Jeronimo's Cage of Thoughts

De treinpijn duurt voort. Vanochtend was ik met de trein van 7u51 ingeprikt op hetzelfde uur als vroeger met de trein van 8u01. Deze latste trien rijdt nu om 7u56 en komt pas iets voor 9u aan te Brussel-Noord. Om moorddadig van te worden. Donderdagavond nam ik de trein van 17u35 naar huis omdat deze van 17u23 sinds de nieuwe dienstregeling altijd minstens 10 minuten vertraging heeft, terwijl hij in de vorige dienstregeling 9 op de 10 keer (wat een wonder) op tijd vertrok. Gelukkig dat ik vanzelf op deze latere trein had gemikt, want die van 17u23 bleek afgeschaft te zijn.

Gelukkig is alles ondertussen gelukt met mijn foto's. 962 foto's heb ik nu besteld via foto.com en dit voor een prikje. de eerste 10 foto's zijn gratis, de volgende 490 kosten me amper 0.09 euro per foto, wat 39 euro en oneffen maakt en de volgende 462 foto's aan 0.01 euro per foto. Een totaal bedrag met 12.99 euro verzendingskosten inbegrepen van afgerond 57 euro! Een flutbedrag dat ik dan ook onmiddellijk veilig via het internet met mijn mastercard red betaalde via paypal, dat ik altijd gebruik voor internetbetalingen. Even later ontving ik dan ok de pddf met de factuur van foto.com met "betaald" erop. Mijn pakket is klaar voor vertrek en ik kan de 'levering' opvolgen. Dat zal ik straks eens doen ze, service gevoelig als ik ben.

Enkele weken geleden zag ik de fantastische Fin Kimmo Pohjonen aan het werk met zijn nieuwe show Animator. Geniet van deze video:

Kimmo Pohjonen Animator

Aan mijn Profiel Toevoegen | Meer Video's

Let's enjoy the weekend! Persoonlijk ben ik nog steeds aan het twijfelen of ik naar he afscheidsfeestje zal gaan in Gent waar ik amper iemand zal kennen. Maar ik ben nog nooit bang geweest van the great unknown ;-). Of duiken er vanuit het ijle opeens alternatieven op?
Het het concert geworden van harmonie crescendo uit Bissegem waar mijn zus in meespelt op altsax en de afterparty met Mainstream Music Band, waar diezelfde zus in meespeelt als ook mijn pa zi te jammen.

Mijn federaal token heb ik, bij gebrek aan idkaartlezer, ondertussen ook per post ontvangen en ik heb de formaliteiten voor het openemen van mijn voorhuwelijkssparen ook in gang gezet. Enkele weken nadat ik de jokerreisbrochure 2008 had ontvangen, heb ik die eindelijk geopend om naar de foto van mijn guatemalteeks reisgenootje in Australië te kijken op pagina 2. Verder bladeren was slecht. De reiskriebel jeukt opeens weer zo erg. maar pas in het najaar zal ik zien of er budget is en tijd. Vooral die tijd lijkt me belangrijk. Maar dat ik er dit jaar op uit trek staat vast. Alle avontuurlijke voorstellen welkom.

De blogdrink van yab en Lime, groeit ondertussen uit tot een heus facebookevent, iedereen is welkom, je hoeft geen blog te hebben. Dit wordt een heuse fuif!

