Jeronimo's Cage of Thoughts

Een mens moet al eens andere luchten opsnuiven. Zich wagen aan het onbekende. Vooroordelen eens op zij zetten. Uitwijken naar andere oorden. En gisteren deed ik dat. Naar een stand-up comediant die ik niet hoog in het vaandel droeg aan kijken en dan nog in Leuven. Midden in de week. Niet dat ik me Als West-Vlaamse Gentenaar op exotische bodem voel in Leuven, verre van. De reputatie van Freddy De Vadder was hem al voorafgegaan. Nooit eerder had ik me de moeite getroost om die vadsigaard met zijn plat West-Vlaamse moppen te gaan bezien. Maar nu was de tijd rijp om zelf eens een oordeel te vellen.
Afgelopen donderdagavond stond het ex-lid van de chiro van Mjinde (Menen) op de planken van het verder fel verouderde en versleten depot in Leuven. Ruim 45 minuten na openen van de deuren introduceerde een schaduwspel met "spel" dan man van de avond. De Freddy! Yo! en de typische vettige lach er boven op.Vertrokken was hij, anekdotisch vertellend over niets en niemand en alles en iedereen. Over zijn shows, de beau monde waartoe hij nu placht te behoren als succesvol comedy-artiest en de rare hobbies met zeehondjes en walvissen, halfuitgeprocedeerde negerachtige kuisvrouwen en de stoeferij die daarmee gepaard gaan. Dubbele bodems, gelaagdheid? Een beetje wel. Grappig en treffend ook. Knal erop veelal en Boenk erover bij tijden. De beste momenten. Marginaal Danneels als zijn boezemvriend die toch anders babbelt in 't echt dan op tv en toch ook iets van porno kent vooral wat betreft de "arctic torpedo". Machtig hé vent!

Freddy zevert dik anderhalf uur door in drie delen. De epiloog is trouwens het meest geïmproviseerde en daar zat een compleet achterlijke idiote trut uit het publiek voor tussen, waarvoor dank. Eerst stak de dame in kwestie al van in het begin haar hand in de lucht als enige niet-West-Vlaamse die geen west-Vlaams verstond, later werd ze nogmaals aangesproken daarop en toen Freddy iemand zocht die geen oesters lust, stak ze enthousiast weer haar hand in de lucht. je voelde het al aankomen onder luid aanmoedigingsapplaus van het publiek moest de dame op het podium een oester eten met de Freddy. Na een tijdje stond ze op met jas en sacoche in de hand, liep naar het podium en terwijl iedereen verwachtte dat ze de bühne zou bestijgen, zei ze dat ze weg ging en ze wenkte kordaat haar verbouwereerde partner. Freddy stond erbij en keek er naar en speelde er geweldig op in door wat te schelden, treurig verbouwereerd doen en dan maar uit te leggen wat hij ging doen en wat we dus gemist hebben om te besluiten dat dat toch wel een mooie wending was, waarvoor hij de achterlijke seute dan toch bedankt!
Een moment waarop de mensen die ondertussen toch wat verveeld in hun stoel lagen te maffen weer flink rechtop zaten. Freddy evalueert ten slotte zijn eigen show en ook dit heeft iets meer weg van impro-theater dan van stand-up en het is die mix die het hem eigenlijk wel doet. Aanrader voor na een dolgedraaide werkdag!

Ja de freddy bezorgde me mijn broodnodige lachen die avond. Vooraf wa sik al een beetje bekoeld en hadden we iets kleins gegeten in de Notre dame op de grote markt om na de show nog een te drinken met een Portugees kikkertje in de Ron Black's.
En deze avond met hetzelfde gezelschap maar dan in uitgebreidere vorm weeral depot Leuven dit keer voor radio Modern. Nu nog denken waar we deze avond gaan eten.

Deze ochtend was ik al voor dag en dauw op deze aangename lenteochtend aan het sjezen doorheen de Brusselse straten, het voordeel van eens vanuit Leuven te vertekken ipv Gent, als een van de eersten op mijn bureau en ik ging dan maar naar beneden naar de restaurant hier op het gelijkvloers dat in feite het eerste verdiep is, waar het mens me zie dat er pas vanaf 8u verkocht werd op mijn vraag of er koffiekoeken te verkrijgen waren. Iets na acht en een bak koffie later stond ik dar alweer en vroeg ik of er koffiekoekn te krijgen waren aangezien ik enkel dings voor belegde broodjes zag liggen. Nu moet u weten dat bijna het voltallige personeel hier uit Aalst en omgeving komt en dus dat vreselijke irritante luidruchtige rabouwentaaltje spreekt.- ik: ije soms koffiekoek'n?
- zij: joa, joa, koffie?
- ik: njee, koffiekoeken!
- zij: koffiekoeken? nji, dad'emmen wij nie.
- ik: groink
- zij: daad'emmen wij noit nie gehad ze (op een hoogharitg meewarige toon alsof ik en fantast was die dacht dat de overheid haar personeel nog dik verwende)
- ik: groink, ik dacht nochtans dat dat voreger het geval was
- zij: (terwijl ondertussen alle wachten me stonden aan te staren of ik van pluto kwam): daddis al ieel lang geleje ze- ander mens: ja, daddis al ielle lang geleje ze (nog niet niet tweestemmig)- smurf aan de kassa: daddis al ielle lang gelje zulle, da zal al ieel lang geleje zijn ze
...ik ben ik toch nog zo oud niet :s

Het was tijd dat ik weer eens uit mijn kot kwam en onder de mensen. De periode van jeronimo-is-weer-happy-met-de-wereld moest maar eens eindigen. Ik zag er eigenlijk een beetje tegen op. Met plezier en vol goesting ging ik wel tafelen met een resem Leuvense en West-Vlaamse bekenden die ik al weer te lang niet gezien had. Maar fuiven achteraf. Ik hou meestal altijd mijn been stokkestijf. 7 euro ingang in het musiccafé hield wel het jonge studentenvolkje buiten, alsook de leeftijdsgrens van 23. Goed gezien. Niet echt druk. Maar ik sloeg warempel aan het dansen. Swingen, huppelen, draaien en zwieren. Mijn pasta die ik maar half opgegeten had, lag gelukkig niet op mijn maag. Feesten gelijk de beesten. We sloten de boel daar. Ik ging wel maffen toen de rest nog effe ging doorzetten. Pijnlijk dat ik net sliep toen ze met veel kabaal op straat aan de deur belden. twee keer, want ik vond dat ze hun eigen sleutel maar moesten gebruiken voor ik ging open doen. Fifi09 op playstation was verslavend voor sommigen de day after. Ik heb nog nooit zoveel football gekeken. Tekken 5 daar was ik wel voor te vinden en quiz "buzz" met reactiesnelheden die je amper de tijd lieten om te lezen wat je moest doen, daar had ik ook niet van terug. Tijd om plannen te wijzigen en naar Gent te trekken. Helaas met een lange file op de Brusselse Ring. Maar spijt dat we naar het Bal van de Gevallen Engelen trokken in de kunsthal van de Sint-Pietersabdij in Gent hadden we niet. Slecht een moment toen we 17 euro moesten betalen als inkom. De man aan de kassa troostte ons met de mededeling dat het na 21u 20 euro was. Nu ja hup dan maar. Veel jurkjes, 40'ties stijl, hoge hakken, muiltjes, bloedrode lipstick, zwaar aangezette ogen, it's all about the game. Ik liet me gaan bij die Gevallen Engelen, dansen in de hel en zweven in de Hemel. Ik heb nog nooit zoveel bewogen op een heel weekend.The magic of the Moment. Can I hold it? Or will it fade into the darkness?

