Jeronimo's Cage of Thoughts

Lac de Salagou, France. Een klein meertje ondiep, bloedheet, lekker warm water. Ik heb er niet gezwommen. Aan de oever ligt Celles, een dorp van ruines. Al kan je er nog steeds huwen. Een publiek gebouw doet og steeds dienst als soort publieke ruimte.

Zomer. Hitte. Steeds warmer. Het kriebelt. Heet. Plannen. Wikken en wegen. Ik kom er wel. Dit niet. Dat misschien. Of dat dan. als, wanneer. Indien. Kiezen. Werken. De routine van alle dag neemt het langzaam maar zeker weer over. Dagelijkse nietsheid. Leven. werken. Leven. Gelukkig zijn er nog die familiale dingen. Dingen waar wij altijd nar uitkijken. De ongedwongen sfeer. Zoals dit weekend het familiefeest dat mijn zussen, broer en ik organiseerden samen met hun respectievelijke partners. Een kleine 40 genodigden alle kinderen inbegrepen. Barbecue. Bloedhete dag. Blij weerzien met neven en nichten van het Noorden of het Afrikaanse binnenland. Lachen geblazen. Volgegeten. Van feestdis naar feestdis. Ten huize casamurphy kennen ze er ook wat van. Lekker stoofvlees voorafgaand aan de projectvergadering.
Deze avond koken, wokken. Bakken. dweilen. Morgen boeken. Film. Vieren. Toasten. Het leven zoals het is.

Iemand een visje. Het leuke aan reizen is off the beaten trakc, naar de gewone dingen te gaan zien. Markten bijvoorbeeld. Vooral wanneer die markten in decenniaoude gebouwen plaatsvinden, die we hier in België niet kennen. Heerlijke koopwaar, vlees, groenten en vis keurig in verschillende afdelingen gescheiden. Je kijkt je je ogen uit je schele kop.

Mijn ogen zijn nog steeds lichtschuw. De demonen werden des nachts op me los gelaten. Demon, duivels ontbinden. Losgeslagen. Onderdrukking. Via Brussel en een redelijk drukke dagtaak ging het richting Leuven alwader parking in de stad vinden geen sinecure is, als je er meer dan twee uur wilt geparkeerd staan. Gelukkig is er nog die strook, tolvrij, een heel eind aan de achterkant van het station. Wandelen is gezond. Whiskey proeven deed ik met nipjes. Bij het inhaleren van het aroma en het proeven van de gelaagde verschillende smaken bevestigden mijn eerdere vermoedens naar aanleiding van andere proefsessies dat er diep in mijn een echte deskundige proever van geestrijke dranken verscholen zit. Ik hield het bij een fanta verder. En mijn obligate portie Ice-Tea in de tapasbar in het begin van de naamsestraat waar de heerlijke hapjes misschien net iets overprijsd waren. Heerlijk voorgerechtje. Verder apritieven. Dromen doorslikken. Doorspoelen van verwensingen op de oude markt. Existentieel binnenmonds gevloek. Hemelstaren. Hemeltergend. Des duivels zijn de wolken die dreigende vormen aannemen. Kasseien klinken hol bij loze stappen richting nergens.
gezellig tafelen in de heerlijke wereldkeuken (fijn gekruid en lekker doorsmakend) van de Kalypta. Een dessert kon er niet mere in. Geldmuur bedelen. Fuiven. Drinken. dansen. kijken. Nummers, genummerd. Praatje slaan. Wind verkopen. winden laten. Kaartje geven. Pand verlaten. Nachtelijke ritten doorheen het slapend landschap van donkere steden en dorpjes. Opperste marginaliteit in Scherpenheuvel. Een lichtpunt of twee in Aarschot. Ik zag het licht. Die ochtend, de zonsopgang verblindend op mijn voorruit. De demonen zijn getemd.

Ik denk dat vier uurtjes liggen in een helverlichte kamer niet zo goed was voor mijn nachtrust de voormiddag.

