12/06/2012

Iron Sky (2012) **½

Sommige filmmakers hebben een rijke fantasie en gevoel voor humor. Iron Sky (2012), van de Finse regisseur Timo Vuorensola, gaat alvast uit van een schitterende premisse: de Nazi's zitten al jaren op de maan en niemand weet het! Maar ze hebben nog steeds megalomane fanatieke veroveringsplannen. De limited steelbook edition die ik in handen kreeg ziet er alvast erg gaaf uit, vol verwachting stak ik op een dooie zondagnamiddag de Blu-ray in. Inglourious Basterds meets Star Wars zegt de hoes nog en ik nestelde me in mijn zetel.

iron sky,Timo Vuorensola,Julia Dietze,Gotz Otto,Christopher Kirby,inglourious basterds,star wars,Laibach

De verwachtingen werden niet geheel ingelost. Toch is dit zeker geen teleurstelling. Het is een komedie die de draak steekt met de Nazi's die decennialang op de maan geïsoleerd zaten en dus compleet 'achter' zijn en niet verder ontwikkeld, vooral qua gedachtegang dan. Het kan symbolisch geïnterpreteerd worden, maar dergelijke popcornfilm doen we met zo'n diepgang misschien teveel eer aan? De streng hiërarchische wereldorde van de Maannazi's (het klinkt bijna als een sushi gerecht) contrasteert enorm met de typische nonsens nonchalante we-can-do-it-all-Amerikaanse samenleving in 2018. Er zitten redelijk wat gimmicks in, die misschien oerdwaas lijken, maar ergens toch niet zo heel flauw. Om eerlijk te zijn, ze werken. En bepaalde scenes zijn erg goed in mekaar gezet.


Korte inhoud: De Nazi's hebben een heuse basis op de maan waar ze in de stijl van de jaren 40 een streng regime hebben ontwikkeld en de meest geavanceerde ruimtetuigen. Renate Richter (Julia Dietze, mooi, blond en zo charmant) is een soort van zedenlerares die het nazi-gedachtengoed aan de jeugd bijbrengt. Haar verloofde de inlichtingenofficier Klaus Adler (Götz Otto) is een volbloed Hitler-dweper die er van droomt de aarde te veroveren en het Rijk op Aarde te herstichten. Op aarde zijn we ondertussen 2018. De vrouwelijke president (Stephanie Paul), een Sarah Palin kloon, wil herkozen worden maar de campagne zit wat in het slop en campagneleider Vivian Wagner (Peta Sergeant) heeft het moeilijk. Door het zwarte model James Washington (Christopher Kirby) naar de maan de sturen (en tezelfdertijd een geheime missie naar Helium 3 uit te voeren) hoopt ze haar campagne op te voeren. De slogan "yes she can" verwijst flauwtjes naar de presidentverkiezingen van enkele jaren geleden. Nu de zwarte dan op de maan zit, botst hij op een basis van de nazi's en ontmoet hij de maan Führer Wolfgang Kortzfleisch (Udo Kier). Algauw zien de nazi's hun moment om met James naar de aarde te trekken en de invasie voor te bereiden. In de komst van de lunatics die beweren van de maan te komen, zien ook de president en haar al even geflipte adviseur ook snel mogelijkheden. Maar dan begint het spel echt en begint Renate zich af te vragen in welke mate haar leven op de maan een leugen was.

iron sky,timo vuorensola,Stephanie Paul,Peta Sergeant,Udo Kier,julia dietze,gotz otto,christopher kirby,inglourious basterds,star wars,laibachiron sky,timo vuorensola,Stephanie Paul,Peta Sergeant,Udo Kier,julia dietze,gotz otto,christopher kirby,inglourious basterds,star wars,laibachiron sky,timo vuorensola,Stephanie Paul,Peta Sergeant,Udo Kier,julia dietze,gotz otto,christopher kirby,inglourious basterds,star wars,laibach



iron sky,timo vuorensola,Stephanie Paul,Peta Sergeant,Udo Kier,julia dietze,gotz otto,christopher kirby,inglourious basterds,star wars,laibachiron sky,timo vuorensola,Stephanie Paul,Peta Sergeant,Udo Kier,julia dietze,gotz otto,christopher kirby,inglourious basterds,star wars,laibachiron sky,timo vuorensola,Stephanie Paul,Peta Sergeant,Udo Kier,julia dietze,gotz otto,christopher kirby,inglourious basterds,star wars,laibach

Zoals gezegd, het uitgangspunt is erg goed, maar de uitwerking is beetje minder. Chapeau voor de perfecte animaties en decors. Schitterend gedaan. De nazi's doen me denken aan de slechteriken uit GI Joe met hun zuurstofmaskers. De nazi's die sinds decennia qua techniek nog steeds vertrouwen op mechanische technieken die lijken op een mecano en de smartphone van James die voor hen de wonderlijke ontbrekende schakel blijkt voor hun grote missie. Veel meer dan dergelijke gimmicks kan ik niet verklappen. Het enige wat ik mis naast de spanning is diepgang en persoonlijke actie zoals die in Star Wars en vooral in Inglourious Basterds was te zien. Hier blijft het oppervlakkig cartoonesk, maar de film bevat wel alle typische elementen van het genre. De slechteriken tegen de ja iets minder slechteriken en de fanatieke ideologe die zich bekeert al dan niet in samenspel van de zwarte die de ondergang blijkt van het Rijk. De nazi's mochten wat meer succes geboekt hebben vind ik en er mocht ook meer persoonlijk heldendom in gezeten hebben ook. Het scenario bleef op dat vlak erg op de vlakte en koos voor het makkelijke en daardoor minder goeie pad.


