Jeronimo's Cage of Thoughts

Ondanks mijn autopech ben ik dan toch eindelijk veilig en wel via Leuven, Antwerpen en Gent met hebben en houden thuisgeraakt in der goeie ouwe heimat Kortrijk. Alles was nochtans heel goed verlopen en dito begonnen die vrijdagochtend. Zonder problemen was ik met de auto in Brussel op het werk geraakt, bijzonder vlot zelfs want 1u en 5 minuten nadat ik was vertrokken, prikte ik al in op het werk. Enkel in de Leopold-II-tunnel had ik moeten aanschuiven en uitlaatgassen slikken. Die avond bereikte ik al even vlot Leuven. Verbazingwekkend.
Ik parkeerde mijn Seat New Ibiza Sport 1.9TDI (jaja ik weet het!) waarmee toen nog niets aan de hand was aan de achterkant van het station en zeulde met hebben en houden naar de woonst van mijn gastheer en gastvrouw. Daar bracht Yab als een profesionele huisvrouw mijn luxesuite in orde. Ondertussen bereidde ze ook nog de blogdrink voor die later op de avond zou doorgaan in het Stuk. Ik liet de twee bezige bijtjes dan maar lustig verder zwoegen en trapte het af naar mijn volgende afspraak. Mijn Portugees reisgenootje kwam algauw opdagen en samen trokken we naar den dien die d'r ook altijd bij is en bovendien heel besmettelijk was op dat moment.
Kikkertje wist een leuk Libanees eethuisje zijn in de vital decosterstraat: de Omaya. Ondanks dat het eten ferm lang op zich liet wachten en ik mijn honger amper onder controle kreeg, is het een aanrader en smaakte het best wel goed! Omdat we het nog veel te vroeg vodnen om onze smoel te gaan vertonen op de blogdrink, trokken we eerst naar de Ron Black's om nog wat gezellig te keuvelen en alwaar ik de dien die d'r dus nog altijd bij was zijn hyperreflexen nog eens uittestte op een overwacht moment.
Wat later stonden we te stomen in een bloedheet STUK waar de bloggers al talrijk aanwezig waren en waar yab duidelijk wenste bij te dragen tot het microbroeikaseffect. Gelukkig voor mij ben ik immuun tegen oververhitting.

Wat kan ik zeggen. Er waren heel veel bekenden. Het was een heel leuk weerzien met veel bekende gezichten zoals goya, twinkeltje, lifeisadance, kleintjew, herman, en nog vele anderen die ik van ver of dichtbij de hand schudde of een knipoog toewierp. Veel gezichten die ik eindelijk eens in het echt zag en ook een hoop nieuwe mensen. Opzet van de blogdrink geslaagd en ook de mensen die in feite enkel maar mij kenden leken zich goed te amuseren. Ondertussen had ik een nikon D300 bemachtigd van Frederik en flitste ik er op los. De foto's daarvan vind je terug op facebook.

Een speciale vermelding toch voor de twee olijkerds van Stew, die me toch weer goed liggen hebben gehad voor de camera. Ik won dan wel een T-shirt maar ik ben er alvast weer in geslaagd compleet hyper en als een randdebiel een hakkelend interview af te geven. Het filmpje komt wel binnenkort online. Those guys own me!!! Als wederdienst heb ik hen wel verschillende keren op de digitale plaat vastgelegd met frederik's D300. Hoeveel zou ik kunnen vragen voor mijn stew-at-work-pictures, vraag ik me bij deze af.

Na een korte maar goede en al even warme nacht in het lekkere donsdeken van Yab, stond ik om 9u alweer op straat. Ik laadde mijn stuff in de koffer van mijn auto die er nog steeds zonder parkeerretributie onder de ruitenwisser stond, kocht een koffie in de Panos (Panos betekent diarree in het Russisch, zo leerde ik van mijn Zweedse gastvrouw later die dag), verbrandde mijn tong en belde den dien waarmee ik ook deze dag opgescheept zat op. Hij pakte niet op maar de foon rinkelde wel. Ik dacht dat aangezien hij een dag ervoor nog verging van de griep nog aan het slapen was en besloot hem niet wakker te bellen met de deurbel. Hoe atent van me niet?

Ik liep dus maar verloren winkel in en uit in de bondgenotenlaan, trok enkele fotos van het grauwe Leuvense stadsbeeld waarin ik ooit zeven noch magere noch vette jaren van mijn leven spendeerde en belde de oetlul nogmaals op en rond 10u15 nogmaals toen ik echt niet meer wist waarheen te wandelen in dat kleine provinciestadje.

