Jeronimo's Cage of Thoughts

Ik had er nog nooit van gehoord. Tot in Peru in de Amazone sommigen wezen naar de volle maan, nadat ik voor de eerste keer in mijn leven het Zuiderkruis, the Southern Cross, had gezien, mij aangewezen door dezelfde persoon uit het zuidelijk halfrond. De vlekken van de maan, vormen een konijn. Oortjes, kop, lijfje en poten. IN België zie je het op zijn kop dus minder evident om te herkennen. En ik die altijd had gedacht dat er Janneke Maan op de maan te zien was.

Elk zinnen dach!

Jah, gulder kijkter waarschijnlijk een bikke van op da kikier zomaar kom binnenvallen, maar ik ben hier om te gastbloggen. Den Lord heeft momenteel niet veel te vertellen. En mocht 'm toch iets aan ulder wippend neuzeke willen hangen dan wisten jullie al zonder het te lezen dat het weer een zinloze woordenratelinge ging zijn van hier tot in 'tzevenste hellegat. Vol miserie, gezaag, geklaag en tandengeknars daar in zijn melancholische duisternis. De lord met zijn zwarte ziel schuif ik nu even opzij om hier zelf mijn zegje te komen doen.

Zwart, kijkt eens goed naar mij, wie is er hier lekker the Pure Blackness? Mijn eigenste fluffy zelve. Ben ik niet schattig? Eat that!
Heu, dat bedoel ik nu niet letterlijk. Bovendien, ik eet u eerst op.

Ik ga me d'r hier eens lekker gezellig bij leggen ze.
Vinden jullie me niet adorable? Dat ben ik hoor. Maar waar zijn mijn manieren.
Ik ben Joske. Da Josmans, Konijni, the were-rabbit, superjos, the killerrabbit, killerjos of hoe mijn baasjes mij ook noemen. Ik ben het huiskonijn van de zus van de lord en haar lief.
Vroeger zat ik binnen, maar ik viel altijd zijn blote tenen aan en toen ze de keuken afzetten met een plank, sprong ik er gewoon over. Nu zijn mijn baasjes verhuisd. Ik zit nu buiten. Ik heb een deel van hun terras voor mij. Ik sprong dus op de vensterbank van het livingraam om hen in de gaten te houden. Je weet nooit wat die twee uitspoken als ze denken dat niemand hen ziet. Vanop die vensterbank sprong ik op de vensterbank van het toiletraam nog een halve meter hoger.
Omdat ze niet graag hadden dat ik constant heen en weer spurtte op de vensterbank van het livingraam om bij hen te zijn, hebben ze mijn domein weer anders ingedeeld. Maar nu heb ik een stukje tuin dat ik afknaag.
De lord die denkt dat hij te pas en te onpas aan ongewenste intimiteiten mag doen. hij grijpt me altijd bij de kont en billen of krabt me achter mijn oren. En dat terwijl ik met iets bezig ben. Als straf heb en bij gebrek aan blote tenen om aan te vallen, beet ik dan maar zijn duim af. Zonder echt resultaat. De onverwachte aaikes blijven komen van boven het gaas. Ik ben nooit gerust.
Overlaatst ontsnapte ik door het gaas en huppelde lekker rond in de tuin. Het zwembadje liet ik voor wat het was, want er lag precies al een minder fortuinlijke zwemmer in te drijven. Ik ben mijn leven nog niet beu. Ik holde en huppelde blij in het rond en at ter loops lekkere plantjes op die ik vanuit mijn domein slechts kan bekijken en van watertanden. Toen ik even mijn gevoeg moest doen en dus langs het ontsnappingsgat terug in mijn domein sloop, werd dat gat opeens achter mijn gat gedicht. De gluiperds. Niets gunnen ze me. Maar ondertussen is mijn prisonbreak wel lekker vereeuwigd.

Breek uit jezelf! Zou ik zo zeggen. Spring en huppel in het rond en bijt van je af als mensen je dingen laten doen die je in feite niet wilt doen! Leve de vrije konijnengeesten!

En nu ga ik wat knagen.

