Jeronimo's Cage of Thoughts

Mijn kop was gezwollen. Alles zat potdicht. Dovenmansoren. Ontstoken luchtwegen. snuivende piepneus. Alles bij mekaar. Eerst lopend zonder ophouden en dan verstopt zonder lucht. Nee geen allergieaanval zoals de symptomen me donderdag leken te zeggen. Vrijdagochtend op het werk voelde ik me zo mottig. Mijn botten deden zeer vooral in mijn onderrug en benen dat ik algauw de trein terug naar huis nam en de heel vrijdag niet meer uit de zetel kwam. De zaterdag was het even erg maar anders. Er zat evolutie in het spel. Ik ben heel 't weekend out of order. Niet dat sommigen dat erg zullen vinden, anderen dan weer wel. Per sms werd ik op de hoogte gesteld van het feit dat er een jongetje was geboren de nacht voordien. Hip Hip Hoera! Het koppeltje dat ontstond tijdens mijn portugalreis van 2003 heeft hun liefde bezegeld met de geboorte van een flinke jongen. Damn, ik heb de vrouw niet eens zwanger gezien. We moeten dringend nog eens afspreken.
Michel heeft van zijn hart een steen gemaakt. maar wat ik met mijn ongever 550 cassettes uit den oude tijd moet doen weet ik niet. Kijkt, toen ik nog 16 was, had ik tijd om al die hoesjes te kleuren zeg, later typte ik ze en de geschreven hoesjes zijn die van mijn tapetraders. Ja, aan den unief deed ik aan tapetraden. De underground wisselde lijsten uit van wat ze allemaal hadden en we stuurden dan cassettes naar mekaar op per post vol met muziek die we van mekaar wensten met wat gereview en cool gedoe erbij ook. In die tijd bestelde ik ook mijn cd's per postorder bij het Franse Osmose Productions, waarvan ik nog altijd catalogi ontvang, hoewel het al decennia geleden is dat ik nog iets bestelde. Tof dat dat was in dienen tijd. Constant naar de brievenbus lopen zeg, in den tijd dat e-mail en internet nog niet bekend was bij het gewone volk. Handgeschreven brieven en postzegel met leuke tekeningetjes.
En zo groeide mijn cassette-collectie ongelofelijk rap aan. Ik zweer het: sommige cassettes heb ik denk ik maar één keer beluisterd. Zo snel ging dat allemaal. maar wat ik er nu moet mee aanvangen, dat weet ik niet. Evenmin wa tik moet doen met mijn 7"ep's en ander vinyl. Mijn platenspeler (die van mijn ma van 35 jaar oud) is kapotski. Maar dat vinyl dat is zo schoon maat. Nee nee, zo lang de mama niet zaagt dat alles in de weg staat thuis, laat ik het daar bestoffen.

U ziet hier een deel van mijn cassettecolletie. en bij de 7"ep's waarschijnlijk wat vreemde dingen. Het plaatje zonder hoes is ABBA - Chiquitita, my all time favorite en eerste plaatje ooit, 1978 denk ik, en onlosmakelijk verbonden met mijn kindertijd. Als ik dat liedje hoor, word ik altijd melig. De B-side is "lovelight".
Dat rare kartonnen plaatje met die ballonnen: kadootje van mijn peter, we tellen 1985: een verjaardagssong in het nederlands. Ik geef toe dat ik rotbeschaamd was in eerste tot en met tiende instantie. Ik weet niet of mijn peter dat doorhad. Ik vond Hollanders toen niet tof denk ik, al waren ze mijn peter. Zo herinner ik ook dat ik een onverwoestbare Tonka camionette kreeg als kado. En ik was niet tevreden omdat het zo'n klein stuurtje had. Terwijl Tonka, het van het was, zoiets gelijk matchbokskes. Genoeg jeugdsentiment. En nu ga ik toch wat verder uitzieken in de zetel.

Het kan niet op. Wat een plezier. Dinsdagmiddag na een voormiddag van hard labeur in mijn stulpje trok ik er op uit. Mijn stof is van mijn meubels geveegd, mijn badkamer en wc gekuist, mijn eettafel een smet CIF behandeld en alles is weer proper. Samen met enkele malle doggies en hun baasjes, liet ik de wind door mijn korte haartjes waaien en door de korte mouwtjes van mijn t-shirt om zo mijn oksels wat te verfrissen. Dorstlessend genoten we gezellig op de rustige stoep van de fabula rasa, waar we 's avonds nog belandden voor het eten van de voortreffelijke couscous dagschotel na onze pitstop op het even leuke rustige in de Mosquito Coast. In de binnenstand liep het veel te vol met mensen naar mijn goesting. Bovendien was het vuile sossendag. Ik bleef dus zoveel mogelijk in de rand en zakte na mijn eten af naar de Centrale voor wat hillbilly bluegrass.

the Moonshine Playboys en het schitterende Hayseed Dixie. Later volgt een bespreking op het project met mijn fotoots.
Ik heb ook nog deze filmtip voor jullie: the good german (mijn review).
vandaag is het werken geblazen, gelukkig zijn we midweek. De overvolle bus waar ik me in geplet heb en acuut zuurstof gebrek had, heb ik overleefd, net als de werkdag. Zelfs het feit dat de hond van Carman Waterslaeghers mij een rare pipo noemt in de post hieronder heb ik overleefd. Uiteraard.
Vandaar dat ik jullie hier enkele catwalkfoto's bezorg van eerder genoemde défilé van Jan Welvaert. Meurtre sous l'escalier, herfst-wintercollectie 07-08.

