Jeronimo's Cage of Thoughts

Elk zinnen dach!

Jah, gulder kijkter waarschijnlijk een bikke van op da kikier zomaar kom binnenvallen, maar ik ben hier om te gastbloggen. Den Lord heeft momenteel niet veel te vertellen. En mocht 'm toch iets aan ulder wippend neuzeke willen hangen dan wisten jullie al zonder het te lezen dat het weer een zinloze woordenratelinge ging zijn van hier tot in 'tzevenste hellegat. Vol miserie, gezaag, geklaag en tandengeknars daar in zijn melancholische duisternis. De lord met zijn zwarte ziel schuif ik nu even opzij om hier zelf mijn zegje te komen doen.

Zwart, kijkt eens goed naar mij, wie is er hier lekker the Pure Blackness? Mijn eigenste fluffy zelve. Ben ik niet schattig? Eat that!
Heu, dat bedoel ik nu niet letterlijk. Bovendien, ik eet u eerst op.

Ik ga me d'r hier eens lekker gezellig bij leggen ze.
Vinden jullie me niet adorable? Dat ben ik hoor. Maar waar zijn mijn manieren.
Ik ben Joske. Da Josmans, Konijni, the were-rabbit, superjos, the killerrabbit, killerjos of hoe mijn baasjes mij ook noemen. Ik ben het huiskonijn van de zus van de lord en haar lief.
Vroeger zat ik binnen, maar ik viel altijd zijn blote tenen aan en toen ze de keuken afzetten met een plank, sprong ik er gewoon over. Nu zijn mijn baasjes verhuisd. Ik zit nu buiten. Ik heb een deel van hun terras voor mij. Ik sprong dus op de vensterbank van het livingraam om hen in de gaten te houden. Je weet nooit wat die twee uitspoken als ze denken dat niemand hen ziet. Vanop die vensterbank sprong ik op de vensterbank van het toiletraam nog een halve meter hoger.
Omdat ze niet graag hadden dat ik constant heen en weer spurtte op de vensterbank van het livingraam om bij hen te zijn, hebben ze mijn domein weer anders ingedeeld. Maar nu heb ik een stukje tuin dat ik afknaag.
De lord die denkt dat hij te pas en te onpas aan ongewenste intimiteiten mag doen. hij grijpt me altijd bij de kont en billen of krabt me achter mijn oren. En dat terwijl ik met iets bezig ben. Als straf heb en bij gebrek aan blote tenen om aan te vallen, beet ik dan maar zijn duim af. Zonder echt resultaat. De onverwachte aaikes blijven komen van boven het gaas. Ik ben nooit gerust.
Overlaatst ontsnapte ik door het gaas en huppelde lekker rond in de tuin. Het zwembadje liet ik voor wat het was, want er lag precies al een minder fortuinlijke zwemmer in te drijven. Ik ben mijn leven nog niet beu. Ik holde en huppelde blij in het rond en at ter loops lekkere plantjes op die ik vanuit mijn domein slechts kan bekijken en van watertanden. Toen ik even mijn gevoeg moest doen en dus langs het ontsnappingsgat terug in mijn domein sloop, werd dat gat opeens achter mijn gat gedicht. De gluiperds. Niets gunnen ze me. Maar ondertussen is mijn prisonbreak wel lekker vereeuwigd.

Breek uit jezelf! Zou ik zo zeggen. Spring en huppel in het rond en bijt van je af als mensen je dingen laten doen die je in feite niet wilt doen! Leve de vrije konijnengeesten!

En nu ga ik wat knagen.

Hoeveel illusie, hoeveel wankel hopen
en leven ongegronder met de dag!
Meningen, onvervuld van tegenslag,
die hen met plan en al bij voorbaat slopen!

Zo doen ze een veeg bestaan aan mensen open,
woorden die wind zijn schenken ze gezag -
om één kort uur dat schatert van hun lach
met jarenlange ellende te bekopen.

Hebt geen vertrouwen in de schijn der dingen:
weet dat wij bruikleen van het leven zijn
en dat de wereld leeft van wijzigingen...

