Jeronimo's Cage of Thoughts

Mijn kop was gezwollen. Alles zat potdicht. Dovenmansoren. Ontstoken luchtwegen. snuivende piepneus. Alles bij mekaar. Eerst lopend zonder ophouden en dan verstopt zonder lucht. Nee geen allergieaanval zoals de symptomen me donderdag leken te zeggen. Vrijdagochtend op het werk voelde ik me zo mottig. Mijn botten deden zeer vooral in mijn onderrug en benen dat ik algauw de trein terug naar huis nam en de heel vrijdag niet meer uit de zetel kwam. De zaterdag was het even erg maar anders. Er zat evolutie in het spel. Ik ben heel 't weekend out of order. Niet dat sommigen dat erg zullen vinden, anderen dan weer wel. Per sms werd ik op de hoogte gesteld van het feit dat er een jongetje was geboren de nacht voordien. Hip Hip Hoera! Het koppeltje dat ontstond tijdens mijn portugalreis van 2003 heeft hun liefde bezegeld met de geboorte van een flinke jongen. Damn, ik heb de vrouw niet eens zwanger gezien. We moeten dringend nog eens afspreken.
Michel heeft van zijn hart een steen gemaakt. maar wat ik met mijn ongever 550 cassettes uit den oude tijd moet doen weet ik niet. Kijkt, toen ik nog 16 was, had ik tijd om al die hoesjes te kleuren zeg, later typte ik ze en de geschreven hoesjes zijn die van mijn tapetraders. Ja, aan den unief deed ik aan tapetraden. De underground wisselde lijsten uit van wat ze allemaal hadden en we stuurden dan cassettes naar mekaar op per post vol met muziek die we van mekaar wensten met wat gereview en cool gedoe erbij ook. In die tijd bestelde ik ook mijn cd's per postorder bij het Franse Osmose Productions, waarvan ik nog altijd catalogi ontvang, hoewel het al decennia geleden is dat ik nog iets bestelde. Tof dat dat was in dienen tijd. Constant naar de brievenbus lopen zeg, in den tijd dat e-mail en internet nog niet bekend was bij het gewone volk. Handgeschreven brieven en postzegel met leuke tekeningetjes.
En zo groeide mijn cassette-collectie ongelofelijk rap aan. Ik zweer het: sommige cassettes heb ik denk ik maar één keer beluisterd. Zo snel ging dat allemaal. maar wat ik er nu moet mee aanvangen, dat weet ik niet. Evenmin wa tik moet doen met mijn 7"ep's en ander vinyl. Mijn platenspeler (die van mijn ma van 35 jaar oud) is kapotski. Maar dat vinyl dat is zo schoon maat. Nee nee, zo lang de mama niet zaagt dat alles in de weg staat thuis, laat ik het daar bestoffen.

U ziet hier een deel van mijn cassettecolletie. en bij de 7"ep's waarschijnlijk wat vreemde dingen. Het plaatje zonder hoes is ABBA - Chiquitita, my all time favorite en eerste plaatje ooit, 1978 denk ik, en onlosmakelijk verbonden met mijn kindertijd. Als ik dat liedje hoor, word ik altijd melig. De B-side is "lovelight".
Dat rare kartonnen plaatje met die ballonnen: kadootje van mijn peter, we tellen 1985: een verjaardagssong in het nederlands. Ik geef toe dat ik rotbeschaamd was in eerste tot en met tiende instantie. Ik weet niet of mijn peter dat doorhad. Ik vond Hollanders toen niet tof denk ik, al waren ze mijn peter. Zo herinner ik ook dat ik een onverwoestbare Tonka camionette kreeg als kado. En ik was niet tevreden omdat het zo'n klein stuurtje had. Terwijl Tonka, het van het was, zoiets gelijk matchbokskes. Genoeg jeugdsentiment. En nu ga ik toch wat verder uitzieken in de zetel.