Jeronimo's Cage of Thoughts

Zomer zomer zomer, my ass. Wat een mistige ochtend en dag na de heerlijke vrijdagzon. veelbelovend startte het weekend dus niet. Gelukkig hebben we dan maar zelf het mooie weer gemaakt en kijkt, bij het ochtendgloren dezen ochtend een heerlijk lentezonnetje. Dat belooft voor de Ronde van Vlaanderen, wanneer zenden ze dat uit eigenlijk en waarom stond er zoveel politie langs de straten in Gent? Passeren ze daar ook misschien? Ik heb drie mokken koffie binnen. En ik ben nog niet goed wakker. De ochtendlijke lucht deed me wel goed. Mijn geest even verfrissen en seffens mijn vege lijf. Effe douchke. Of eerst wat zonnen op mijn terras. Misschien dat eerst. En verder mijmeren. Langs daar vanwaar de wolken komen. En naar 't Westen van het Land de avond tegemoet. Maar eerst nog de namiddag overleven. Ice-tea, fruitsap, mandora's, aspergepaté en nicotine. What the hell do I need else? Genieten, vollop genieten.

Zonnestraaltjes, zonnebloempjes, zonnesproetjes, lentebries waaien frisse winden uit het Oosten naar het Westen. Avondland wordt ochtendland. Kiemen bloeien open. Licht weerklinkt als wervelende symfonieën. Melodieën dansen. Zielen springen op en neer. Ik amuseer me wel in 't lenteland.

Ondertussen pakte ik ook nog een première mee van Monsters vs Aliens. De moeite op een zaterdagochtend. En de zaterdagnamiddag werd nog meer de moeite.

In dat blauw ding aka BOB aka Bicarbonaat Ostylezeen Benzoaat, zit de een of andere armoedige jobstudent. Zit ik daar aan te pitsen, aan de amrpjes te wikkelen en te voelen en er heel dicht bij rond te lopen, begint dat ding zo na enkele uren opeens te stappen...

Ondanks mijn dodelijke vermoeidheid van de afgelopen week en wat zaken die me persoonlijk nogal irriteeerden en me in een kleine negatieve spiraal deden terecht komen, kon de vrijdagavond toch nog even opklaren in de heldere sterrennacht door het aangename gezelschap van een leuke dame. Grote zielen met een kleine honger. Zoals altijd wist ondertekende een geschikt restaurant te vinden dat aan alle behoeften zou voldoen. De pastage in de normaalschoolstraat stond al een tijdje op mijn verlanglijstje maar het was er tot nu toe nog niet van gekomen. Ze serveren er verschillende pasta's met verschillende sauzen, die je naar smaak en believen kunt aanvullen met kip of ham of garnalen of zalm. Uiteraard tegen een supplementaire prijs. Ik nam de macaroni "red mac" met kip, mijn gezellin ging voor de "cheddar mac" met ham. Een vriendelijk vlotte bediening en porties waarover ik niet te klagen heb voor deze budgetvriendelijke prijs.
De volgende dag was een stralende lentedag in putje winter. Niets abnormaals volgens de weermannen in Ukkel, maar toch, genieten deed ik er niet van. De winterblues had me in zijn greep ondanks dat ze gouden zon me verblindde toen ik op de E17 westwaarts richting avond reed. Een avondje alleen thuis met alleen mijn loze gedachten die vaag als flarden mist in mijn duistere schedel nevelden. Met de rook van sigaretten die mijn zuchtende longen richting de sterren blies,werd mijn ziel niet verlost van de zwaarmoedigheid die op mijn hart drukte. Een film en een volgende sigaret later merkte ik dat de oranje ster opeens een stuk noordelijker was opgeschoven. De aarde draait. het leven rolt verder, en ik, ik bleef ter plekke staan.

De nacht bracht geen soelaas en ik ontwaakte tegen de middag met herneiuwde energie toen ik mijn gordijnen opentrok en de frisse zomergeur diep inhaleerde om even later hoestend wat slijn los te maken. Mijn voornemen voor 2008 schoot me te binnen terwijl ik de thermos koffie tot de laatste druppel uitschudde in mijn mok en me nog een senseootje zette. Ik sprong in mijn koersoutfit en pompte mijn banden op om rustig peddelend richting de weidse velden te fietsen. Rollegem, Herseaux, Estampuis, Pecq, de Schelde op, afdraaiend in Warcoing, om via Saint-Léger en Dottignies terug thuis te raken. Heerlijk weertje, zalig zonnetje, prachtig landschap met lustig kwetterende genietende watervogels.
Een shot positieve energie, daar had ik nu eens echt nood aan ze. Even heb ik overwogen om in mijn auto te springen en richting kust te sjezen, maar lekker gezellig thuis nagenieten in de zonovergoten living en nu de geur van versgezette koffie die mijn reukorgaan masseert, wat wil een mens nog meer?

Boekentoren by Jeronimo

Gentblogt feestte gisteren in Café Compagnie op de Gasmeterlaan te Gent. Een laan die ik met veel moeite eindelijk vond, hoewel het helemaal niet moeilijk was. In de keuken was de bedrijvigheid al groot en me gidsen konden ze me niet omdat ze niet goed wisten waar ik zat. Ik moest alvast niet aan het Rabot zijn. Uiteindelijk stekte ik er toe waar ik algauw door onze chefkok aan het broodjes smeren werd gezet. KNap hoe de keuken zo schitterend draaide! Onze voorzitster kan dat nogal hoor! Dingen managen en regelen. Maar na drie broodjes werd ik van mijn taak ontheven en mocht ik de openhaard buiten gaan aansteken. Vuur fascineert me. Er brandt sowieso een vuur diep in mij. I'm the Lord of the Fire.
Ik voelde me buiten toch een stuk beter dan in die kleine keuken waar iedereen mekaar bijna voor de voeten liep (Bruno, Michel, Joke, Teun, Beau, en nog een paar anderen.

Het vuur laaide hoog op, onze hoofden zaten even in de wolken. En toen kwamen er leuke mensen toe. Enkelen hadden lang op voorhand beloofd af te komen en dat deden ze dan ook. Anderen lieten verstek gaan. Al dan niet om gegronde redenen. Tjah. You're into fun or you're into dull dust.
't er staan gelukkig niet al te veel foto's van me online, voorlopig...
I'm going home now.

En over een dikke maand ben ik weg. 't Vliegtuig op naar Zuidelijker oorden. Mijn voorjaarstrip komt eraan. Concreet. Eindelijk. Vlucht geboekt. Heb je ook niet het gevoel altijd gejost te zijn aan reisverzekeringen? Lichamelijke schade heb ik al gedekt door mijn ziekteverzekering overal ter wereld. Verlies en diefstal van goederen is amper gedekt tenzij met geweld. Er zijn veel goederen die uitgesloten worden net als veel omstandigheden. Maar ja je zou maar eens het slachtoffer van een overval moeten worden. Een diefstal heb ik al meegemaakt verleden jaar in Costa Rica. Maar goed, ik ben dus goed verzekerd, ik blij in Europa en het zou dus veilig moeten zijn. Bovendien biedt mijn Mastercard Red ook een reisverzekering. Alles dubbel.
De pret kan niet op. Ondanks de korte tijd, zal het ongetwijfeld erg leutig worden. Er zijn veel dingen te zien. Teveel. Ik sla aan het researchen en het kiezen en het mailen. Ik sla aan het dromen. I still dream 'cos it ain't over yet. Nog een maand.

addendum

Er wordt over mij gespeculeerd. De onverlaat. Later meer.