Wijzig dan inzicht en levenslijn
en hoop nog enkel op verinnigingen
waar liefde aan deel heeft. En die eeuwig zijn.

Luís Vaz de Camões, Portugal, 1524 - 1580

Nu ik eigenlijk nog aan het nagenieten ben van mijn Portugees avontuur, heb ik amper last van een ochtendhumeur. Ik voel me zelfs vrij humeurig in de zin van humorvol. Portugezen zijn onderontwikkelde boerenkinkels. Aldus de plaatselijke media die niet tevreden zijn met de verkiezing van dictator Oliveira Salazar als Grootste Portugees ooit. Ik moet eerlijk zeggen van bijvoorbeeld Cunhal, koning Dom Joao II en dichter Luis Vaz de Camoes had ik ook nog nooit gehoord. Cultuurbarbaar die ik ben.

Het is ook duidelijk de eeuw van het correct politieke taalgebruik. Allochtoon is al zo'n dubieus gebruikt woord waarmee in enge zin migranten worden bedoeld en begrepen maar in ruime zin iederen wordt bedoeld wiens grootouders en/of ouders niet de belgische nationaliteit had. Volgens ons werk: "Als allochtoon beschouwt de dienst Emancipatiezaken iedereen die een vreemde nationaliteit heeft of iedereen met een Belgische nationaliteit die ofwel zelf in het buitenland geboren is, ofwel minstens één ouder of grootouder heeft die in het buitenland geboren werd en die zichzelf als allochtoon opgeeft" Oh, ironie, niemand van de Vlamingen hier met een ander kleurtje is bereid zichzelf op te geven als zijnde allochtoon. Dat zegt genoeg niet. Zelfs degenen die nog een "vreemde" naam hebben. Ferm stigmatiserend dus bijvoorbeeld voor adoptiekinderen die geen migrant of "vreemdeling" zijn, maar wel zo bekeken worden.
De Open VLD heet er iets op gevonden: vanaf nu wordt gesproken over nieuwe vlaming, waar is de neiuwe belg naartoe? Ook die vlag dekt de lading mijn inziens niet en is al even stigmatiserend. Ik ben ik niet nieuw, ondanks mijn nog steeds jeugdige leeftijd verdikke! Of worden mensen zoals ik en Wouter van Bellingen daarmee niet bedoeld? Onderscheiden maken, altijd moeilijk en pijnlijk.

Wat ook om te lachen was is Joske. Joske piste op mij. Het kleine zwarte fluffy koddige mormellige snooziewoozie scharminkeltje. Joske is een kado van de zus van lief van zus voor hem. Joske werd met open armen ontvangen en bij ons geïntroduceerd. Ik nam Joske op de schoot. Joske zat daar lekker rustig wat te snuffelen en te doen tot ze op mijn billen kroop, zich ontspannen onderuit liet zakken en ik het opeens warm voelde worden. Joske had geplast! Jawel, en ik had nog net aan zus gevraagd of Joske dat zou doen of niet. Joske vloog daarop in haar kooitje, waar ze van piekens gebaarde en wat koddig zat te wezen. Ik heb een zwak voor kleine lieve schattige dwergkonijntjes.

Het is ook hartstikke moeilijk om een keuze te maken voor het Brussels Festival Fantastische Film. Nu gaat dit op 15-20 minuten wandelen in verlaten marginale gebieden van het noordstation door in Tour et Taxis. Ik kan weer vrijkaarten bemachtigen voor deze editie. Vele gore films beginne pas om 22u of 24u!!! Damn...als werkende mens wordt dat slapen op den buro. Iedereen die met me mee wil, je weet me te vinden.

o ja, hoe schattig. Kennen jullie Knut al?

Sountrack for the Current Portuguese Attack:
- CAIM - Geronimo
- Linda Martini - A severa (ik ben zot van deze schitterende postrock!)
- Loto - Beat riot
- Yellow W Van - Ciente
- RAMP - How
- Da Weasel - Essencia
- Amália Rodrigues - Na Belgíca op verzoek van Fresco
- Madredeus - Alfama
- Mind da gap com Carla Moreira - Dedicatoria
- Moonspell - Nocturna