Jeronimo's Cage of Thoughts

Eerder kreeg u al onze sfeerbeelden voorgeschoteld, waar bij u misschien met heimwee terug denkt aan alle zonnige momenten van dit weekend die zondagavond alweer met felle bliksemschichten en dito donderslagen de doorweekte grond werden ingeklaterd.

Om u nog wat meer het gevoel te geven dat u echt eens naar het festival moet komen, niet alleen voor het gezellig samenzijn en het eten, maar ook voor de muziek, krijgt u hier enkele shots van de concerten.

Een groot voordeel van deze editie was de frontstage die er dit keer voorzien was. Heel handig omdat ik dan te pas en te onpas meteen op de eerst rij kon gaan staan in plaats van altijd ferm op tijd mijn plaatsje trachten te verdedigen tussen de rijen enthousiaste gezinnen met kleine kinderen wiens zicht je dan ontneemt en later op de avond al even enthousiaste in uw oor krijsende tienermeiden. Die laatste krijsten helaas nog steeds in mijn oor maar allez gauw de muziek bleef best te pruimen.

Het Duo Pignol-Milleret, uit Frankrijk maar geen chateau van het een of het ander bubbelend kurkflessendrankje, beet voor mij de spits af. Twee duellerende accordeons, speels, ingetogen dan weer wervelend. Geen explosieve folk, maar best dansbaar met een ietwat zweverig traditionele inslag en in de grote tent met veel ademruimte ontstond algauw de typische kringgroepsdans. Leuk.

Ondertussen hadden mijn festivalgenoot Thierry en ik weeral dorst en ging ik even dag zeggen aan enkele blogvriendinnetjes die me even wezen op een niet echt fotogenieke door het zweet doorkijkjurk geworden kleedje.

Rond 17u30 maakte Ishtar haar opwachting. Niet de godin zelve, hoewel Soetkin Baptist in feite wel als redelijk goddelijk zou kunnen worden beschouwd. Eerder had ik haar zangtalent al mogen bewonderen toen ze samen met Olla Vogala optrad in De centrale.
Dit keer zong ze de leadstem in een driestemmig pan-europees volksorkest. Ik was blij om eens ies anders te horen dan het songfestivalliedje. Ze maken leutig klinkende lichtvoetige folk met zowel pittige Iberische-Andalousische invloeden als exotisch klinkende balkangeluiden. Uiteraard blijft het allemaal vrij braafjes en zonder de grimastrekkende ietwat koddige verschijning van Soetkin zou Ishtar denk ik niets voorstellen.

Het moment om de etenstijd in te lassen, was aangebroken en een groot uur later kon ik eindelijk genieten van een weldoend bordje gebarbecuede beenham met groentjes en brood. Voor die 7,5 euro mochten ze me wel twee skellen 'espe gegeven hebben ma kom, 't was lekker. Het maaltijdje verterend, genoten we van de ambiance die het zootje ongeregeld van Los Pablos op het podium rondstrooide. Neo-folk zeggen ze zelf, niets neo aan medunkt. Neo is volgens mij medieval folk, zij spelen moderne folkrockachtige deuntjes. Dat de saxman van Aedo op het podium staat is een ferm voordeel. Opzwepend, energiek en een fris jong geluid.

Ten slotte werden de meisjes van Lais na ruim een uur vertraging aangekondigd. Blijkbaar kwamen ze nog van elders. En al even traag kwam het concert op gang. Geeuwend stond ik het publiek te aanschouwen. Ik had in feite wel zin gekregen in wat avantgarde electronische noisefolktoestanden zoals ik hen eerder al aan het werk had gezien in de handelsbeurs. Maar op dit folkfestival namen ze een lange opwarming met a capella liedjes en hier en daar wat songs met minimale semi-acoustische begeleiding. Niet dat het de dolenthousiaste meezingende tienermeisjes op de eerste rij iets kon deren.