Eindelijk belde de lamme goedzak me zelf op en wist me droogweg te vertellen dat 'm al van 9u op me zat te wachten.
Bon eind goed al goed en ik plofte me in zijn zetel zonder chips maar wel met multivitaminenfruitsap in zijn zetel om naar een filmpje te kijken. "Ghost World" met Thora Birch en een teen scarlett johansson waardoor ik mijn hormonen ongelofelijk voelde opspelen. We gingen een half stokbrood kopen in de Picollo in Leuven waar de madam des huizens lustig zat te kuchen over mijn broodje en nog eens het geld vastpakte met haar blote handen ook. Hygiëne is in België toch altijd ver te zoeken. Vooral in cafés en broodjeszaken waar ze ijs en andere smurrie gewoon met de blote hand vastpakken. Na het broodje volgde "Garden State" met the girl next door Nathalie Portman, ook al zo'n favoriet van me.

En toen was het tijd om naar Antwerpen te vertrekken. Ik vroeg even hoe zwaar mijn co-piloot woog want mijn auto ging niet vooruit ondanks het feit dat ik plankgas gaf. Fukk maat heel traag raakte ik op snelheid maar of ik nu het gaspedaal indrukte of niet, er gebeurde verder niets. Al reed ik aan 140km/u. Very strange. Bon in Antwerpen aangekomen was het wa torientren maar na wat heen en weer gesjees vond ik algauw de omgekeerde frietzakken en de Vlaams kaai alwaar ik me gratis parkeerde en via mijn stadsplannetje vlotjes bij mijn Zweedse gastvrouw en gastheer belandde. Een hartelijk weerzien en wat later vervoegden Liza en haar vriend met de honderden old timers ons bij een heerlijk avondje spaghetti en zetelhangen alvorens we afzakten naar het toch wel sfeervolle café het Oerwoud.

Die nacht deed mijn gaspedaal het weer maar brandje er een lichtje op mijn dashboard waarvan ik het bestaan niet wist. Ik racete naar Gent en thuisgekomen keek ik snel in mijn handleiding in mijn handschoenkastje wat dat wel moge betekenen. Het was blijbkaar het lampje van het "uitlaatcontrolesysteem": minder uw snelheid en begeef u zo snel mogelijk naar de dichtbijzijnde garage. De katalysator kan beschadigd zijn. Getverderrie. Na een heerlijk nachtje pitten en een even heerlijk bad en een even smakelijk kopje versgezette koffie, snorde ik dan maar aan 2000 toeren en 100km/u richting Kortirjk. Het leek wel een eeuwigheid te duren. Morgen naar de garage en hopen dat ik ne vervangwagen krijg, want mijn auto is nog in garantie. Ik moet dus wel op het werk geraken. Ik zie al een halve dag verlof op me afkomen verdikke.

Het loopt op zijn eind. Ik balanceer op de rand van de gapende afgrond die me likkebaardend grijzend aanstaart om me met huid en haar te verslinden. Ik trek het me niet aan, maar onbewust steekt het af en toe nogal de ko op. De tijd tikt verder, gestaag, genadeloos.When I jump, will I fall? When I jump, will I fly?.
Het was alweer een tijdje geleden dat ik Kikkertje en haar vriend nog gezien had. Ze stellen het daar goed in Leuven. De vernieuwde philipssite had ik nog niet gezien en ook de abdij van het park was nieuw voor me. Zoals het iedere student betaamt kende ik niets buiten de kleinburgerlijke ring van Leuven zelf. Als daarbuiten was onbekend terrein. Het was lekker wandelen langs de bevroren vijvers van het park, eendjes zien 'schaatsen' en zwanen en meeuwen zien ploeteren. Een lekkere pizza in De Kruimel en een afsluiter in de Carlisse en het slot van Garfield op tv gezien en dan kon ik er weer vandoor naar Gent. Waar ik vandaag niet lang denk te blijven.
Sommige mensen verrassen me met wenskaarten. Best wel aangenaam gevoel.
Ik merkte dat ik gehackt werd op myspace. Een vort spambericht had mijn email weten te achterhalen omdat ik aldus deze slimme dame ingelogd had via een emailnotificatie in plaats van op myspace zelf. Bij tientallen "friends", zijnde mensen die ik persoonlijk ken en groepen waar ik fan van ben, werd een spamcomment nagelaten. What the fukk! Ik heb mijn passwoord veranderd en het zou dus gedaan moeten zijn aldus de FAQ.
Deze noen heb ik gelukkig nog gezellig een stukje taart kunnen gaan eten met deze buddies, alvorens ik hier alleen thuis kon komen met en lekker stoofpotje van kippeblokjes in roomsaus en spaghetti en nog overschot van een pizza. Ondertussen zit ik alweer zoute nootjes te knabbelen en ghostbusters te bekijken, straks phone booth.
Op tweeduizend vind je op 29-12-07 een foto van mij. En eindleijk heb ik Casablanca bijna van in het begin tot het einde kunnen zien. Het fluffy pandabeest was de eerste om haar wensen over te maken, na mijn ouders die precies om middernacht kwamen knuffelen. it's a sunny day today! Cheer up people!