Iemand een visje. Het leuke aan reizen is off the beaten trakc, naar de gewone dingen te gaan zien. Markten bijvoorbeeld. Vooral wanneer die markten in decenniaoude gebouwen plaatsvinden, die we hier in België niet kennen. Heerlijke koopwaar, vlees, groenten en vis keurig in verschillende afdelingen gescheiden. Je kijkt je je ogen uit je schele kop.

Mijn ogen zijn nog steeds lichtschuw. De demonen werden des nachts op me los gelaten. Demon, duivels ontbinden. Losgeslagen. Onderdrukking. Via Brussel en een redelijk drukke dagtaak ging het richting Leuven alwader parking in de stad vinden geen sinecure is, als je er meer dan twee uur wilt geparkeerd staan. Gelukkig is er nog die strook, tolvrij, een heel eind aan de achterkant van het station. Wandelen is gezond. Whiskey proeven deed ik met nipjes. Bij het inhaleren van het aroma en het proeven van de gelaagde verschillende smaken bevestigden mijn eerdere vermoedens naar aanleiding van andere proefsessies dat er diep in mijn een echte deskundige proever van geestrijke dranken verscholen zit. Ik hield het bij een fanta verder. En mijn obligate portie Ice-Tea in de tapasbar in het begin van de naamsestraat waar de heerlijke hapjes misschien net iets overprijsd waren. Heerlijk voorgerechtje. Verder apritieven. Dromen doorslikken. Doorspoelen van verwensingen op de oude markt. Existentieel binnenmonds gevloek. Hemelstaren. Hemeltergend. Des duivels zijn de wolken die dreigende vormen aannemen. Kasseien klinken hol bij loze stappen richting nergens.
gezellig tafelen in de heerlijke wereldkeuken (fijn gekruid en lekker doorsmakend) van de Kalypta. Een dessert kon er niet mere in. Geldmuur bedelen. Fuiven. Drinken. dansen. kijken. Nummers, genummerd. Praatje slaan. Wind verkopen. winden laten. Kaartje geven. Pand verlaten. Nachtelijke ritten doorheen het slapend landschap van donkere steden en dorpjes. Opperste marginaliteit in Scherpenheuvel. Een lichtpunt of twee in Aarschot. Ik zag het licht. Die ochtend, de zonsopgang verblindend op mijn voorruit. De demonen zijn getemd.

Ik denk dat vier uurtjes liggen in een helverlichte kamer niet zo goed was voor mijn nachtrust de voormiddag.

Het was een weekendje aan de Oostkant van het Land dit weekend. Vrijdagnamiddag stond ik nog aan een gesloten poort van het huis van een vriendin die enkele minuten erna toe kwam. Samen ging het Leuvenwaarts alwader ik langs de straat de organisatoren van de blogmeet 2009 zag wandelen en gedag riep door het open venster. Zelf had ik enkele dagen daarvoor verstek gegeven wegens andere dingen te doen, zoals met oude en jonge vrienden gaan drinken, feesten eten en waterpijpen. Het eten in de Ribs in de Parijsstraat Leuven. Met 5 aan een tafeltje van 4 en de opmerking krijgen dat het pad tussen enkel tafeltjes vrij moest blijven. Een pad dat kunstmatig gemaakt is doordat de tweede rij tafel een grote groep is en dus enkele tafels aan een gezet werden. Een aperitief maison die niet te drinken was, 2,70 euro bij betalen voor je saus en ipv van de halve liter exquise saus te verwachten in een gouden kannetje slechts enkele soeplepels. Garnituur die niet vers was en een mixed brochette die wel goed gebakken was maar toch niet zo denderend smaakte. De scampi van mijn disgenoten leken wel heerlijk te zijn, gelukkig voor die prijs die net iets boven redelijk te doen gaat, is de kwaliteit eigenlijk iets te min. Maar niet getreurd een dessertje in De Werf op het hogeschoolplein: lekker fleurige bekertjes met frisdrank en heerlijke chocomousse of tiramisu. Het stemde me een stuk milder. IN de barcode waar de helft van de aanwezigen de helft van onze leeftijd waren, lurkten we aan een waterpijp met munt? Een stuk aangenamer van smaak dan die vieze mintsigaretten. En het lukte me boven wonder om enkele kringetjes te blazen met de rook.

De volgende ochtend ging het via allerlei al dan niet omwegen en binnenwegen richting het Land van Bobbejaan. De zon die ik des ochtends in de ogen had gekeken, was ondertussen geheel verpakt en verzopen in een frisse grijze sombere wolkenmassa. Bobbejaanland. Hoe komen we er bij. Het was al ruim 16 jaar geleden dat ik er nog geweest was. En de filmtitaan van Leuven heeft een wafelverslaving. En via die wafelverslaving had hij tickets verzameld: 1 betalende en goedkoper kaartje van een betalende tweede persoon gratis. We were the five of us. Dat betekende dat we niet ten volle van de promotie konden genieten aan gezien de vijfde van ons de volle pot zou betalen en de omslag een weerslag op onze bijdrage zou hebben. Maar dat was buiten de Hollanders gerekend. Onze gezellige noorderburen stonden en massa aan de kassa" hey paps cheb je dat chesjien, fijfenfijtich plus krijgt korting!" aan te schuiven al hun promotiebonnetjes trachten te combineren. I got a little girl for the price op 26 euro. De ouders van het kind betaalden me de helft 13 euro. Nog even tegen de wil vcan het kind in samen door de poort en de klas was geklaard.