Na verloop van tijd werd "the ladies' second song" ingezet en kregen we al wat modernere geluiden te horen en toen eindelijk hun tweede gitarist arriveerde kon het concert helemaal losbreken waarbij er ook wat heen en weer werd gesprongen. Door het uitblijven van een geluidsuitbarsting, bleef ik wel wat op mijn honger zitten, maar niettemin was het een best te pruimen performance.

Na mijn festivalgenoot zijn tweede bakje frieten van de avond werden we nog getrakteerd op een enthousaiste DJ-set van DJ Klesie. Vrij amusant om hem bezig te zien. Met speciale dank ook aan Klesie.

cu y'all next year folkies!

Pieuw zeg! Verdikke, Jolly Jero is van 't weekend een beetje hyper. Een aangename warmte die de kilte van de nacht verdreef en nog lang bleef nazinderen in mijn koude karkas. De zon scheen ondanks de grijze koude kletsnatte trieste regen. Donderdag begon ik al warm te lopen door het toch wel leuke concert van Lais. Mijn mening en beeldverslag over dit redelijke concert lees je op Gentblogt. Vooral jammer vind ik dat het Belgische publiek nooit durft bewegen, dat zet een domper op de sfeer. Is je leden uitsmijten dan zo moeilijk? Of is dat niet cool meer? Niet dat je nu van mij moet beginnen moshen tot mijn camera aan gruzelementen is gemept en menig schedel is gekraakt, overdrijven is nooit goed. Bende lamzakken verdikke. Of lag het aan het feit dat er op de eerste rij toch wel mannen stonden die kaap 40 ver voorbij waren? Dat ik stil sta is mijn plicht want anders heb ik geen scherpe foto's, aan de andere kant maakt het makke publiek het me zeer makkelijk om constant van uitvalshoek te veranderen. Ik heb niet eens elleboogstoten in onwillige ribben moeten bokken.

Zaterdag kwam dan het virtuose Värttinä dat vuur vatte in de theaterzaal van de Handelsbeurs. U raadt het al, weer een zittend publiek. Waarom moet je nu zitten bij een folkconcert verdikke. Ze zingen geen slaapliedjes, ze dansen en springen en lachen en dan zit daar een bende idioten op hun luie krent naar te kijken alsof ze naar den tv aan het gapen zijn. Gelukkig weten de profesionele sympathieke blondines hoe de vlam in de pijp te krijgen! driewerf bravo!!!

Review met mijn uitgebreide fotoreportage op gentblogt

Na het concert heb ik nog lekker gezellig ene gaan drinken met Josie en Egel in de vooruit. Egel kreeg van een norse barman te horen dat er geen nootjes meer waren. Toen ik een rondje gaf sprak ik een andere barman aan die heel beleefd, nootjes, ja natuurlijk! zei en hup ik kreeg zoals gewoonlijk een heel glas vol nootjes mee. Ik knabbel graag nootjes. Straks is het reunie van mijn guatemalareis. Ik heb alvast voor 9 personen in de Marco Polo gereserveerd. Ben benieuwd of ik de loftuigingen over dat etablissement in de kiem zal moeten smoeren. Over een uurjte komen ze aan het station aan. Mijn paraplu heb ik alvast in de aanslag: kill the raingods.