Chance dat ik nog kan bloggen om het een en ander op te tekenen. Niet dat ik zoveel kwijt wil aan de wereld. Bovendien blijkt dat de wereld klein is dus in feite praat ik hier vooral tegen mezelf en mijn vriendjes die hier af en toe eens komen lezen. * zwaait *
Sommigen stellen mijn geduld op de proef, jullie weten dat ik een engelengeduld heb, behalve aan de kassa, in de file en op nog andere vlakken. Wanneer het gat over mijn geduld op de proef stellen als persoon, mijn geest, mijn ziel, mijn everything, met dingen die persoonlijk zijn en mijn persoon aangaan dan loopt de emmer nooit over of bijna nooit, helaas als de grens is overschreden beseffen de beproever niet altijd dat ik opeens zo radicaal gekeerd kan zijn. If there's crossed a line, there's no way back. En dat is dus hun probleem en niet het mijne. Altijd amar proberen en het steeds verder en verder drijven. En dan opeens kunnen ze niet meer verder en dan lach ik even luid in hun gezicht. Maar goed dit alles fictief, want het gaat dan wel over een persoonlijk dinges, het is niet zo persoonlijk en het is nog lang niet zo ver gekomen, maar ik begin af en toe al eens verder te denken op het spoor van de totale break-up. Al zou dat misschien niet de beste beslissing zijn. Edoch maandag doet zich misschien een van de laatste kansen voor en we zullen dan wel zien wat we verder doen. Ik heb er heel 'tweekend niet meer aangedacht behalve vrijdagavond. Het moet natuurlijk weer lukken dat ik net op het moment dat ik vertrek van het werk, nog net die mail kreeg, waar ik opwachtte en ik dus nog enkele dringende phonecalls moest plegen om die info verder te verspreiden zodat ik met een gerust hart het weekend kon ingaan, zonder dat ik pas zondag de betrokkenen zou kunnen briefen.

De Africa Queen in Gent was een absolute meevaller, lekker gezellig met de buddies, ondanks het feit dat ik nog moest bekomen van de vermeende immo-maffieuze praktijken. Doodmoe trapte ik het na de hondjes te hebben uitgelaten af en ik sliep tot een gat in de voormiddag om dan rap naar het station te bussen waar de trein naar Antwerpen de laatste aangekondigde trein was en de rest staakte. Ik ging een ticket kopen aan de automaat tot ik besefte: "niet doen, je raakt mss pas tot in het volgend station voor ook die treinen staken en als je dan toch in Antwerpen raakt, raak je misschien niet meer terug." Zodus cancelde ik de aankoop aan de automaat, buste terug naar mijn kot, deed nog een preventieve plas en sprong in mijn sportbolide om over de snelweg te sjezen via linkeroever en de waaslandtunnel in 't stad te belanden in de ondergrondse parking van de schouwburg, gecheckt te hebben dat ik aan een dure parkeerrekening zou liggen later op de avond en gewandeld te hebben naar het Via Via reiscafé in Antwerpen, alwader ik dus arriveerde klop 1uur nadat ik de deur in Gent achter mijn gat had dichtgeslagen.

We hadden een gezellige namiddag de ontbrekende cd's met reisfoto's werden uitgewisseld en gegeven, er werd gedronken van de overschot van de pot van de Boliviareis en er werden stevig porties tapas besteld en verorberd met smaak. Afscheid werd genomen en met vier die-hards gingen we nog mexicaans gaan eten in de Los Bandidos waar Carlos zijn mariachi liedjes ten berge gaf en veel applaus en succes oogste met de aanwezige troep mannen die aan een tafel luidruchtig zaten te wezen. Maar we vonden het gezellig en trokken daarna nog naar een cafeetje, in plaats van de kille kerstmarkt op de grote markt waar aantrekklijke lichtjes verdwenen in de ijzige wind, waar we ons weer opwarmden aan lekkere drankjes en speciale bieren om tot het besef te komen dat het toen al 23u was en het misschien toch tijd was om naar huis te gaan. En zo doende gaf ik onze reisbegeleidster, die mij ooit met een date in de cinema had gespot en ons enthousiast wou komen begroeten en al zwaaiend naar ons toe lopen en dit aan tafel luid verkondigde, ware het niet dat we opeens uit haar zicht waren verdwenen, een lift naar Gent terug, terwijl ze me verwende met chocolade en nicnacjes alsook nicnacjes met suiker erop waarvan we niet wisten hoe dan dan in het echt heetten onderwijl knabbelend en babbelend over reis en momenten en begeleid door hevig tikkende regendruppels op de autoruit. Een drie kwartier later namen we afscheid met de belofte dat we mekaar wel binnenkort zouden terug zien op de laatste dag van de kerstmarkt van Gent met degenen die er dan zin in zouden hebben. Enzo kroop ik weer voldaan van gezelligheid in mijn bedje, breed glimlachend om zoveel fijne uren. Om de volgende ochtend niet uit bed te geraken en heet bad te nemen, koffie te drinken wat te mailen en te stofzuigen en door de grijzer worden hemelsluizen naar het verre Kortrijk te sjezen waar er niemand thuis was, behalve een briefje met mijn naam in verkleinwoord en meervoud geschreven, een oud westvlaams plattelandsgebruik, om te zeggen dat degenen die ik thuis verwachtte eigenlijk elders waren op dat moment.