Na het eten ging het er dus wat kalmer aan toe van mijn kant, terwijl anderen de bull ride probeerden (filmpje op facebook, friends only). Uiteraard konden de boomstammetjes binnen en buiten en andere roetsbanen zoals dreamcatcher niet ontbreken. Heel leuk was de "speedy bob" waarin je werd dooreengeschud en vooral "the bob express" waar we twee keer voor hetzelfde geld mochten zonder pauze, er stond immers niemand aan te schuiven. Ik dacht al, oei wat gaat ie nou snel naar de halte zeg als dat maar goed komt maar we suisden in volle vaart door de stop heen ;-) Ondertussen hadden we de gewoonte aangekweekt vanuit de verschillende zitjes naar me kaar pistool bewegingen te doen en "pjoew poepjoew poew!" te roepen. (We're definitely to old for that kind of shit)
"Zijn we hier niet te oud voor jongens"? Leve de doldwaasheid in het land van Bobbejaan. Stressfactoren genoeg in het dagelijkse leven van hard labeur, dus laat de ontspanning maar hoogtij vieren.

In de El rio (evenwel zonder de glijbaan in het filmpje helaas) mochten we bij sluitingstijd maar 1 ronde done, maar de tweede sessie boomstammetjes, daar kwam wel nog een bonusronde: ondertussen waren we ook al meester in het poseren voor de foto die werd getrokken aan een van de wild water slides.

Nog aan parkeermunt geraakt, die eruit zag als een collector's item en hup richting Veerle om iemand uit te laden omgeving Aarschot om mijn auto op te pikken en een maat in de laden, om dan in Kagevinne bij Diest effe de bazats in de B&B Filmtitaan af te zetten en dan te gaan eten in bistro De Modern. Lekker. Tegen 23u30 waren we dan denk ik in Zoutleeuw voor Zoutrock. Bloedheet, veel te luid, te druk en enkele oude rotten coverden er led zeppelin. Na een antwerpse glamelctronoiserock band met slechte muziek maar wel een goede lichtshow en een deus-attitude hielden we het ook daar voor bekeken en ging het terug richting Diest. In de auto hing er een zeer kwalijke geur. Ik dacht dat de g-kracht op mijn maat zijn darmstelsel had gewerkt maar vandaag las ik dat het een stankwalm van Chemie Tessenderlo moet geweest zijn, al lag dat er toch wel eventjes ver van uit de buurt.
Volgende keer misschien Walibi: dat schijnt nog heftiger te zijn qua attracties! EN nu mij opmaken voor de werkweek. Fully reloaded! Shoot! Pjoew poepjoew Poew!.

Ecologisch gezind als ik die moment was besloot ik met de trein naar het werk te vertrekken om vandaar met de trein door te reizen naar Leuven. Ik kocht nog rap een vaderdagkado waarvan de extra kosten die noodzakelijk betaald moesten worden schandalig waren in mijn ogen en ik belde mijn maat op dat hij binnen 5 minuten van zijn 13e verdiep beneden moest staan, laverend tussen de Brusselse regendruppels in. We staarden naar de natte grijze hemel en bliezen er langzaam grijs-blauwe wolkjes naar. Ik boerde van de pepsi die hij me had gegeven, schudde zijn hand en glimlachend in verre sferen tsjoolde ik terug van waar ik kwam.

Groggy kwam ik op het appartement van two man without a baby aan en verzamelden we daar al grollend en al lachend om dan naar El Sombrero te vertrekken. I tried a scent of Calvin Klein.
De anderen stonden ons al op te wachten en de laatse dames vervoegden ons toen we net zaten. Uiteindelijk viel het wachten tussen het bestellen en het serveren van het eten heel goed mee, zelfs de keuze van de menu: combinación Oaxaca, twee pepertjes qua pikantigheid. Viel heel goed mee. I'm a hottie, you know.
Ik raakte steeds meer ontspannen en wakkerder, ik zag het wel zitten. Ik kreeg er zin in. De nacht was jong en open voor ons.

Bij de aanblik van ontwakende flamingo's chillden onze zielen en toen rechtten we ons voor een Rumbadans.
Ogen zochten, ogen keurden, ogen dwaalden af, ogen vonden, ogen trokken aan, ogen wendden zich af.
We oorschreeuwen, stemmen sloegen over, monden lachend, hapten, dronken, zongen, stieken wezen vingers naar mensen, zochten, matchten, vonden, keurden af, ontcijferden, schatten in, keurden, wikten en wogen.

De nacht was gevallen en de maan riep me naar buiten, weg van het zweterig rokerige drukkende gewoel. Bevrijd loste het beklemmende op in de dampende frisheid van de nacht. Onze woorden dwaalden langs de straten. Verhalend van straatsteen tot straatsteen. Over mensen en verledens. Langs het ontspannen kabbelende water lag een dode kikker.
Het pad eindigde op een kruispunt en ik keerde op mijn stappen terug naar de walm van bier en sigaretten en het gelal van ver klinkend plezier. De stad joelde verder in de weerklinkende straten terwijl een mug me weerhield te reizen naar de sterren.

Soundtrack for the Mood Attack

Welcome to the dollhouse!
Therion - an arrow from the sun
Bob Dylan & Joan Baez - One more cup of coffee
- Nirvana - Where did you sleep last night
Tiamat - Gaia

Ik ben daarnet ruim een uur weggeweest om brood. Bij mijn vroegere bakker kocht ik twee zwarte woudbroodjes, voor in den diepvries. Er ligt hier nog een half brood te ontdooien op mijn terras, waar ik even op heb zitten zonnen en rusten na de lange rit van Leuven naar Gent tot de grijze wolken boven mij samen troepten en wat zure regendruppels deden pletsen op mijn zongedroogde stoere kiekenborst. Meteen maakte ik van de regen gebruik om, heu, te gaan wandelen.
Wat beweging kon ik immers gebruiken na de blogbarbecue in Leuven, een heel geslaagde blogmeet trouwens, waarvan de beeldekens getrokken door al dan niet redelijke amateurfotografen reeds gefacebooked en geflickerd zijn.

Een dikke pluim (in het gat van) de organisatie: Karel, Goya, Dries, Bruno en de een of andere Jap uiteraard!
Gastvrij als deze joviale Leuvense bloggers zijn, boden Yab en Dries me bovendien een superdeluxeslaapkamer aan om de nacht in door te brengen. Al kon de bewegwijzering naar "de moete" wel iets duidelijker. Gelukkig wist mijn online gps me de juiste weg te vertellen, in tegenstelling tot een plaatselijke tuinman, die leunend op mijn opgeopend venster en diep peinzend tot de conclusie kwam dat het hier toch niet te doen was, nee hier niet, maar misschien verderop. So far de logica van een Leuvense inboorling. En toen zag ik Daphne en de prachtige Valeas die me teken deed dat het het hoekje om was.