Na Porto was het tijd voor de lange rit richting pelgrimsoord Santiago de Compostela. Kikkertje's vriend had me Ponte de Lima aangeraden, een dorpje dat ik sowieso doorkruiste via de snelweg. Afrijden was de boodschap. Zeker gezien ik dringend een boodschap moest gaan doen en de regen toch maar uit de hemel plenste. In het ogenschijnlijk rustige verlaten slaperig dorpje bleek de enorme parking aan de rivier vol te staan, ondanks de verlaten straten stond er veel volk te wachten rond de kerk die afgeladen vol bleek te zitten. Op het marktplein troffen we zelfs de voorbereidselen aan van een heus folklore marktje in traditionele kledij. Ook de typische viswinkel met gezouten bacalhau moest ik fotograferen. Met een vintage-editing komt de foto meer tot zijn recht alsof uit den ouden tijd.

Verder is het morgen mijn eerste werkdag waar ik niet naar uitkijk en vandaag heb ik twee auto's gewassen en verder geluierd in de tuin toen het in de namiddag toch redelijk heet werd. Bovendien ontdekte ik een vogelnestje in den tuin met jongskes in. Hoe leuk.
Ook maakte mijn buurvrouw van 83 deze ochtend nadat ik de brievenbus had geleegd op het einde van ons gangpad van de tuin naar de voordeur een praatje met me. Of ik ne keer "afgekomen" was. Over haar leven en welzijn en het feit dat ze gelukkig nog samen waren ondanks de nakende operatie. Of hoe de rozenstaak bloeide die ze van mijn ma had gekregen. De rozenstaak was helemaal omhoog lang hun tuinhuis gegroeid en stond vol in bloei. Schitterend. en dan haar kleinzoon die bijna afstudeerd en zo goed presteert en een liefje heeft en dan en vroeg ze: en J'tje, idde hi nog hjin hoestink in een schoon vrouwtje?

Mijn kot uitkomen. Zei ik dat? Echt. Nu ja in zekere zin is het me wel gelukt deze week?
Mijn vege zieltje uit mijn lijf werken, ja! pieuw! Veranderingen op het werk brengen wel bezigheden met zich mee. Leuk. Challenge. Dat is, moet ik eerlijk toegeven, toch een tijdje geleden.

Dindsdagavond, na een redelijk zwaar begin van de week, was er eindelijk na bijna twee weken, weer tijd voor vertier. De eerste project-vergadering van het jaar in den Trafiek, een gezellig buurthuishartje Brugse Poort en best gezellig. Helaas veel te veel chips gegeten, geproefd van de uitstekende taart van de heer Bollaerdus en teveel nootjes.
Een nachtelijk woelwater.

Morgenavond teken ik present met bloggende collega's die me jaren geleden identificeerden en met de overjaarsekwibus die zijn kookleservaring aan ons zal ten toon spreiden in de vorm van een dessert ofzo.
Mijn week wordt afgesloten met nog een zware opdracht op het werk en dat na een nachtje stappen om dan 's avonds voor een persoonlijke bespreking de nacht aangenaam in te gaan. Wat dat uit mijn kot komen betreft: mission accomplished.

Ook anderen komen graag uit hun kot en vinden er niets beters op dan degenen die niet uit hun kot komen als boodschappenjongen in te schakelen. Een groentenpakket in het Gouden Hoofd. Ik moest niet aan den toog tekenen, maar aan den ingang. Seffens drop ik dat groentenpakket nog in hun gang. Jammer dat ik niet al mijn boodschappen heb kunnen doen omdat er mensen op de sporen liepen. Ja die paar koperdieven of illegalen hebben het avondprgramma van enkele duizend mensen in de war gestuurd doordat de treinen dus hun snelheid moesten minderen, vertragen en zelfs een tijdje stoppen. Meteen ook mijn verbinding gemist en met de bus helemaal naar Dampoort.

Ach, er zijn erger dingen in het leven denk ik dan. Huug merkt op dat Barack Obama zijn windsor geknoopte das zelfs knoopt met dimple. Chique. De weinige keren dat ik een das moest dragen deed ik dat ook zo, niet met dimple denk ik, tenzij louter toevallig. eh, bon, nu even expressdienst gaan spelen.