Het geurt hier al zo heerlijk naar hutsepot die mijn ma overgoot in een andere pot omdat ze vreesde dat de oorspronkelijk pot al wat aan het aanbranden was, waar de broer en de zussen vanavond samen met mij komen van smullen. Gezellige familiemomenten. Kalmte voor de storm van de komende week vol feestjes en vertier.

Je zag het hier en daar al op de blogs opduiken. Het nieuwe speeltje: Windows Live Search, ik vond er al het huisje van mijn zus in Kortrijk op en ook waar ik in Gent woon. Als je op de foto klikt zie je links het cinemacomplex, dan mijn straat en het Crombeeninstituut/Arteveldehogeschool, toch een vestiging ervan, en een witgebouw uit een groot deel links en een kleiner deel rechts, daarin huis ik.

Wegens het slechte weer zijn we niet naar Middelkerke geweest, het werd een rustige luilekker dag thuis. Ondertussen heb ik mijn reis geboekt. Bolivia Voy! Het wordt qua comfort en leefomstandigheden een stuk primitiever dan mijn reizen naar Guatemala en Costa Rica, maar dat mag ook wel eens. Alle info over de trip vind je hier. Zoals altijd ben ik weeral de laatste inschrijver.

Het voelde goed, sommige mensen hoef je echt niet veel te zien. Vrienden van vroeger die nog makkers van nu zijn. De laatste keer dat ik hem zag was op de babyborrel van zijn dochter die in september 2 jaar wordt. Afgezien van een occasioneel dag in de verte als ik 'm nog eens tegen kwam in mijn dorp. Volgende week zaterdag zitten we op graspop in de verre noorderkempen. Decennia geleden waren we student en konden we niet gaan wegens examens. Nu ik zonder ooit op een groot festival geweest te zijn, zo'n massadingen nog meer verfoei dan vroeger en eignelik ook ontgroeid ben, ga ik daar staan tsjolen tussen al die opgefokte idiote tieners en bierbuikige lederen motards. Het wordt wel fun. Zondag 1 juli is er naar jaarlijkse gewoonte een wandeltocht. Tot nader order doe ik mee met de 20 km.
En voor de cinefielen, vanaf zondagavond starten de zomerfilms - Forever Young II weer in de vooruit.

Ondertussen lukt het me perfect mijn maalstroom van gedachten, gevoelens, regen, zon en zomerse herfsten, winterse warmten, lentekriebels, sterrenwiebels, maandromen, bloedtranen, geestespijnen, zielepoten, appelogen, peperkoekenharten, lachtranenplassen, pijnplekken, vurige dansen in disharmonische kadanzen en zo veel meer onder controle te houden. Ik bedoel: ik draai nog net niet zot van wat ik moet doen en niet doe wat ik doe zonder gevolg en wat ik niet doe met nare gevolgen. Maar soms is denken en doen al even erg als niet denken en niets doen. Ik moet mijn kop even gaan verluchten. Hoewel, ik ben in de tuin in slaap gevallen, maar na de koffie ben ik een stevige wandeling gaan doen. Deze week gaan we er weer tegenaan met volle kracht!

B>Soundtrack for the Latino Attack:
- Liza Minelli and the muppets- Copa Cabana
Jennifer Lopez - Que hiciste
Enrique Iglesias - Bailamos
- Heroes del Silencio - entre dos tierras
DJ Esteban - Razor Reggaton
shake it for me baby!