Jumpen by Jeronimo

Met tussenpozen van enkele uren zit ik hier weer te typen achter mijn pc in het West-Vlaamse gehucht ergens in 't zuiden. Aan het typen. Niet aan het spreken via het spraakherkenningssysteem dat ik gisterenavond zoals alle andere bloggers heb gekregen op de fameuze blogmeet in Leuven.

Ik tsjoolde al van de vrijdagavond rond in de stad waar ik jaren mijn broek achter mijn bureau versleet in tijden dat internet nog voor de kleine massa geeks was en toen e-mail nog een soort metalen grondstof voor kookpotten was. Integenstelling tot mijn vlotte race van de ochtend, schoof ik anderhalf uur in de file aan vanaf het illustere moment dat ik uit de garage van mijn gebouw reed in Brussel tot de parking achter het station in Leuven. Zonder lyrische momenten helaas dit keer. Behalve de brunette die van op de passagierszetel twee maal vrij nadrukkelijk naar me keek toen de mini van haar chauffeur me in de file meermaals passeerde.

Al snel kreeg ik mijn gracieuze gastvrouw in het ootje die al wortelschietend stond te avonddromen bij het Oorlogsmonument. Ik moest even stoom afblazen. Had bijna kramp gekregen aan de wreef van mijn rechtervoet van constant mijn koppeling en gaspedaal afwisselend beheerst in te drukken dan wel te lossen.Woordenvloeden stroomden uit mijn groggy brein, al dan niet ter zake doend gebazel liet ik op haar onschuldige oortjes los, maar het gaf niet zei ze glimlachend.

Omdat ik niet wou onderdoen voor defilledie ooit beweerde een grote pizza verorberd te hebben bestelde ik me maar een grote veggie-pizza. Achteraf gezien moet ik zeggen dat ik dacht dat mijn ogen groter waren dan mijn buik (wat op zich misschien ook wel al zo is), maar ik bracht het er redelijk goed vanaf. De knappe dienster liet ik ook het wisselgeld houden en even later zat ik in de College-cocktailbar te nippen van een lekkere non-alcoholische cocktail.
Geen avond Leuven zonder de Villa Ernesto zei mijn gastvrouw, en vanop het balkon keken we toe hoe de mannen rond de vrouwen hun gat draaien en de vrouwen mannen probeerden te versieren door met hun gat te draaien. Hilarisch en pathetisch tegelijk. Wat een overacting in social pathetic behaviour zeg.

Enkele tientallen pindanoten in de Carlisle later, blies ik mijn normaal zelfopblazend luchtmatrasje vol en legde ik me te grollen om langzaam te ontwaken na een stormachtige nacht.

Carnavalstoeten in Leuven het is me wat. Maar ik heb dan toch een wafel gevangen, voor al die graaiende kinderen rondom mij. ha!

Wachtend op de bus stapte er opeens een Klein glinsterogend konijn af. In die 3 jaar waarin ik haar niet meer live gezien had, bleek ze nog geen haar veranderd. Ik besefte dat ik laat aan was. Zij kwam al toe, terwijl ik nog moest vertrekken om later terug te komen.

Het was goed. Het was zellig en leuk. Behalve het eten, ik heb al betere volovon mé frieten g'et'n. Onder in vloed daarvan sta ik tussen de geeks op een filmpje van twee halfgaar gestoofde pipo's te wiebelen en te bazelen in mijn proper West-Vlaams.

The usual suspects zijn er altijd bij en ik had dan ook redelijk veel klappinge. En op deze bekende fotomens kan ik eindelijk een gezicht plakken, heu tronie...
Een dikke pluim (al dan niet in haar gat (sic)) aan de meest sexy bijna illegaal blonde sexy Yabbie en Goya 2 komma 9.

Nagekaart werd er gaan in de wentelsteeg ofzoieten op de vismarkt.

Altijd leuk om met deze kerel even een praatje te slaan bij een sigaretje.

Lapin McAdam bezorgde me uiteindelijk toch nog een echte asfaltkonijn-energydrink. Ik vreesde daarvan te wippen gelijk een konijn dus heb ik het maar niet opgedronken. Veel gewip was er niet te doen die avond trouwens, ondanks de aanwezigheid van drie konijnen.
Een ander filmverslag heeft Maarten Schenk gemaakt. Ik ben erin geluisd door deze meneer, zeker weten!!!