Ik word geplaagd. Ik vind het vervelend. Ik zet me er over zoals altijd. Maar ik geef toe dat ik het er wel moeilijk mee heb. Het constante agressieve zoemen rond mijn tere oren. Het in volle vlucht jagend op de kwetsbare plekken van mijn huid. Duikend als een razende Messerschmitt naar haar ten dode opgeschreven doel. Rakelings dreigend scherend langs mijn tilt geslagen zinnen. Die verdomde killer-mug vergte het uiterste van mijn arme zenuwen. Gedurende ettelijke uren lag ik te woelen en te slaan met mijn lakens, wild om me heer en telkens ik het licht aanknipte om de mug te zoeken, zag ik ze niet maar hoorde ik ze wel. Als ik ze dan al zag zitten op mijn muur, sloeg ik er telkens naast. Blijven focussen op een mug in volle vlucht is haast onmogelijk. Die dekselse mug was veel te veel op haar ghoede. Het zijn supermuggen dit jaar, van een veel harder en kwaadaardiger type dan enkele seizoenen geleden medunkt. Mijn nachtrust was naar de knoppen en compleet groggy schoot ik vol adrenline uit mijn bed vanwege een al even agressieve wekker. Dat heb je dan als de onrust bezit genomen heeft van je lijf. Je schrikt wakker bij het minste geringste. Ondertussen heb ik een muggenbeet op de onderkant van mijn grote teen. Hoogstvervelend. Maar ik maal er niet om.

Deze ochtend ben ik bij mijn eerste wekkergejank uit mijn bed gerold en om 7u45 stond ik al aan het loket van het registratiekantoor Gent 2 om mijn huurcontract te laten registeren. Het moet al enkele jaren geleden zijn dat ik nog een registratiekantoor van binnen bezag. Het zag eruit als een van de slechtere. Kwam het door de weinige natuurljiik lichtinval, de beneden ruitme vol met leggers en klassementen waar ook in nog ettelijke eigendomstitels in heb geschreven op diverse andere locaties? Het voelde enigzins vertrouwd aan? Kan dat? De enige dame aan het loket liet ik in het ongewisse van mijn gemeenschappelijk verleden. ZE bediende me vlot en snel en correct, nochtans was ik 10 minuten voor openingstijd, ik heb collega's strenger geweten. Door die registratie ben ik beschermd tegen een mogelijke koper die mij weg zou willen. Ik huur namelijk niet als hoofdverblijfplaats. In dat geval zouden ze me meteen kunnen opzeggen. Ik moest helaas het registratierecht van 25 euro betalen, aangezien het een oud contract was en dus niet viel onder de nieuwe wetgeving. Ik was blij dat ik zo snel bediend was, ik was verdikke zelfs nog op tijd in Brussel.
Dit weekend is er in Holland een verjaardagsfeestje van mijn tante, maar vrijadgavond heeft niemand van ons zin om na het werk te rushen naar Nederland voor slechts enkele uurtjes. Mijn wok ligt nog thuis, zondagavond was ik 'm vergeten en toen ik gisteren terug huiswaarts afzakte ben ik hem weer vergeten in te laden. Ik heb wel vanochtend aan de kuisvrouw vuilniszakken gevraagd, ik had mijn portie nog te goed dit jaar. Heerlijke pizza schafte de pot gisteren. Af entoe staat er een kraam op de plaatse. Ik kocht een megapizza en een kleine met chorizo voor mijn pa. Dat was veel te veel maar smaken dat het deed.
Zaterdag is er het Boombalfestival te Lovendegem. Hoogstwaarschijnlijk vinden jullie me daar. Aedo en Urban Trad Komen, dat is wel leuk.
Het is mottig weer buiten. zaterdag hopelijk droger, ik heb immers geen caouchoutie botten met bloemekes op al is het in tenten, ook buiten is er veel gedans en dan krijg ik misschien nog meer zin om effectief naar het terrein af te zakken. Wie wie ik daar nu weer tegen het vege kaasteenwollensokfolkie lijf loop
Ondertussen ben ik nog altijd bezig aan mijn foto's van Deerlycke Folk. die staan gelinkt op de homepage! Grote dank aan de organisatie!
IK ben een echte folkie aan het worden.