Inhoudelijk stelt de film daarom echt niet veel voor en dat is een gemiste kans. Zoals gezegd, het biedt genoeg entertainment voor op een zondagnamiddag. En ja iets ergs vermeldenswaardig voor de zwartzakken onder ons: de soundtrack werd gecomponeerd door onze Sloveense vrienden van Laibach. Zeer geslaagd, het beste van de hele film, naast Julie Dietze dan.





*** Iron Sky trailer ***





12/31/2010

The Christmas Ball 2010 Köln

Na het schitterende concert zakten we na een tussenstop in de plaatselijke Mcdonalds terug af naar ons hotel voor een nachtje zweten in de bloedhete vloerverwarmde kamer. De volgende ochtend aan het ontbijt troffen we onze vrienden al aan, die zich al klaarmaakten om richting België terug te te keren. Aan een tafdeltje acher ons zat een rare mens...een Brit zo te zien in een broek vol vetvlekken, ontkleurde delen van de viezigheid , gescheurd en al zodat bij momenten zijn gat bloot zat en hij stonk verschrikkelijk. Mijn maat zei dat 'm al naar boven was geweest om een andere t-shirt aan te trekken omdat hij dacht dat zijn t-shirt stonk. Boven gekomen bleek hij het niet meer te ruiken dus hield hij de t-shirt aan en kwam tot de conclusie dat het die vorte clochard was, waarmee ook de Irakese gastheer van het hotel blijkbaar enorm mee verveeld zat. Wat doe je daaraan als hoteluitbater, de politie bellen om de solvabiliteit van een mogelijke freerider te testen? Man om de 5 minuten stond die klootzak op om iets van het buffet te pakken. Na het ontbijt heb ik grondig mijn handen gewassen. Ik zweer dat zijn viezigheid ook aan ons plakte.
Daarna ging het door de sneeuw richting Keulen. Met een enorme opstopping en amper tijd voor fileflirten. Ruim 3 uur gereden op 200km. Een van mijn metgezellen had een kamer gereserveerd in een van onze traditionele ibishotels, dit keer deze aan de Kölner Messe, op loopafstand van Tanzbrunnen, waar The Christmas Ball 2010 doorging. Een bezoek aan de drukke stad en de dure mediamarkt later, schoven we aan in het pizza-pasta-restaurant Vapiona, waar we correct, vriendelijk besteld werden. Knap systeem. Je krijgt een kaart en daarop wordt alles wat je bestelt aan een van de togen geregistreerd en bij het buiten gaan scant de kassierster je kaart en betaal je. Als het toestel dat je meekrijgt zoemt is je eten klaar en mag je het gaan afhalen.
Ook dit keer mocht ik met mijn camera binnen en reserveerde meteen een plaatsje op de eerste rij. Faderhead goot vodka in het publiek en in mijn oog. Branden dat dat doet zeg! Agonoize sneed zichzelf de pols en keel over waardoor het bloed met liters over mij gulpte. Frambozensap aldus het meisje naast mij. Mijn gloednieuwe nikon D7000 bleef gespaard. Toen Agonoize bovendien met even gretige stoten klaar kwam op het podium wist ik toch de jizzload te ontwijken. Vanillesaus aldus wederom mijn buurvrouw die kwaad was omdat ze alweer een volle lading te slikken had gekregen. Laibach vond ik vrij interessant klinken en ook tijdens Project Pitchfork stond ik nog steeds vrij rustig in de eerste gelederen te genieten. Tot het tijd was voor Fields of the Nephilim. De idiote 40-jarige fans die eens van hun vrouw losgelaten werden, waren gewoon weg uitzinnig. Ferm blijven steken in de jaren 80 die huisvaders die hun zinnen verloren. Blote basten, bierbuiken en gewoon weg geschifte Duitse wijven die zich krauwend en gillend en vechtend een weg naar de eerste rij baanden. Twee jonge meisjes werden gewoon weggeslagen door die bitch en een andere werd een oorring uitgetrokken. Ik hield het een half uur uit, ondertussen was ik geplet en toen die ene met bloem begon te smijten en dat ook op mijn camera terecht kwam, gaf ik het op en trachtte naar achteren te gaan. dat was zonder die moshende bende blote bierbuiken gerekend die als betonnen palen bleven staan op hun plaats. Je kent dat eenmaal je ergens staat, geef je die plaats nooit meer af ten koste wat kost (zo kreeg een maat van me een vuistslag in zijn gezicht). Ik kon me er toch door wringen niet zonder moeite en zonder vrees). Bende arrogante klootzakken. Rond 3u zaten we in de auto richting Gent en rond 6uur knapte ik nog een uiltje tot de middag. Al bij al een ferm stevig rockend weekend!

FaderheadFaderhead
FaderheadAgonoizeLaibach
AgonoizeAgonoize
LaibachLaibach
Project PitchforkProject Pitchfork
Project PitchforkFields of the Nephilim
Project PitchforkFields of the NephilimFields of the Nephilim