Verder was het leuk kikkertje en pedro "el lusitano" nog eens terug te zien, net zoals stijlvol in het wit geklede vuur en lime en kleintje en herman, maarten, de kerels van stew, dit keer zonder camera en een dansend leven en zovele anderen.

Wat ik heb geleerd.
- Als ik honger heb, moet het eten rap gereed zijn.
- life is a dance and then you chill, maar als je niet weet hoe te dansen, weet je niet hoe je door het leven kunt gaan. Deep! Diep! Zeer diep...
- chocomousse eten en de helft van de mand vol koekjes en dat na 4 keer BBQ gaan bijscheppen, lukt me zonder enig probleem.
- Er waren veel beauties en veel nerds, waar wie wie was, lieten we wijselijk in het midden.
- Waarom moeten flitsen altijd een bombardement aan bliksems veroorzaken?
Some people kunnen echt wel leuke portretjes maken van mooie mensen.
een grote groep kan voor gezellige relaxte onstpanning zorgen.
Sommigen zijn even jong als ze zich voordoen.

en hier een klein filmpke van op de blogmeet.

Ik word er toch wel dagelijks mee geconfronteerd. Het jeuk en het kriebelt. Het verleggen van je grenzen. Het ontdekken van nieuwe zaken. Die unieke ervaringen die je onderscheiden van de troep. Letterlijk. Het ontdekken van de wereld. Het je laten onderdompelen in andere culturen. De tientallen blogs van AFS-studenten of mensen die verslagen schrijven van hun wereldreizen, ik grasduin er af en toe maar al te graag door. En ben dan wel wat jaloers. Gisteren was er dan nog the beach op tv. Met Leonardo Di Caprio en Virginie Ledoyen. Deze laatste is trouwens 100% mijn type.

. NIet alleen speelden ze de beach, op een andere zender speelden ze voor de zoveelste keer die andere avonturiersmovie: los diarios del motocicleta". Het was een meoielijk keuze, maar aangezien ik deze laatste al gezien heb en op dvd heb, koos ik voor the beach.

Je wil altijd anders zijn dan anderen. Je bent toerist, maar wil geen toerist zijn. Je probeert je te onderscheiden door de minder platgetreden paden te bewandelen of te ontdekken. Je kijkt met minachting en afkeer neer op de troepen en hordes feestvierende hoteltoeristen en kijkt op maar de pure marginale hippies die je overal tegenkomt. Alsof die backpackers, zwervende globetrotters de “echten” zijn. Alsof zij echt weten wat het is om daar te leven en te wonen. Niets is minder waar.

Maar toch. Die drang is er. Anders te zijn dan anderen. Soms denk ik nog altijd dat ik er eens voor een langere periode moet op uit trekken. Of dat dan een verlossing zou bieden? Een antwoord op mijn vragen? Als je zelfs niet weet op welke vragen je eigenlijk een oplossing wilt vinden, wat kan je dan gaan vinden?

De ervaring. Het rondtrekken, het zalig nietsdoen het liederlijk landleven ver weg van de ratrace hier en de prestratiedrang. Vele van die zogezegde coole avonturiers zijn mislukkingen in de westerse maatschappij, verschoppelingen en zelfs ronduit leeglopers. Soulsearchers klinkt uiteraard stukken positiever en zelfs mystieker. Daar zijn ze cool, zijn ze iemand, zijn ze degene die weet wat het leven is.

Zo iemand wil ik niet zijn. Wel wil ik iemand zijn die weet wat het leven is en wat het te bieden heeft. Vandaar deels mijn drang om verre reizen te maken.Binnenkort vertrekken er weer en boel mensen die ik ken voor enkele maanden of zelfs een jaar naar verre oorden om er te gaan wonen en werken in een ontwikkelingsproject. Ook dat spreekt me enorm aan. Een lange periode in een niet-Westerse omgeving doorbrengen, lijkt me het van het.Maar alles wat ik hier opgebouwd heb, achterlaten? Al die investeringen?Dat zou me niet mogen tegenhouden. En al bij al ben ik ook al ferm tevreden dat ik af en toe op reis kan naar die verre landen.

Diep in mezelf zie ik me als een avonturier zoals Dicaprio in The Beach. Iedereen is bang van het onbekende, maar de drang om het te ontdekken en de kick als je iets ontdekt is magisch. Zelfs al sta je met honderden anderen te genieten van een wereldwonder. Iedereen is op zoek naar die unieke ervaring. Een geheim dat je liefst met zo weinig mogelijk mensen deelt. Hetgeen je onderscheidt van anderen.
Tijd om eens de catalogi te bekijken. Op mijn eentje durf ik het precies nog steeds niet goed aan.

Gelukkig heeft het leven hier ook uiteraard enorm veel te bieden. Mijn propvolel agenda maakt het me soms moeilijk te kiezen als ik duebl geboekt ben. Zoals dit weekend. Een van die leuke dingen zijn de vele blogmeets. Vrijdagavond is het in Aalst te doen bij Little Witch en ik heb me ook net ingeschreven voor het culinaire avontuur te Leuven op de blogmeet van Yab en de andere Leuvense bloggers.

Het is tijd voor entertainment! Hier ziet u de filmpjes van het olijke Leuvense jvc-duo Stew, starring the lord aka Jeronimo aka ikke. Natuurlijk is elke gelijkenis met mijn persoontje compleet verzonnen en toevallig.
Ik denk dat ik mijn publiekelijk optreden zal moeten beperken. Hemeltje lief! Ben ik dat?

De eerste aflevering van Peking Express - de revolutie route beviel me wel. nostalgie naar dat fantastische zonovergoten continent. Genoeg spanning vooral tussen de deelnemers om het vermakelijke televisie te maken. Enkele karakters werden al meteen dik in de verf gezet, al dan niet via beeldmanipulatie. We zien wel wat de rest van de afleveringen biedt. Die Peter is alvast ene die gaat flippen als iets niet rap genoeg gaat. De twee broertjes die vond ik vooral enorm zelfverzekerd of het arrogante af toen ze in de interview nogal zaten te stoefen over welke kwaliteiten ze wel niet hebben. Bepaalde Hollanders konden het weer hel goed uitleggen, ben benieuwd hoe ze zich zullen aanpassen in groep of tov hun partner. En ja het contradictorische moslimkoppel dat moest toch ook wel ferm in de verf gezet worden. Gelukkig net niet op een ergerlijke manier. De hyper Jamalia en de rustige Hassan: kan interessant worden. Roos Van Acker die het graag droog in de kakker (sic) heeft, blogt op de humo-site. Een te volgen blog.

