Jeronimo's Cage of Thoughts

Ik dacht, ik bak nog eens een taart, aangezien mijn ma het recept niet meer kon terug vinden van het heerlijke ding dat ik al eerder had gemaakt in "ons kookboek", besloot ik dan maar een recept van het internet te plukken, ik vond regelmatig hetzelfde recept terug, maar dit recept had net dat ietsje meer wegens de karamel. Appelcake met speculoos en karamel.
Ik heb wat gefreestyled met de hoeveelheid ingrediënten omdat ik een beetje teveel van eht ene erbij had gedaan en dat dus compenseerde door de rest ook wat te vermeerderen op gevoel.

Daarna vlog het mengsel in mijn pyrexpot en in de oven.

en na een 40-tal minuten kon het afkoelen en werd het de volgende dag geserveerd aan de familie.

prequel

Wie zei er ook alweer dat metalheads geen gevoel voor humor hadden? Dit moet wel eens van de meest funny metalvideo's allertijden zijn. Natuurlijk van mijn all time heroes Iron Maiden met Holy Smoke.

Ik val maar meteen met de deur in huis. Het is een week vol stress. Stress, ik neem dat woord niet graag in de mond, maar ik ben toch redelijk gefocussed, determined zo u wil. Mijn hoofd draait net niet zot, eigenlijk helemaal niet, want ik placht mezelf als stressbestendige uit te roepen, maar niettemin, mijn rikketik doet het soms anders aanvoelen. Met veel dingen tegelijk bezig. Constant telefoneren, de laatste tijd weer ruim 100 mails per dag als het er niet meer zijn, gmail is echt een chatbox soms, daar ben ik een avondje zoet mee, afspraken maken, bezoeken afleggen, evalueren, noteren, bestuderen, in een iets andere volgorde allemaal.
Boodschappen doen, rondhossen van het een naar het ander, wil je me geloven als ik zeg dat ik het zelfs al aan mijn benen voel al dat rondstappen aan mijn ijl tempo?
Ondertussen heb ik hier in Brussel in de mediamarkt een Lacie desktop hard disk gekocht van 500 gigabyte USB 2.0, niet de designversie maar een zwarte doos die past bij mijn zwarte zieltje computerkast. Ik denk dat ik daar al mee toekom voor een tijdje. laat ons hopen.
Zonder hoop geen leven en ook geen stinkende riolen.
Het andere wat me bezighoudt is, nee niet de liefde, of ja misschien toch een beetje, een mens blijft hopen zoals ik al zei op het onverwachte en hetgeen er niet zit aan te komen, de immoperikelen. Alweer enkele studio's om te huren aan mijn neus laten passeren wegens ondanks perfect in orde dan weer een detail waar ik over viel. Ben ik kieskeurig? Blijkbaar wel op vele vlakken. Nonchalant op andere vlakken, of eerder onverschillig. Een mens heeft toch zijn standaarden, zo blijkt na enkele praktijktests. Je neemt geen genoegen meer met om het even wat.
Ondanks die stress kon ik na een rush van het een naar het ander (drie immo-bezoeken en een kooksessie) toch op tijd post vatte in de handelsbeurs, waar ik compleet ontspande en zelfs wegdroomde op de warme melancholie van de zalvende Portugese stem van Cristina Branco. U leest het allemaal op Gentblogt.