Jeronimo's Cage of Thoughts

Ondertussen koop ik volop nieuwe cd's.

- Leaether Strip: Aengelmaker. Limited 3 cd's box. Deze kerel maakt uitstekende muziek. Deze limited box, bevat een dubbelcd, een limited edition cd met remixes van tracks door andere industrial bands en een compilatiecd, een posterke, twee veren (rood en zwart). Moeite werd niet gespaard. Muzikaal is deze Leaether Strip best te pruimen. Al mochten er toch wat meer extremere songs tussen zitten. Hij houdt het bij momenten nogal fragiel en melig en ook vocaal had ik hier en daar wat extremere screams verwacht. Niettemin deze cd ligt goed in het gehoor.

- Pain: Cynic Paradise. Peter Tagtren de bekende procuder en muzikant bij tal van beroemde deathmetalbands slaat met zijn indsutrial electro project Pain de bal niet mis. Catchy melodieën, vette beats, lekker dansbare sounds en af en toe gastvocalen zoals van Anette Olzon van Nightwish. meezingers ten top.

- Eluveitie: Everything remains as it never was. Na hun fantastische acoustische folkplaat gaat het Zwitserse Eluveitie weer de elektrische toer op met deze loeiharde cd vol folky tunes. De nadruk ligt duidelijk meer op de metal en de opzwepende melodieën laten je niet onbewogen. Wederom een knap aanstekelijk werk van deze mannen.

- Zita Swoon: big blueville. Stef Kamile Carlens doet het weer. Folky acoustische bluesy singer-songwriting van de bovenste plank. Chansonrock.
I feel alive in the city. Je suis quand même content.


- Oi Va Voi: laughter through tears. KT Tunstall on vocals, meer hoef ik niet te vertellen. Prachtige folky songs, knappe arrangementen en orchestratie. Pure poëzie bij momenten.

- Star One: victims of the modern age. Arjen Lucassen de veelzijdige instrumentalist haalt zijn metalproject weer boven. Al bij al klinkt dit allemaal net zoals al zijn andere projecten vind ik zeker omdat hij vooral een beroep doet op de zelfde vocalisten zoals de schitterende Floor Janssen, Russell Allen (Symphony X), Damian Wilson (Headspace and Threshold), Dan Swanö (Nightingale and Second Sky). Prachtige symfonische metal.

- Hocico: crónicos letales III. De Mexicanen die ik enkele maanden geleden live in Antwerpen aan het werk zag brengen oud werk regelmatig opnieuw uit. deze dubbelaar bevat schitterende tracks van "Signos De Aberración"., ep's en singles. Dit is echt vuurwerk. Dansbaar, meeschreeuwers van de bovenste plank.

The Black Cave en Berd vierden hun verjardg. Al 15 jaar is dit een van de weinigen die de kleine maar levendige gothicscene in Vlaanderen in ere houdt. Bernd vierde dit met een festival in Waregem expo. Geïnviteerden: groepen die hij persoonlijk graag hoort. Mij leek de affiche niet zo interessant, maar niettemin af en toe best e smaken optredens gezien. Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Rosa Crux. Venijniger en explosiever dan in Keulen op het Amphifest. Het beste van de drie optredens die ik tot nu toe van deze Franse ritualistische melancholici heb gezien.

Daarna was het aan de beurt van de dark folkies van Sol Invictus. Veel hoger dan typische Engelse folk kwam het intimistische gezelschap echter niet. Een kleine schare fans vond dat helemaal niet erg. Zoveel te beter.

Madre del Vizio bracht voor het eerst wat rock in de zaal. Vooral de gitarist stal de show en sommige songs waren echt wel lekker leuk, maar de vocalen lieten wat te wensen over helaas.

Leather Strip daarentegen, kickte ass. Zo saai als hij was op Amphi afgelopen zomer, zo duister en agressief was hij in deze donkere zaal. Geef toe: een immens podium voor 1 man in klaarlichte dag is heel wat anders dan een expo in Waregem voor een beperkt publiek in schemerlicht en duidelijk zichtbaar projectiescherm. Knap cool optreden van de man.

En dan een optreden waar ik naar uitkeek. Het moet al twee jaar geleden zijn dat ik Corvus Corx nog eens live zag. Helaas doen ze al jaren hetzelfde zo bleek. Niettemin drinkliederen in een uitbundig folkfeestje vol trakzakken, blaasbalgen en andere gefluit onderstuend door hun nog steeds indrukwekkende percussiesectie. Veel kleurige mannen vol energie al dansen dover het podium. Ik moet toch eens zorgen da tik hun ietwat sfeervollere shows met strijkers en koor tez ien krijg. Dat moet pas vuur geven. Van dronkenmansliederen heeft men het na een kwartier al gezien. In ieder geval was het wel passend voor het verjaardagsfeestje.

Last but not least: Suicide Commando, naast Front 242 een van de meest legendarische en bekende bands in Europa. Zware industrial. Hleaas wou de tenchiek tot grote frustrtie van Johan niet meewerken, maar na wat gekwakkel en gesukkel konden ze dan toch doen waar ze voor gekomen waren: de boel in vuur en vlam zetten."Bind Torture Kill" "come on and hate me" "one nation under god"...krachtige videobeelden, krachtige stem, krachtig optreden. Ok, het was het wachten waard!