Heroes vond ik gewoon vermakelijk, een afwisseling na "de man van phaedra", waar ik waarschijnlijk niet meer verder zal naar kijken.

Naar aanleding van little witch's oproep om haar blog te redden, haar duivelse listigheid weet zelfs mij weer te beheksen, grasduinde ik even in het verleden. Zo moet je maar eens in haar archief van de maand 07/2004 kijken. Ooit won zij bij mij een prijs toen ze mijn bezoeker 16666 was. Een andere helse fee heulde kwaadaardig met haar mee en het resultaat is iets wat toen typerend was voor ons allen. Grappige non-sense over en weer. Ze legden me op hun bloederige rooster, groeven in mijn getormenteerde ziel, legden het hellevuur aan mijn schenen. Waar waren toen mee bezig, toen skynetblogs slechts een vrolijke bende bloggertjes was, lekker ondergronds, lekker gezellig. Wat we toen schreven, zouden we daar nu nog achter staan? Deels wel, het zijn getuigenissen van toen, die tijd. Ondertussen hebben we veel doorstaan, veel geleerd, veel ervaren. We zijn geëvolueerd, verder gegaan als mens op het pad.

Bij deze: als de weerlicht naar haar blog en snuister door haar verleden en red haar zo!

Zo ik heb even tijd gevonden om de rest van mijn aanwinsten kort en bondig te bespreken
- Crematory - klagebilder, deze duitse gothicmetal band draait al mee van sinds ik metal kende. Hun aantal cd's is niet meer op 2 handen te tellen. Klagebilder staat voor sfeervolle stevige melodieuze gothic rock, iets meer traditionele gothic met strakkere mars-arrangementen en minder deathmetal. Alle teksten worden in het Duits gezonge. Niet te pathetisch en niet te melig. Krachtig en catchy en niet vervelend.
- Qntal - silver swan: werkstuk uit 2006 van het duitse neoklassieke ensemble. Stukken eenvoudiger qua instrumentatie, wat het breekbaarder en fijner maakt en meer klassiek dan hun vorige meer gothische dark wave-platen. Rustgevend, meeslepend, sfeervolle klassieke klanken met de prachtige sopraanstem van Syrah.
- Liv Kristine - enter my religion. Poppy cd'tje van mevrouw Alexander Krull (atrocity) formely known as the lead singer of Theatre of Tragedy. Ik hou meer van haar gothicmetalproject Leaves' Eyes dat stukken steviger is dan deze poppy melige plaat. UItschieters zijn het beklijvende melancholische Blue emptiness, Bruce Springsteen's 'streets of philadelphia' en enkele meer electro-nummers op het einde van de plaat.

Kan iemand mij trouwens sponsoren? Ik wil namelijk een date met Scarlett Johansson. Scarlet verkoopt zichzelf ten voordele van Oxfam. Me wants her!

Ondanks mijn autopech ben ik dan toch eindelijk veilig en wel via Leuven, Antwerpen en Gent met hebben en houden thuisgeraakt in der goeie ouwe heimat Kortrijk. Alles was nochtans heel goed verlopen en dito begonnen die vrijdagochtend. Zonder problemen was ik met de auto in Brussel op het werk geraakt, bijzonder vlot zelfs want 1u en 5 minuten nadat ik was vertrokken, prikte ik al in op het werk. Enkel in de Leopold-II-tunnel had ik moeten aanschuiven en uitlaatgassen slikken. Die avond bereikte ik al even vlot Leuven. Verbazingwekkend.
Ik parkeerde mijn Seat New Ibiza Sport 1.9TDI (jaja ik weet het!) waarmee toen nog niets aan de hand was aan de achterkant van het station en zeulde met hebben en houden naar de woonst van mijn gastheer en gastvrouw. Daar bracht Yab als een profesionele huisvrouw mijn luxesuite in orde. Ondertussen bereidde ze ook nog de blogdrink voor die later op de avond zou doorgaan in het Stuk. Ik liet de twee bezige bijtjes dan maar lustig verder zwoegen en trapte het af naar mijn volgende afspraak. Mijn Portugees reisgenootje kwam algauw opdagen en samen trokken we naar den dien die d'r ook altijd bij is en bovendien heel besmettelijk was op dat moment.
Kikkertje wist een leuk Libanees eethuisje zijn in de vital decosterstraat: de Omaya. Ondanks dat het eten ferm lang op zich liet wachten en ik mijn honger amper onder controle kreeg, is het een aanrader en smaakte het best wel goed! Omdat we het nog veel te vroeg vodnen om onze smoel te gaan vertonen op de blogdrink, trokken we eerst naar de Ron Black's om nog wat gezellig te keuvelen en alwaar ik de dien die d'r dus nog altijd bij was zijn hyperreflexen nog eens uittestte op een overwacht moment.
Wat later stonden we te stomen in een bloedheet STUK waar de bloggers al talrijk aanwezig waren en waar yab duidelijk wenste bij te dragen tot het microbroeikaseffect. Gelukkig voor mij ben ik immuun tegen oververhitting.

Wat kan ik zeggen. Er waren heel veel bekenden. Het was een heel leuk weerzien met veel bekende gezichten zoals goya, twinkeltje, lifeisadance, kleintjew, herman, en nog vele anderen die ik van ver of dichtbij de hand schudde of een knipoog toewierp. Veel gezichten die ik eindelijk eens in het echt zag en ook een hoop nieuwe mensen. Opzet van de blogdrink geslaagd en ook de mensen die in feite enkel maar mij kenden leken zich goed te amuseren. Ondertussen had ik een nikon D300 bemachtigd van Frederik en flitste ik er op los. De foto's daarvan vind je terug op facebook.

Een speciale vermelding toch voor de twee olijkerds van Stew, die me toch weer goed liggen hebben gehad voor de camera. Ik won dan wel een T-shirt maar ik ben er alvast weer in geslaagd compleet hyper en als een randdebiel een hakkelend interview af te geven. Het filmpje komt wel binnenkort online. Those guys own me!!! Als wederdienst heb ik hen wel verschillende keren op de digitale plaat vastgelegd met frederik's D300. Hoeveel zou ik kunnen vragen voor mijn stew-at-work-pictures, vraag ik me bij deze af.

