Jeronimo's Cage of Thoughts

Gisteren organiseerde Echt-krant, dat gedrukt jongerengazetje waarvoor ik af en toe eens een fotokes en wat artikelkes lever in het immer drukke Geuzenhuis te Gent een filmavond in een zaaltje. "All the Invisible Children" (2005) is een compilatie van verschillende kortfilms geregisseerd door heel bekende en iets minder bekende regisseurs. Het centrale thema is de wereld van kinderen in niet-westerse landen die moeten zien te overleven in de omstandigheden waarvoor ze zelf niet gekozen hebben. Over het algemeen is dit een pakkend, prachtig stukje cinema dat niet zou misstaan op educatieve projecten voor jongeren. Ik herinner me nog "the mission" die we ooit in de turnzaal op school zagen en de film over "steve biko".
Een eerste kortfilm heet "Tanza" door Mehdi Charef. Een troep kindsoldaten moet een raid op de dorp plegen. Tanza moet een school opblazen en beseft dat hem een beter leven zou weggelegd had kunnen zijn.

Blue Gipsy door Emir Kusturica heeft een heel luchtige komische stijl zonder afbreuk te doen aan de schrijnende toestand van kinderen die gedwongen worden tot misdaad. De man luistert mijn inziens te veel naar Gogol Bordello en ook zijn eigen muziek is in het zelfde bedje ziek, maar goed, Balkan-hoempapa is hun cultuur en de zigeuners worden in beeld gebracht op een manier zoals het leven is. Blijkbaar is de structuur van een jeugdgevangenis soms de beste oplossing om aan de onbeschermde verraderlijke wereld buiten die muren te kunnen ontsnappen. Komisch, maar trieste onderlaag.

Mijn favoriet is "Jesus Children of America" door Spike Lee. We volgen Blanca, een jonge Amerikaanse zwarte tiener met helaas junkies als ouders. Blanca is af en toe wat zwak en moet daarom veel vitaminen pakken. Door een incident op school krijgt ze als donderslag bij heldere hemel de schokkende waarheid te horen. Spike Lee schetst op een natuurlijke menselijke manier de problematiek van kinderen met HIV. Een modern maar onbekend thema dat onderhuids in de maatschappij aanwezig is. Schokkend, ontroerend en bewustmakend zonder enige pretentie.

Iets luchtiger gaat het er weer aan toe in het verhaal van "Bilu and João" van Katia Lund. Bilu en João wonen in de Braziliaanse sloppen en doen aan afvalverzameling om te verkopen. Centraal staat de overlevingsstrategie van twee jonge kinderen die door de straten zwerven en de opportuniteiten zien om wat geld te verdienen. Dagelijkse realiteit voor veel bewoners in de sloppen. Luchtig, onderhoudend, maar niet minder realistisch.

"Jonathan" by Jordan en Ridley Scott is dan weer het meest surreële verhaal van een oorlogsjournalist die 'back home' niet kan loslaten wat hij meegemaakt heeft. Een vreemde trip maakt en ons meeleidt naar de wereld van kinderen in oorlogszones.

In "Ciro" van Stefano Veneruso volgen we een realiteit die dichter bij huis staat: gebroken gezinnen waarvan de kinderen dan maar niets beters te doen hebben om langs de straat te tsjolen en kruimeldiefstallen te plegen. De extreem-rechtse reacties die dergelijke kleine criminaliteit uitlokt doet erg aan de Europese context denken.

Een ander pareltje is "Songsong en Little Cat" van John Woo. Een eenzaam meisje in een rijke familie en een eenzaam meisje in de riolen van een grootstad dat door boeven wordt gedwongen met bloemen te leuren. Een beetje een sprookje met constante parallellen en tegengestelden tussen de levens van de twee meisjes. Eenvoudig ontroerend mooi.

photo: Laos children somewhere in a hilltribe village

u kunt nog steeds stemmen op de foto in de post hieronder.