wervelende goed in het gehoor liggende riffs en (barbie)poppy vocals van blonde Monica.
Altijd leuk om live te zien en te horen, zeker als het geluid uitstekend is.

Een ontdekking waren Life of Agony, toen ze in de jaren negentig hyperpopulair waren bij de meeste rockende tienres vond ik er niets aan, aan die vrolijke hardcore-achtige rock van die mannen. Nu ze oud zijn geworden en volgens mijn maat al hun oude hits speelden, vond ik ze asskicken like hell! Wat een rockende set, leuk entertainment van de zanger die zelfs van het podium kwam.

In de tent was het dan weer tijd voor some old rocking heroes van vroeger: Tiamat die met hun poppy dark rock onze melancholsiche zielen streelden: vote for love!

Tijdens het rondwandelen pakte we de eerste nummers mee van de dinosaurus rockers van Dio, Heaven & Hell, toen de eerste druppels begonnen te vallen en we onze regenfrak aandeden, besloten we toch maar naar de tent af te zakken. Gelukkig waren we op tijd daar, want opeens viel het water met bakken uit de hemel en konden de duizenden anderen amper nog binnen in de tent wegens de schuilende mensen die de ingang versperden ipv verder door te lopen in de tent. Jammer, want ik had graag die ouderwetse rock aanhoord.
Ook Cannibal corpse lieten we links liggen maar de laatste nummers bliezen ons lekker van de planken.
Stonesour en Korn interesseerden ons geen zak op de mainstage dus was het weer wandelen geblazen, eten en drinken en rondkijken. Leutige boel eigenlijk zo in de ondertussen modderpoel.

De hellebaarden van Dimmu Borgir ontsponnen hun duivels in de marquee, maar ook dit was niet echt de muziek van mijn maat en misschien ben ik ook al iets te oud geworden voor dergelijke bombastische overdaad. We wilden toch een redelijk plaatsje bij Iron Maiden dus trapten we het ook daar na een half uurtje af om te wachten op de knallende set van onze all-time helden.

Massa's volk wou na het schitterende optreden met een slecht geluid van de weide en de eindeloze stroom stropte algauw in de vernauwing van de uitgang. Op de parking was het hetzelfde liedje, amper beweging te zien in de honderden auto's die van de weide wilden. Uiteindelijk ontdekten we een sluipweg en raceten we voldaan huiswaarts!

En nu moet ik weer gaan liggen...ze hebben me op het werk vergiftid. Mijn maaginhoud ligt er al een paar keer uit.

Op de interne mailinglijst van het project zei ik Push It! tegen de planman van dienst. Waarop hij gretig inpikte op zijn eigen blog met een nostalgische muzikale tocht doorheen het jaar 1990. 17 jaar geleden is dat en ik was vollop de muziek aan het ontdekken. Ook deze "shock rock" van BB Jerome and the Bang Gang hoorde erbij en wie kent Good Vibrations van Marky Mark & the Funky Bunch niet meer?

Ook in de reclame worden sommige liedjes gelanceerd of sommigen van onder het stof gehaald. Sony lanceet zijn high definition TV's met can i play with madnees van Iron Maiden. En Black cat john brown" van Alamo Race Track die ik onlangs in de handelsbeurs aan het werk zag, siert de ING Bank reclame op TV. Deze catchy song zit ik al dagen mee te zingen.

Het moet gezegd zijn. Murphy's Law is inherent verbonden met de NMBS. De NMBS werkt mij altijd tegen. Ik had het er onlangs al voor de zoveelste keer over met iemand die gelijkaardige ervaringen heeft met de Belgische Spoorwegen. Altijd werkt de NMBS je tegen. Zelf heb ik al meermaals hier mijn beklag gedaan over hoe het Lot mij altijd tart. Als ik eens vroeger op mijn werk wil zijn, heben de treinen vertraging of ze rijden niet. Of ik stop vroeger met werken en neem een trein vroger: vertraging of afgeschaft, of ik pak mijn normale trein omdat ik op tijd ergens kan zijn: vertraging of afschaffing. Gisteren was het weer zover, samen met mijn portugees reisgenootje van jaren terug was ik van plan om een kado te kopen voor het portugese reiskoppeltje dat net bevallen is van een flinke zoon. Tien minuten hadden we Brussel-Zuid verlaten of we sotnden stil wegens defect ergens tussen het derde en het vierde rijtuig. Na een kwartier was het defect gevonden, klonk het triimfantelijk doorheen de intercom en enkele minuten later konden we onze reisweg verderzetten. Helaas stonden we natuurlijk, zoals geheel verwacht voor een gesloten deur te koekeloeren verdomme.
Ik sloeg wat boterhammen met Italiaanse droge ham, kippewit met kruiden en noordzeesalade achterover en ging op weg naar de Godot waar Peter Waterschoot enkele foto's exposeerde. Niet dat het etende mastu-volkje, of ronduit snobs en omhooggevallen teven, zich daartoe leende. Ik kon moeilijk over het bord gaan hangen om de foto's tegen de wand te bestuderen. En wat ik vandaag ga doen, dat weet ik nog niet.

en nu we het toch over reclame hebben, deze reclame voor schoonhiedsproducten is wel origineel. Elave, je wordt verwelkomd door de bazin in haar nakie en als je verder klikt op de beamer krijg je een rondleiding ook helemaal in hun blootje.