Na een korte maar goede en al even warme nacht in het lekkere donsdeken van Yab, stond ik om 9u alweer op straat. Ik laadde mijn stuff in de koffer van mijn auto die er nog steeds zonder parkeerretributie onder de ruitenwisser stond, kocht een koffie in de Panos (Panos betekent diarree in het Russisch, zo leerde ik van mijn Zweedse gastvrouw later die dag), verbrandde mijn tong en belde den dien waarmee ik ook deze dag opgescheept zat op. Hij pakte niet op maar de foon rinkelde wel. Ik dacht dat aangezien hij een dag ervoor nog verging van de griep nog aan het slapen was en besloot hem niet wakker te bellen met de deurbel. Hoe atent van me niet?

Ik liep dus maar verloren winkel in en uit in de bondgenotenlaan, trok enkele fotos van het grauwe Leuvense stadsbeeld waarin ik ooit zeven noch magere noch vette jaren van mijn leven spendeerde en belde de oetlul nogmaals op en rond 10u15 nogmaals toen ik echt niet meer wist waarheen te wandelen in dat kleine provinciestadje.

Eindelijk belde de lamme goedzak me zelf op en wist me droogweg te vertellen dat 'm al van 9u op me zat te wachten.
Bon eind goed al goed en ik plofte me in zijn zetel zonder chips maar wel met multivitaminenfruitsap in zijn zetel om naar een filmpje te kijken. "Ghost World" met Thora Birch en een teen scarlett johansson waardoor ik mijn hormonen ongelofelijk voelde opspelen. We gingen een half stokbrood kopen in de Picollo in Leuven waar de madam des huizens lustig zat te kuchen over mijn broodje en nog eens het geld vastpakte met haar blote handen ook. Hygiëne is in België toch altijd ver te zoeken. Vooral in cafés en broodjeszaken waar ze ijs en andere smurrie gewoon met de blote hand vastpakken. Na het broodje volgde "Garden State" met the girl next door Nathalie Portman, ook al zo'n favoriet van me.

En toen was het tijd om naar Antwerpen te vertrekken. Ik vroeg even hoe zwaar mijn co-piloot woog want mijn auto ging niet vooruit ondanks het feit dat ik plankgas gaf. Fukk maat heel traag raakte ik op snelheid maar of ik nu het gaspedaal indrukte of niet, er gebeurde verder niets. Al reed ik aan 140km/u. Very strange. Bon in Antwerpen aangekomen was het wa torientren maar na wat heen en weer gesjees vond ik algauw de omgekeerde frietzakken en de Vlaams kaai alwaar ik me gratis parkeerde en via mijn stadsplannetje vlotjes bij mijn Zweedse gastvrouw en gastheer belandde. Een hartelijk weerzien en wat later vervoegden Liza en haar vriend met de honderden old timers ons bij een heerlijk avondje spaghetti en zetelhangen alvorens we afzakten naar het toch wel sfeervolle café het Oerwoud.

Die nacht deed mijn gaspedaal het weer maar brandje er een lichtje op mijn dashboard waarvan ik het bestaan niet wist. Ik racete naar Gent en thuisgekomen keek ik snel in mijn handleiding in mijn handschoenkastje wat dat wel moge betekenen. Het was blijbkaar het lampje van het "uitlaatcontrolesysteem": minder uw snelheid en begeef u zo snel mogelijk naar de dichtbijzijnde garage. De katalysator kan beschadigd zijn. Getverderrie. Na een heerlijk nachtje pitten en een even heerlijk bad en een even smakelijk kopje versgezette koffie, snorde ik dan maar aan 2000 toeren en 100km/u richting Kortirjk. Het leek wel een eeuwigheid te duren. Morgen naar de garage en hopen dat ik ne vervangwagen krijg, want mijn auto is nog in garantie. Ik moet dus wel op het werk geraken. Ik zie al een halve dag verlof op me afkomen verdikke.

De treinpijn duurt voort. Vanochtend was ik met de trein van 7u51 ingeprikt op hetzelfde uur als vroeger met de trein van 8u01. Deze latste trien rijdt nu om 7u56 en komt pas iets voor 9u aan te Brussel-Noord. Om moorddadig van te worden. Donderdagavond nam ik de trein van 17u35 naar huis omdat deze van 17u23 sinds de nieuwe dienstregeling altijd minstens 10 minuten vertraging heeft, terwijl hij in de vorige dienstregeling 9 op de 10 keer (wat een wonder) op tijd vertrok. Gelukkig dat ik vanzelf op deze latere trein had gemikt, want die van 17u23 bleek afgeschaft te zijn.

Gelukkig is alles ondertussen gelukt met mijn foto's. 962 foto's heb ik nu besteld via foto.com en dit voor een prikje. de eerste 10 foto's zijn gratis, de volgende 490 kosten me amper 0.09 euro per foto, wat 39 euro en oneffen maakt en de volgende 462 foto's aan 0.01 euro per foto. Een totaal bedrag met 12.99 euro verzendingskosten inbegrepen van afgerond 57 euro! Een flutbedrag dat ik dan ook onmiddellijk veilig via het internet met mijn mastercard red betaalde via paypal, dat ik altijd gebruik voor internetbetalingen. Even later ontving ik dan ok de pddf met de factuur van foto.com met "betaald" erop. Mijn pakket is klaar voor vertrek en ik kan de 'levering' opvolgen. Dat zal ik straks eens doen ze, service gevoelig als ik ben.

Enkele weken geleden zag ik de fantastische Fin Kimmo Pohjonen aan het werk met zijn nieuwe show Animator. Geniet van deze video:

Kimmo Pohjonen Animator

Aan mijn Profiel Toevoegen | Meer Video's

Let's enjoy the weekend! Persoonlijk ben ik nog steeds aan het twijfelen of ik naar he afscheidsfeestje zal gaan in Gent waar ik amper iemand zal kennen. Maar ik ben nog nooit bang geweest van the great unknown ;-). Of duiken er vanuit het ijle opeens alternatieven op?
Het het concert geworden van harmonie crescendo uit Bissegem waar mijn zus in meespelt op altsax en de afterparty met Mainstream Music Band, waar diezelfde zus in meespeelt als ook mijn pa zi te jammen.