lais & Simon Lenski en Lazy Dog Chair op deerlycke Folk by Jeronimo

Gentblogt - Lichtwandeling by Jeronimo

Dinsdagavond ben ik weer eens lekker na de werkuren in Brussel gebleven. Samen met het meisje met het groene kapje dat op de hoge trappen van de Beurs haar koude voetjes warm stond te stampen, trok ik doorheen de vrolijk dwarrelende sneeuw flikkerend in het warme straatlicht naar Le Lotus Blue" een Vietnamees restaurant in de Zuidstraat achter de Grote Markt waar ik al meer dan een jaar niet meer was geweest. Snel werden we bediend van een grote portie en ik kreeg het dit keer niet echt op. Normaal heb ik nooit genoeg. Lekker gezellig ging het dan tusen de witte vlokken door naar het De Brouckèreplein. De sneeuw kietelde mijn kaken, streelde mijn lippen, plakte op mijn jas en aaide mijn nek. Heerlijk vond ik het. Das Leben der Anderen is alweer een dikke aanrader. Er lag wel iemand na een kwartiertje ongelofelijk hard te snurken. Review morgen op gentblogt. Om 23u zag ik in Gent mijn bus net wegrijden en ik wachtte niet op de volgende en dwars doorheen het citadelpark wandelde ik huiswaarts, compleet ontspannen en relaxed. De bus heeft me niet eens meer ingehaald.

Gisterenavond zag ik eindelijk de film Shine, ik was verbaasd dat ik 'm zo goed vond. Schitterende acteerprestatie van Geoffrey Rush.
Vanavond spelen ze Gladiator. Zoveel fuzz hebben ze rond die strontfilm gemaakt dat ik weigerde hem ook maar aandacht te geven. Helaas haalt mijn voorliefde voor wrede Romeinen het op Russel Crowe en het feit dat de heerlijke Connie Nielsen ook meedoet is natuurlijk ook een argument. Ik zag haar schitteren in het drama Brodre (review) en haar verschijning in the devil's advocate herinnert iedereen zich ook nog wel.

Deze ochtend was het weer van dat. Enorm heerlijke sneeuwbuien die de straten algauw onder en witte knisperende deken toverden. Heerlijk. Minder heerlijk was het feit dat ik aan mijn sneltempo een kwartier van mijn gebouw tot aan the music village achter de Grote Markt moest wandelen door heen gladde bruine smerige smurrie. Nathalie Delcroix trad daar 's middags op samen met Bjorn Eriksson om er een countryset te spelen. Het begon heel rommelig maar na een half uurtje begon de swing erin te komen en was het best te pruimen. Hopelijk binnenkort mijn foto's online. Knappe stem, knappe dame. Amaai nog niet! Rode broekkousen zijn hot!

Voor het overige leef ik er maar op los. Gewoon zonder al te veel na te denken. De donkere wolken laat ik me omhullen. Me bedekken. Maar ik beweeg me vrij. Ze houden mij niet gevangen. Ze bepalen mijn gedachten en mijn dromen niet. Al houden ze me soms uit mijn onrustige slaap. Hoe is het zo ver kunnen komen. Een vraag die ik me niet stel. Of net wel. Smuimerend sluipt het besef dat het te laat is misschien binnen. Maar ik weet dat het nooit te laat is. Er is altijd wel een tijd op komst. Tijden van weemoed. Tijden van moonlight river blues. Tijden van een sneeuwvlokkusje. Dat verderlicht je hartje beroert en dan op je zoute huid tot een koude druppel verwordt en wegglijdt in het niets. Tijden van gedonder en geraas. Wanneer alle frustratie en agressie losbreekt uit je geketende ziel. Tijden van zweven op een wolk. Van dansen in de regen of dartelen in de sneeuw. tijden van verbijten van de zure tranen. Het bevriezen van je warme emoties in je verstokte keel. Het briesen van je onmacht. Het vechten tegen de bierkaai. Wat zal de toekosmt brengen. Wat met al mijn plannen. De juiste mensen op de juiste plaats op de juiste tijd. De beperkingen van vrienden. De grenzen van het alleen zijn. Het creëren van mogelijkheden. Ik lijk wel te verdwalen in het labyrinth.

nathalie delcroix by Jeronimo
meer bij Brusselblogt