Valt er eigenlijk veel te vertellen over mijn leventje? Dat vraag ik me soms af. Al die hutsekluts en ander stoofsel uit mijn stomend brein ontspruit gelijk een bloemkoolwolk boven Noord-Korea. Wie heeft nou boodschap aan een gefleste scheet? Deze meneer zit alvast in een blogcrisis, als het kriebelt moet je bloggen. Misschien moet ik het hebben over hoe belachelijk de ernstige heren van de politiek ons niet maken in het buitenland? Een arrogante kloot is in alle discretie met zijn gekende arrogantie bezig. Dikke separatisten doet nog steeds of hun neus bloedt en madame Non blijft volharden in de boosheid. De Koning zit op zijn troon en klijkt neerslachtig neer op het poppenspel dat zich voor hem afspeelt. Even wilde hij de regie in handen nemen, wie wil nu de monarchie afschaffen als er toch al iemand anders aan de touwtjes trekt. Maar de puppetbuskers denken er alvast anders over. Ik vraag het me af of die heren politici werkelijk denken dat de brave Belg die enkel moppert op zijn weblog, dit echt verteert en verdraagt. Het groteske schouwspel van de regeringsformatie. Met gestreken gezicht en opbeblazen kikkerkaken geven ze commentaar alsof ze weten waarmee ze bezig zijn. Waarom kunnen politici altijd ongestraft de meest idiote zaken doen, terwijl een werknemer voor het minste geringste ontslagen wordt? En ondertussen sturen ze als doekje voor het bloeden enkele soldaten naar Tsjaad en legt een idioot klagend gezelschap beslag op het kabinet van Landuyt wegens dwangsommen. Ik vind het een beetje gek om los te lopen. Maar idd ook tegen een overheid moeten dwangsommen kunnen, die dan wel weer in een pot van de overeid terechtkomen en niet aan de klagers, maar het is niet duidleijk of dit hier het geval is Continuiteit van de openbare dienst enzo. Het precies alsof burgers mijn belastingsgeld en geld van de gemeenschap krijgen. Ik heb het er een beetje moeilijk mee.
Wat als we hier beginnen schieten op mekaar?

Moet ik nu als verstandige mens zeggen dat ik er alle vertrouwen in heb dat onze verkozenen van het volk hun taak in alle ernst en in alle vakkundigheid tot een goed einde zullen brengen? Zoals, heu, nooit?
Ik wil al niet nadenken over welk einde ik het zal gehad blijken te hebben eens het opgelost is. Stel je voor Belgie opgelost of Vlaanderen in de pan gehakt.

Gelukkig is er altijd heerlijke appelcake om van te snoepen op momenten dat bepaalde zaken bitter beginnen smaken.

Mijn verlof heb ik ondertussen aangevraagd. Ik kijk uit naar de drukke veelbelovende weekend vol vertier en hopelijk evenredig veel plezier. Maar mijn gedachten zwermen weer over wijdse vlakten. Allen, gelaten en onverstoorbaar op hun eentje. Soulsearching is niet het modewoord waarachter ik me wil verbergen. Come what may, maar ik denk dat enkele zaken nooit gaan komen. Misschien moet ik er maar naar toe stappen. Met open vizier. Misschien moet ik eerst mijn boterham met breugelkop opeten en straks even door de stad gaan wandelen en kopen wat ik zoek. Andere zaken zijn onbetaalbaar, al zou ik er veel voor willen geven. Het leven is duur. Het leven is kostbaar. Ik verspil mijn leven niet. Ik geniet ervan tot mijn tevredenheid maar ergens blijft altijd iets hangen: het kan altijd beter.

Soundrack for the Current Attack:
- Doro Pesch - all we are, blond girls do have balls!
- Nightwish - dark chest of wonders, nostalgie!
- Obituary - on the floor, can they get any cooler??
- Pungent Stench - Shrunken and mummified bitch!, fukk da bitch!
- Obscenity - utter disgust, ewel ja, statement!
- Pet Shop Boys - red letter day, great nineties song
- death in vegas - rocco cool dance nummer!!