Mijn federaal token heb ik, bij gebrek aan idkaartlezer, ondertussen ook per post ontvangen en ik heb de formaliteiten voor het openemen van mijn voorhuwelijkssparen ook in gang gezet. Enkele weken nadat ik de jokerreisbrochure 2008 had ontvangen, heb ik die eindelijk geopend om naar de foto van mijn guatemalteeks reisgenootje in Australië te kijken op pagina 2. Verder bladeren was slecht. De reiskriebel jeukt opeens weer zo erg. maar pas in het najaar zal ik zien of er budget is en tijd. Vooral die tijd lijkt me belangrijk. Maar dat ik er dit jaar op uit trek staat vast. Alle avontuurlijke voorstellen welkom.

De blogdrink van yab en Lime, groeit ondertussen uit tot een heus facebookevent, iedereen is welkom, je hoeft geen blog te hebben. Dit wordt een heuse fuif!

Het loopt op zijn eind. Ik balanceer op de rand van de gapende afgrond die me likkebaardend grijzend aanstaart om me met huid en haar te verslinden. Ik trek het me niet aan, maar onbewust steekt het af en toe nogal de ko op. De tijd tikt verder, gestaag, genadeloos.When I jump, will I fall? When I jump, will I fly?.
Het was alweer een tijdje geleden dat ik Kikkertje en haar vriend nog gezien had. Ze stellen het daar goed in Leuven. De vernieuwde philipssite had ik nog niet gezien en ook de abdij van het park was nieuw voor me. Zoals het iedere student betaamt kende ik niets buiten de kleinburgerlijke ring van Leuven zelf. Als daarbuiten was onbekend terrein. Het was lekker wandelen langs de bevroren vijvers van het park, eendjes zien 'schaatsen' en zwanen en meeuwen zien ploeteren. Een lekkere pizza in De Kruimel en een afsluiter in de Carlisse en het slot van Garfield op tv gezien en dan kon ik er weer vandoor naar Gent. Waar ik vandaag niet lang denk te blijven.
Sommige mensen verrassen me met wenskaarten. Best wel aangenaam gevoel.
Ik merkte dat ik gehackt werd op myspace. Een vort spambericht had mijn email weten te achterhalen omdat ik aldus deze slimme dame ingelogd had via een emailnotificatie in plaats van op myspace zelf. Bij tientallen "friends", zijnde mensen die ik persoonlijk ken en groepen waar ik fan van ben, werd een spamcomment nagelaten. What the fukk! Ik heb mijn passwoord veranderd en het zou dus gedaan moeten zijn aldus de FAQ.
Deze noen heb ik gelukkig nog gezellig een stukje taart kunnen gaan eten met deze buddies, alvorens ik hier alleen thuis kon komen met en lekker stoofpotje van kippeblokjes in roomsaus en spaghetti en nog overschot van een pizza. Ondertussen zit ik alweer zoute nootjes te knabbelen en ghostbusters te bekijken, straks phone booth.
Op tweeduizend vind je op 29-12-07 een foto van mij. En eindleijk heb ik Casablanca bijna van in het begin tot het einde kunnen zien. Het fluffy pandabeest was de eerste om haar wensen over te maken, na mijn ouders die precies om middernacht kwamen knuffelen. it's a sunny day today! Cheer up people!

Ik hoop eigenlijk dat u nog even blijft want mijn promotiepraatje is nog niet gedaan. Clickx Magazine, heeft na het debacle van verleden jaar de regels in een nieuw kleedje gestoken. Eindelijk eens een organisatie die luistert naar haar publiek of naar de bloggers in het algemeen. U heeft het ongetwijfeld al gelezen bij anderen die er veel meer over te zeggen hebben als ik, vandaar dat ik onverwijld stante pede ter zake kom en jullie onomwonden graag wil verzoeken uw stem uit te brengen voor de site van het jaar voor mijn geliefde project waar ik lid van ben. Vindt u ons een stelletje arrogante zelfverzekerde klootzakken die beter eens hun eigen kont likken, sta er dan even bij stil dat wij allemaal vrijwillig onze tijd steken in mooie zaken voor onze lezers. En doen we dat goed, aan u om te oordelen, maar eerst gewoon stemmen op ons. In één en de zelfde beweging, maar meerdere kliks kunt u ook voor ionze genomineerde redactieleden stemmen. Persoonlijk ben ik nie genomineerd, da tkomt omda tik de meest ondergrondse blogger ooit ben. Ahum.

God zal 't u lonen met erwten en bonen en wij met nog meer inzet dankzij uw vertrouwen. Is het erover? Ik doe niet anders dan die marketingjongens in de media. Soit.

Ik heb 's nachts af en toe wat muizenissen aan mijn kop. In mijn kop beter. Tussen mijn twee oren. Misschien zelfs in mijn rikketik. Mijn hart. mijn harde hart. Onverzwikbaar, onzwichtbaar. Gedeukt? Geraakt? Getroffen? Verwarmd? Gesprongen? Springend? Levend? Dat wel ja. Denken, woelen, draaien, keren, heden, toekomst en verleden. Twisted. Dromen. Mijmeren. Twijfelen. Aarzelen. Vloeken, stampen meppen. Lukraak in het rond. Adem in, adem uit. Rustig aan. Alles. Op. Een. Rijtje.
Roef! Gedaan, weg ermee, geen geduld. Zot. in de kop. Kreten slaken. Murmelen. Soms ben ik gewoon luidop tegen mezelf bezig. Of tegen die ander in mijn hoofd. Is het een engel of een duivel. Odi et amo, maar dan niet zo pathetisch. Ofwel?
Diep inhaleren. Wolken blauwe rook. Rust. Kalmte. Maar die zee , die is zo diep...

Jumpen by Jeronimo

Met tussenpozen van enkele uren zit ik hier weer te typen achter mijn pc in het West-Vlaamse gehucht ergens in 't zuiden. Aan het typen. Niet aan het spreken via het spraakherkenningssysteem dat ik gisterenavond zoals alle andere bloggers heb gekregen op de fameuze blogmeet in Leuven.

Ik tsjoolde al van de vrijdagavond rond in de stad waar ik jaren mijn broek achter mijn bureau versleet in tijden dat internet nog voor de kleine massa geeks was en toen e-mail nog een soort metalen grondstof voor kookpotten was. Integenstelling tot mijn vlotte race van de ochtend, schoof ik anderhalf uur in de file aan vanaf het illustere moment dat ik uit de garage van mijn gebouw reed in Brussel tot de parking achter het station in Leuven. Zonder lyrische momenten helaas dit keer. Behalve de brunette die van op de passagierszetel twee maal vrij nadrukkelijk naar me keek toen de mini van haar chauffeur me in de file meermaals passeerde.