Hier zit ik dan. Thuis achter mijn pc. In het grijze natte kille Belgenlandje. Ondertussen is het een stralende zondagmorgen zoals ik ze dagelijk smeemaakte ginder. De laatste dagen in het verloren Portugese paradijs zijn voorbij gevlogen. Snel als de wind die woorden en mysterieuze boodschappen in mijn oren blies al suizend over de brokkelige middeleeuwse omwallingen.
Vanuit Proença-a-Velha, bij Idanha-a-Nova in de provincie Beira Baixa, net boven de Alentejo, was ik een 10-tal dagen te gast bij een gastvrij leuk bont gezelschap: een Kikkertje en haar moeder en twee gekke honden. The good times! The medieval times! The wanderer's paradise. No Man's Land. In the middle of nowhere...where the wind blows, the rocks are wisthling, the trees are chanting, the birds sing and the crazy dogs jump.

Kikkertje bracht me in hun oude aftandse maar heel kranige Fiat Scudo in de wijde omtrek van het Portugese hinterland (de ruwe berg en kasteel van Monsanto, Penha Garcia, het ommuurde landelijke doprje Idanha-a-Velha, de vijfhoekige donjon van Sabugal, het prachtige Sortelha waarvan we de hele omwalling beklommen, Penamacor). Zoals ik al eerder zei, vond ik het enorm leuk om met haar op te trekken. Soms zaten we gezellig te babbelen soms zaten we gewoon uren in stilte te genieten. Ook bij het ontbijt en de smakelijke diners was er plaats om te babbelen met Moeder Kikkertje en te grappen met vriend Kikker en diens broer.
Twee dagen zijn we thuis gebleven om te werken op hun uitgestrekte domein. Mijn spieren doen er eigenlijk wat zeer van, maar er werd heel wat werk verricht en het voorlopige resultaat mag er best wezen. Gelukkig had ik die afgelopen vrijdag enkele heerlijke pannekoeken binnengespeeld als ontbijt, want pas om 17u in de namiddag at ik pas iets anders. Het weer viel heel goed mee. Enkel de vrieskoude in de Serra da Estrela was een uitschieter en ook op onze tweedaagse doorheen de Alentejo via Castelo de Vide, Marvao, het Romeinse dorpmuseum Ammaia, de doodse stille verlaten witgekalte kleine straatjes vanEstremoz en Evoramonte, was schitterend. We eindigden de eerste dag in het donker in het pittoreske burchtdorpje van Monsaraz bij de Spaanse grens, al kilometers ver lag de ommuurde stad als een mysterieuze sirenen-lichtbaken te baden in de duistere nacht, achteloze bezoekers lokkend om hen onder te dompelen in de donkere sfeervolle eeuwenoude nauwe straatjes. We dineerden uitgehongerd in een leuk restaurantje waar we voor twee personen een enorme lap varkensvlees kregen, recht van het beest, mals, sappig en zoals altijd met veel look bereid. En smaken dat dat deed. Die dag hadden we als lunch slechts een typisch Portugese soep gegeten Açorda Alentejana: water, hopen look, koriander, brood, gekookt ei. En smaken dat het deed. Qua eten heb ik zeker geen honger geleden. Ook Luís en Pedro kunnen wat van koken, hun varkenskoteletten met rapen/kolengroen proef ik nog altijd en ook hun kazen at ik uitzonderlijk. Njammie zeg. De tweede dag van de tweedaagse stopten we in Evora en Portalegre en (Flor de Rosa)om dan enkele uren later lekker thuis in de zon te bekomen.
Zaterdagochtend stonden we al voor dag en dauw op en sjeede Moeder Kikkertje over de zoals altijd verlaten wegen naar de luchthaven waar ik net nog tijd had om hen een laatste kop koffie te trakteren en afscheid te nemen. De meest geslaagde en eerste internationale blogmeeting ooit! Voor herhaling vatbaar!

Soundtrack for the Current Portugese Attack:
- Nelly Furtado - all good things (come to an end)
Da Weasel - Dialectos da Ternura
- Moonspell - Everything Invaded
Cristina Branco - Se a alma te reprova
Madredeus - O Labirinto Parado
RAMP - Alone
Rui da Silva ft. Cassandra Fox- Touch me