All pictures copyright jeronimo

Soundtrack for the current attack
- Hayseed Dixie: "I don't feel like dancing" (scissor sisters)
- Hayseed Dixie: "war Pigs" (black sabbath)

Oei, nu heb ik blijbkaar ook de kapper van Samson jaloers gemaakt zie ik in de reactie. Mocht ik een pad zijn en hij een karpe r zou er dit gebeuren.
verder is dit toch ongelofelijk cool, niet? Zo iemand is een genie, neem die jongen toch in dienst, leidt hem deftig op, breng hem waarden bij en je hebt de perfecte 007.
Help! Mijn allergie-aanval heb ik niet kunnen afslagen. Ik snotter en ik snuit. Nee, erger, ik hoef niet te snuiten, want het loopt zomaar uit mijn neusgaten, mijn keel is ook al rauw. Ouch!

Mijn weekend zat heel onverwacht propvol. Net toen ik dacht dat ik een rustig relaxend zonweekend tegemoet ging in mijn hometown,besliste ik om een vriendin gezelschap te gaan houden in de charlatan waar er noisecore op het programma stond. CREATURE WITH THE ATOM BRAIN trok op geen ballen. BLUTCH (belgium), myspace, was echte heavy noiserock tot en met, héhé klonk al beter. BLACK COBRA (usa), myspace had enkel een drummer en een gitarist en maakten de zwaarste teringherrie van de avond! They kicked ass! En toen waren we het beu en gingen we huiswaarts, ACID KING (usa), myspace mistten we dus.
's namiddags in de rapte om een nieuwe zonnekap voor mijn D70-lens, op de koffie bij zus, haar lief en Joske het snuffiesnooziewoozie konijn, terug naar huis, vlug iets eten, en terug naar Gent tegen 19u.

Samen met de nieuwe voorzitter van het project was ik onder auspiciën van Mister Hugues uitgenodigd als officiële pers op "Meurtre sous l'escalier" de voorstelling van Jan Welvaert zijn herfst en wintercollectie 07-08, opgevat als film noir, met als gevolg heel moeilijk licht en te snel lopende modellen.
In den beginne monsterden we de locatie die strikt geheim moet blijven. Er was nogal wat cleavage te spotten tussen het wachtende publiek. Knappe jonge vrouwen toch, maar te bewust van hun schoonheid zodat ik enkel interesse had in hun fysieke kenmerken. Ik reken op de zoomlens van Bruno voor de cleavagefoto's. Dikbuikige mannen met bakkebaarden, het donkere lange haar stijl achterover gekamd met zonnebril zijn typische figuranten voor het exquisite modewereldje, net als de ranke jonge vrouwen met push-ups in elegante jurkjes, de oude madammen met een stomme pots op hun kop, de hoogwaardige oude madammen in middeleeuwse pofbroek en dito wambuis die uit de set van Blackadder- the middle ages zijn weggelopen, de blonde 45-jarige dellen met topje in luipaardmotief waar de siliconen uitpuilen zijn niet sexy, evenmin als de oude dikke madammen met tatoo's op hun hangtetten.
Concentreren deed ik me dus op de fantastische modellen (waarschijnlijk meisjes die jonger zijn dan ze lijken). Jan Welvaert's vrouwencollectie mag er echt wezen, sexy, sensueel, elegant en draagbaar. En zweten dat ik deed en puffen van de adrenaline, van het heen en weer lopen, al dan niet per abuis voor de camera's van de rode loper. Veel bewegingsonscherpte merkte ik gisteren en veel donkere foto's op high iso zodat zelfs in raw bewerken de ruis niet vermeden kan worden. Een selectie op gentblogt.
Gelukkigzalig nadromend keuvelend over wat een mogelijkheden het project ons toch biedt, gingen we naar de Martino waar Bruno nog een pizza suggestive verorberde in no time. Zonder het project zat ik waarschlijk gefrustreerd tot in de hemel fotootjes te trekken van bloempjes en plantjes en gewillige familieleden. Fashionshoot, concertshoots, totally my thing en je doet er ongelofelijk veel ervaring mee op. Ik leer nog steeds en steeds meer! Zalig.
Het was de laatste avond van het niet zo succesvol gebleken Timefestival in de Vooruit. De meetingpoint zat stampvol hippe mensen die gezien wilden worden met veel sixties retrojurkjes en dito kapsels, de dansvloer hoste vol swingende mensen, maar wij gingen naar he terras om daar van de drankbons te genieten die onze ex-voorzitster nog uit te delen had.
Zusje smste me rond 23u15 dat ik de volgende dag nog mocht komen BBQ'en rond 12u30. Amaai dat deed zeer om op te staan. Maar zo lekker gezellig dat dat was op haar kleine knusje terrasje in 'tmidden van de stad Kortrijk. Vandaag is het kalm op het werk. Ik neem de kans om eens rustig na te denken over dat ding dat ik af moet werken tegen volgende week.
hier moeten jullie het voorlopig nog doen met fotoots van Urban Trad.

All pictures copyright Jeronimo