Al snel kreeg ik mijn gracieuze gastvrouw in het ootje die al wortelschietend stond te avonddromen bij het Oorlogsmonument. Ik moest even stoom afblazen. Had bijna kramp gekregen aan de wreef van mijn rechtervoet van constant mijn koppeling en gaspedaal afwisselend beheerst in te drukken dan wel te lossen.Woordenvloeden stroomden uit mijn groggy brein, al dan niet ter zake doend gebazel liet ik op haar onschuldige oortjes los, maar het gaf niet zei ze glimlachend.

Omdat ik niet wou onderdoen voor defilledie ooit beweerde een grote pizza verorberd te hebben bestelde ik me maar een grote veggie-pizza. Achteraf gezien moet ik zeggen dat ik dacht dat mijn ogen groter waren dan mijn buik (wat op zich misschien ook wel al zo is), maar ik bracht het er redelijk goed vanaf. De knappe dienster liet ik ook het wisselgeld houden en even later zat ik in de College-cocktailbar te nippen van een lekkere non-alcoholische cocktail.
Geen avond Leuven zonder de Villa Ernesto zei mijn gastvrouw, en vanop het balkon keken we toe hoe de mannen rond de vrouwen hun gat draaien en de vrouwen mannen probeerden te versieren door met hun gat te draaien. Hilarisch en pathetisch tegelijk. Wat een overacting in social pathetic behaviour zeg.

Enkele tientallen pindanoten in de Carlisle later, blies ik mijn normaal zelfopblazend luchtmatrasje vol en legde ik me te grollen om langzaam te ontwaken na een stormachtige nacht.

Carnavalstoeten in Leuven het is me wat. Maar ik heb dan toch een wafel gevangen, voor al die graaiende kinderen rondom mij. ha!

Wachtend op de bus stapte er opeens een Klein glinsterogend konijn af. In die 3 jaar waarin ik haar niet meer live gezien had, bleek ze nog geen haar veranderd. Ik besefte dat ik laat aan was. Zij kwam al toe, terwijl ik nog moest vertrekken om later terug te komen.

Het was goed. Het was zellig en leuk. Behalve het eten, ik heb al betere volovon mé frieten g'et'n. Onder in vloed daarvan sta ik tussen de geeks op een filmpje van twee halfgaar gestoofde pipo's te wiebelen en te bazelen in mijn proper West-Vlaams.

The usual suspects zijn er altijd bij en ik had dan ook redelijk veel klappinge. En op deze bekende fotomens kan ik eindelijk een gezicht plakken, heu tronie...
Een dikke pluim (al dan niet in haar gat (sic)) aan de meest sexy bijna illegaal blonde sexy Yabbie en Goya 2 komma 9.

Nagekaart werd er gaan in de wentelsteeg ofzoieten op de vismarkt.

Altijd leuk om met deze kerel even een praatje te slaan bij een sigaretje.

Lapin McAdam bezorgde me uiteindelijk toch nog een echte asfaltkonijn-energydrink. Ik vreesde daarvan te wippen gelijk een konijn dus heb ik het maar niet opgedronken. Veel gewip was er niet te doen die avond trouwens, ondanks de aanwezigheid van drie konijnen.
Een ander filmverslag heeft Maarten Schenk gemaakt. Ik ben erin geluisd door deze meneer, zeker weten!!!

Ieper jeronimo

De rit ging vlot deze ochtend. Ondanks mijn niet zo goeie nachtrust rolde ik kort nadat mijn gsm afging toch uit mijn bed. Een half uur later laadde ik mijn auto en hup daar sjeesde ik tot mijn verbazing fileloos tot in Koekelberg. Ik weet niet waar mijn gedachten zaten. Gefocussed op de auto's ver voor mij, de rood-oranje gekleurde horizon, het groeiend ochtendgloren. Ik was overal en nergens. Steeds maar onderweg. Reilend en zeilend. Van heinde en verre naar hier en nu, verleden en toekomst. Dicht bij jou ver van die. Samen en apart alleen verenigd in gedachten. Stapvoets aan 140km/u schreden we dichter op de gloeiende wolkjes in de diepblauwe lucht. Vlinderige lippen spraken boekdelen aan lyrische hoffelijkheden, fluisterende woorden liefkoosden mijn gretige oren. Klopped danste mijn hart op het ritme van je dans. Mijn tong proefde je warmte. Je zoute huid zo zoet als viervruchtenconfituur. Rood kleurde de waas voor mijn ogen en ik moest even hard op de rem.

Enkel in de Leopold II-tunnel was het aanschuiven. Vlotjes parkeerde ik mijn auto ergens in de garage van mijn gebouw en klokte ik af op 8u15. Amper 45 minuten Gent-Brussel. Koffie ging ik tanken waar die al gezet was. Mijn ex-collega was er ook al, stak meteen een monoloog af. Ik begin haar monologen te missen. Ik mis haar helemaal zelfs. voor de te lachen zeg ik dat het wel wennen is tegen andere collega's. Het is me wat te rustig in mijn bureau. Maar ik haar moest stilleggen, moet ik nu moeite doen om geluid uit mijn nieuwe buromate te krijgen. Grollen en dollen kan ik gelukkig nog met Panda doen. Maar alles went. Uiteindelijk, al bij al valt het wel mee de nieuwe structuur en ik ben zoals altijd een van de weinige die heel he gebouw afloopt om bij mijn ex-collega's nog eens binnen te springen. Anderen zie je nooit. Die zitten daar te kniezen in hun stofferig bureau verbaasd dat ze niemand meer zien. Eénrichtingsverkeer werkt enkel in de wegcode.
Vanavond ga ik uit in Leuven. Morgenavond is er de fameuze blogmeeting.
Samen met mijn pa ben ik al de hele tijd aan het mailen over deze twee cameras. de Leica DMC D lux 3 en de Nikon P5000. Pa heeft een nikon D200 en ik een Nikon D70. Hij wil een geavanceerde prosumer compact als back u voor zijn D200 met excellente beeldkwaliteit en manuale instellingen. Ik wil een goeie compact die ik overal kan meesleuren ter wereld waar een grote spiegelreflex letterlijk teveel in de kijker loopt en te onhandig is om constant mee rond je nek te tsjolen.
We zien wel wat er uit de bus komt.

Ook waar ik dit jaar ergens op deze globe zal trotten. Al heb ik wel al een idee. Al wordt het moeilijk om een geschikte reisgenoot te vinden. Tot nu twee twee serieuze kandidaten gehad. De eerste is misschien toch wat te oud ondanks heel ehl sympathiek mens, de tweede kan niet lang genoeg en in een voor mij moeilijker periode. Ik besliste dan maar haar tijd niet langer te verspillen.