Zoo antwerp, 2007 jeronimo

Henk Rijckaert en Sioen

Het zit er op. Niet alleen de werkdag. Ook het bewerken van mijn raw-formaten foto's van de Sioen rehearsal in de N9 te Eeklo zondagavond. Voor het project had ik me opgegeven om met onze voorzitter, haar lief en het jongste bestuurslid van interview te gaan doen in Eeklo met Sioen naar aanleiding van hun try-outconcert voor de release van de nieuwe cd nu vrijdag. Sinds we op de bwards een videocamera wonnen wilden we ook dat eens uittesten. Voor het eerst trok ik met de nikkor 35-70mm F2.8 van mijn pa. Een volautomatische metalen lens met constante opening. Schitterend. Onbetalbaar speelgoed om van te kwijlen. Experimenteren met manuele instellingen, testen, schieten wissen testen...Op het eerste zicht vreesde ik dat al mijn foto's vele te onderbelicht waren, ook al door de redelijke sluitertijden om in donkere omstandigheden toch nog enigzins wat scherpte te verkrijgen. Ik denk dat het me redelijk gelukt is. Die raw-formaten zijn pure negatieven waar je alles zelf moet instellen naar eigen smaak. Ik hoop dat mijn scherm goed gekalibreerd is. Straks dus op gentblogt met een video-interview.

Gisterenavond op de zomerse dag nog een gezellige caféavond gehad. een spraakwaterval was ik, het doet soms deugd een lekker lang te babbelen, bijna 5 uur in de Marimain gezeten. Héhé
Vanochtend deed het zeer. Zeker toen ik geen vest aan getrokken had en het toch een beetje ferm fris vond. Op het weer kun je hier toch nooit vertrouwen. Op de trein in Brussel-Noord kwam ik toevallig ukkiemukkie tegen. Ik had haar niet gezien en toen riep ze me. Toevallig moest ze weer ens in brusslez ijn vandaag. Haar hoofdje deed ook al zeer.
Ondertussen slaan mijn gedachten weer alle windrichtingen uit. Verre toekomst, nabije toekomst, een mix van heden, gefanstaseerd verleden en dito toekomst kortbij en zo veraf. Wegen kruisen, kronkelen, deadend streets...lost in my memories. Los tin the mist of my thoughts...a black pond...i swim and try to stay adrift.

Een niewue lente een nieuw lief denken sommigen. Een bevriend koppel is uit mekaar. Zij kwam uithuilen bij mij, hij ging erover gaan praten bij een andere gemeenshappelijke maat. Wat kun je meer doen dan luisteren en raad geven. En dan denk ik: zij geven op wat ik graag wil, een langdurige stabiele relatie. Maar ja als 't niet meer gaat, als het vuur er niet meer is, als er te weinig schwung in de relatie zit, als de een opeens de mogelijkheden ziet van het jong zijn en geld verdiend te hebben en de ander eerder huislijker wordt. Ja wat dan? De praktische problemen zoals boedelverdeling lijken peanuts bij de voordelen die ze lijkt te zien sinds haar nieuwe wending. Nu is de kans om zich nog te herpakken voor je al wat verder in het leven staat of er kinderen in het spel zitten. Waar sta ik in het leven vraag ik me dan af. En sta ik wel goed hier op mijn plaats in het leven. Zeker, maar misschien zijn er betere plekken om te staan, wat er ook mag komen. Op mijn eentje is leuk, maar met zijn twee is het ook leuk. Blijkbaar kan ik in uiterste wanhoop ook nog een vrouw huren. Gelukkig sta ik dit weekend niet alleen op Trolls et Légendes. Ik kreeg zelfs bericht dat ik een fotopas mocht afhalen, maar ik moest wel mijn tickets zelf betalen. Die tickets had ik ondertussen van Elfje op de trein gekregen.

