Jeronimo's Cage of Thoughts

Mijn tickets voor de avant-première van True Grit (2010) in Antwerpen op Valentijn heb ik noodgedwongen aan een romantisch koppeltje weggeven, maar deze week kwam het er dan toch van om deze remake van een goeie ouwe Western te gaan bekijken. Met Big Lebowski ofte Mister Tron Jeff bridges in een schitterende hoofdrol en al even schitterende sidekicks Hailee Steinfeld en Matt Damon.

Ik was al heel onder de indruk van wat the Coen brothers deden in No Country for Old Men (2007), dus de verwachtingen lagen hoog.

Korte Inhoud: Het verhaal vertrekt van een heel eenvoudig uitgangspunt. Mattie Ross (Hailee Steinfeld) is een veertienjarige cowgirl wiens vader door een laaghartige schurk werd vermoord en is vastberaden de dader op te sporen en op te hangen. Ze kan het niet alleen en zoekt daarom de hulp in van een marshall. Haar keuze valt op de karikaturale figuur van Rooster Cogburn (Jeff Bridges), een whiskeyverslaafde eenogige schietgrage vetzak op retour. En daarmee heb je de plot.

Deze western in klassieke filmstijl, vertelt het verhaal van de tocht van een ouwe man en het pientere jonge meisje met veel haar op haar tanden en hun avonturen doorheen het Wilde westen. De bijna obligate postkoetsoverval zit er niet in, nee en ook de heldhaftige shootouts en saloons komen niet in het verhaal voor. Niet getreurd, de kogels vliegen je wel degelijk om de oren. Maar al bij al is dit een licht episch verhaal en dito roadtrip. Jeff Bridges geeft op een geweldige manier gestalte aan Cogburn, die veel meer gelijkenissen vertoont met de outlaws die hij neerschiet dan met de dienaars van de wet zoals Texas ranger LaBoeuf (Matt Damon), die hun pad willens nillens meermaals kruist.

Jeff heeft de neiging het verhaal naar zich toe te trekken en van de film een soort monoloog te maken. The Coen brothers hebben er wonderwel voor gezorgd dat zowel Matt Damon in een voor hem vrij aparte rol van licht stuntelige maar bekwame marshall, als Hailee zodanig acteren dat ze uit de schaduw treden van de zelfingenomen Cogburn. Het doet trouwens deugd Matt Damon eens in een ander rol te zien na al zijn stoere vertolkingen van Bourne. Een dikke pluim verdient ook Hailee die overtuigend jeugdig overkomt, leuk en fijn weerwerk biedt aan alle personages die haar onderschatten en zich nog ferm uit de slag trekt ook. In de film treffen we ook nog Josh Brolin en Barry Pepper aan.

Op die manier wordt het verhaal vrij evenwichtig verteld en ontstaan een leuk spanningsveld en wisselwerking tussen de drie protagonisten maar niettemin mis ik de typische onderlaag en de andere dingen die de Coen Brothers in hun films steken. Al bij al is True Grit vrij oppervlakkig en ouderwets. Niet dat het deert. De formule van de western is weer compleet in, het begon al goed met The Three Burials of Melquiades Estrada (2005) en 3:10 to Yuma (2007) en ook True Grit is van een hoog entertainingsgehalte en het kijken meer dan waard.

Op het einde denk je wel wat dat er komt bij doen, maar misschien is dat dan wel weer die typische sneer van de Coen brothers naar andere films.

***Related Post***


11/10/10: True Grit trailer

Het is altijd hetzelfde met vouchers. Je koopt of krijgt ze en je denkt dat je ze in de tijd dat ze geldig zijn wel zult kunnen verzilveren. Dat is meestal buiten de erbarmelijke programmatie tijdens de zomermaanden gerekend.
Met de vervaldatum in zicht was ik dan ook af en toe eens aan het piepen of er nu echt niets leuks speelde dat mijn zinnen zou kunnen verzetten, buiten het filmfestivalgedoe. Ja hoor, gisteren ging in de kleinste zaal van de Kinepolis Gent You will Meet a Tall Dark Stranger van Woody Allen in première. Na mijn hele telefoonboek afgesms't te hebben, kreeg ik dan toch een positieve respons en hup daar zaten we dan, vol verwachting uit te kijken naar wat Woody ons nu ging voorschotelen.

Woody Allen is op zijn retour, Woody Allen weet niet meer hoe films te maken, dat komt mij af en toe ter ore. Hoewel ik me niet kan herinneren wanneer ik nog eens een van zijn meest recente werken heb gezien, ik ben en blijf een fan. Ook na het zien van You Will Meet a Tall Dark Stranger.
Het leven zoals het is, van gewone mensen in de straat, elk met zijn problemen, abberaties of vertekende wereldbeelden, samen en in confrontatie met elkaar en hun omgeving. Het zijn nooit echt happy mensen die Woody Allen ten tonele voert. De uitstekende cast levert daarbij goed werk, zelfs al overtuigt het al bij al in sommige scenes niet helemaal.



We maken kennis met Helena (Gemma Jones), een oudere ietwat neurotische vrouw die net is verlaten door haar man Alfie en te pas en te onpas binnenvalt bij haar dochter Sally (Naomi Watts). Sally is een kunsthistorica die droomt van een eigen galerij maar haar leven en liefde gevonden heeft in een sober leven met Roy (Josh Brolin), een schrijver van één succesvolle roman die hopeloos op zoek is naar een tweede succes.
Helena zoekt troost in de voorspellingen van een waarzegster en dat frustreert haar omgeving bij tijden nogal.

Woody vertelt. Hij geeft ons een scherpe blik op de leefwereld van mensen in hun doodgewone alledaagse bestaan met alle alledaagse problemen die er komen bij kijken. Ontdaan van alle franjes vertelt hij hoe elk personage beseft dat hun leven eigenlijk maar voortkabbelt of door omstandigheden op een zijspoor is geraakt.
De hunkering naar iets nieuws, iets anders, het over een andere boeg te gooien. Iedereen wil die grote donkere vreemdeling ontmoeten. Of het nu in de gedaante van een persoon of een opportuniteit is.



Op bijzonder onderhoudende luchtige manier aanschouwen we het speeltoneel. Grappig, interessant, maar ook niet meer. Verwacht dit keer geen diepgaande psychologische analyses en dialogen. Woody Allen heeft trouwens ook zijn vinnigheid achterwege gelaten. Naomi Watts schittert als huisvrouw. Anthony Hopkins als Alfie, de zestiger die wat verloren loopt als een onzekere tiener in zijn tweede leven, maakt een onhandige indruk maar dat is ook zijn rol. Josh Brolin speelt echt wel de sukkel van het moment als mislukte schrijver met een idioot poedelkapsel. Maar de pluimen gaan toch naar Gemma Jones als Helena.

Jammer dat er geen mysterieuze femme fatale als Scarlett Johansson meedoet, maar de verrukkelijke verschijning van Freida Pinto maakt dat deels goed.

Woody Allen kan het nog steeds en toont dat het niet altijd echt diepgaand en echt psycho-analytisch moet zijn om te boeien.