Soundtrack for the Blonde Bitch Attack:
- Arch Enemy - we will rise (net de cd gekocht "anthems of rebellion, Angela rulez!!!!
- Doro Pesch, rockgoddess: Für Immer!!!!!
- The Plasmatics - going wild
- Debbie harry and the Muppets - Call me
en hier the muppetshow na de song, is Debie Harry niet ongelofelijk hot and gorgeous?!!!

Brussel-Noord station by Jeronimo

Tell me baby, what's your story? Een zin die ik ik me steeds weer opnieuw stel. Op de bus wanneer ik compleet slaapdronken ogenschijnlijk volledig apathisch de medepassagiers bestudeer die even dromerig naar hun reflectie in het raam zitten te kijken dan wel ergens in het ijle staren boven de ooglijn van de andere passagiers. Alsof de grote waarheid daar te vinden is. Wat is hun verhaal, achter de trieste blik, die mysterieuze glimlach, die natte ogen, die lichte zucht die ontsnapt tussen twee lippen die een kus vormden en omdat weer te verstijven, verschrikt omdat ze zich geopenbaard hebben.

Een zin die mij ook soms bij tijd en stond gesteld wordt.
Zou het kunnen dat iemand voelt en beseft wat ik voel en of besef? Zijn mensen bewust van hun omgeving, hun constellatie, hun context in het algemeen. Hun zichtbaar gemijmer gedroom, hun onbewust geuitte verlangens, melancholie en hunkering. Hun pijn, verdriet en zorgen?

Ik weet niet goed of ik wel een verhaal heb, al is dat nonsens natuurlijk, iedereen heeft een verhaal, klein, menselijk, dagdagelijks gewoon en toch weer uniek en authentiek.
Zoals jou woorden mij aanspreken, voel jij je misschien ook aangesproken door mijn woorden en gedachten, herinneringen aan een vervlogen toekomst. Watervallen van emoties, opgewekt door kleine woorden en grootste dromen, raakt. Diep.
Soms voel ik een soort van verbondenheid, verwantschap. Alsof ik weet wat jou bezighoudt, wat je gevangen houdt, wat je kwetst en wat je blij maakt. Wat je doet dansen, lachen, springen, duiken, vallen huilen, schreeuwen.
Wat je roert, wat je beroert, wat je razend maakt, je doet zweven, je doet stormen en je doet bedaren. Welke sterren je doet schitteren. Waar je naar streeft. Die vervlogen toekomst, het gebroken verleden.

Jij, zover weg en tegelijk zo dicht bij. Zo abstract en toch concreet.
Jij, wat schuilt daar achter je mysterieuze glimlach, die speelse blik vol amusement. Die dromerige trekken rond je mond en die warme gloed in je gelaat. Ze vertellen je verhaal. Ze openen je ziel. Een puzzel. Een onontwaarbaar kluwen. Intrigerend. Boeiend. Treffend. Een waarheid van jou verbonden met die waarheid van mij.
Zo hou je mijn aandacht, ben ik op mijn qui-vive, want als jij je zo openbaart aan mij, hoe openbaar ik mezelf dan ten opzichte van jou.
Gesloten boeken. Zielen die de sleutel hebben om voorbij de regels te lezen. Een fijngevoelig zesde zintuig dat zichtbaar maakt wat diep onder het spiegelende oppervlak ligt. Die harten veroveren, het innerlijk blank leggen zonder scalpel. Je emoties ontleden je persoonlijkheid analyseren. Empathisch, meegaand, compasievol, begrijpend, troostend met er zijn, daar ver weg, er zijn hier dichtbij. Die draad, zo tenger gesponnen. Die ons twijfelend verbindt. Breekt algauw. Schelpen sluiten zich. Parels verzweglen in de zwarte diepte. Waterdruppels ketsen af en glijden naar beneden, spatten te pletter in duizend scherven. Ik huil verdroogde tranen, jij slaakt verstomde kreten. Mijlenver van mekaar verwijderd werdene we nooit een in de dimensie van onze gedeelde smart en gemoed. Onbekend onbemind, slecht vergeten woorden in de poel van de virtualiteit.

I seek. I search. I find. I can't stay. I can't hold. I always lose.