Jeronimo's Cage of Thoughts

Soms kan de wereld mij gestolen worden. Dan vloek ik binnensmonds op de vertraagde trein op mensen die mijn ruimte innemen, die te luid praten of gewoon weg niet fris rieken, te traag wandelen, mijn weg versperren. Of debiele kleurloze nobodies die met open mond zitten te sjieken en denken dat ze zich daardoor een stoer imago aanmeten. U wilt niet weten welke gore-gedachten ik dan krijg, waar de "SAW"-regisseurs al kotsend van zouden flauw vallen. Klaar ik op bij een onverwacht vriendelijk woord of blik van een persoon in een winkel of die per abuis tegen mij loopt.
Soms kan de hele wereld naar de verdoemenis. Soms ook niet.
Soms denk ik teveel, soms denk ik niets. Soms voelt de wereld hard, maar ik ben harder. Koud en kil. Warm en laaiend heet tegelijk. Passie. Razernij.
Al bij al wordt verwarring en ontsporing weer in goede banen geleid. On track!
Soms wil ik heel ver weg. Al weken dweil ik alle reissites af. In feite was ik al bijna weg. Maar enkele engagementen in eigen land houden me voorlopig hier. Weg zijn om weg te willen zijn zonder te weten of je echt wil weg zijn, is ook niet goed.

En soms merk je weer dat het leven heel simpel in mekaar zit en dat de kleine dingen het meest de moeite zijn. Koopwoede die je botviert, hopen nieuwe kleren en hopen cd's. Restaurantbezoekjes a volonté. Tearoom 't Pleintje in Westende is bovendien uitermate aan te raden. Een Saab 95 2.3 van ettelijke jaren oud echter niet. En ben je weer in de stad waar je studeerde, dat was echter de week voor het zeetje. Je vrienden. Zot doen. Uit-Leven. Uit-eten. Swingend op de tonen van ouderwetse radio. Knappe blondines in hete fifties look. Femme fatales. Pure Film Noir. Lethal. Hoewel some people can act really en de nacht kijkt altijd om de hoek met rare wendingen. Je hobbies. Je passie. Je verloren hart.

Dan opeens verschijnt er weer een brede glimlach en ontsnapt een welgemeende lach aan je lippen bij de gedachte aan wat je het dierbaarst is. De twee kleine rakkers, nog onschuldig in het leven staand. Onweerstaanbaar schattig. Om op et eten. Een mens voelt de vreugde door zijn lichaam stromen.

De tijden vergaan. De klok tikt verder. Er gebeurde de afgelopen zoveel en zo weinig. Sommige dingen nemen mijn leven over. Het is het enige wat telt. En als je dan denkt dat je iets nieuws gevonden hebt, besef je dat je daarnaast niets meer hebt. Zo is het altijd wat. Prioriteiten. De rechte lijn lijkt voor anderen krom en schots en scheef.
Niets aan de hand, des mensens.
Het is mijn leven aan het beheersen en aan het overnemen, maar ik hou er van. Het laat me niet meer los het heeft me te pakken.
Ondanks mijn verwoede pogingen de planning van de week op mijn wensen af te stemmen staken derden daar een stokje voor. Maar die ene avond zat ik bijgevolg niet met een dame opgescheept met met en handvol superladies. Mijn lichaam draagt er nog de sporen van.
Al dat gedoe met madammen. De rikketik draait af en toe wat tilt.

Anderen maak ik dan weer gelukkig met een paar avant-première filmtickets. Maar als de planning en de derden meewerken zal ik die ook binnenkort zien. Volgende week ergens. Als een of andere dienst uit winterregime is en als iemand eens beslist. Ik wacht geduldig tot de sociale dienst mijn tickets opgestuurd heeft. Bende leeglopers. Net als Rundskop. Ook daarvoor lukt het gelijk niet gezelschap te vinden.

Over eten gesproken. Mijn koppel reisgenoten van Peru, heb ik deze avond een lekkere eenvoudige schotel voorgeschoteld. Mi op de wijze van de mandarijn. Recept voor zes personen. Opgepeuzeld met smaak door ons drie. Lekker gezellig. Cosy.
Meer moet dat niet zijn om een werkdag van je af te schudden.


En ondertussen heb ik dit op onze frigo geplakt. Iemand een idee wat je kan doen tegen bruine strepen-trekkers op de bovenkant van de bril van de wc?

Vier keer frieten eten na mekaar is niet zo best. Ik bedoel dan wel vier dagen achtereen telkens frieten bij mijn warme maaltijd. Maar ach we overleven het wel. Ik drink al niet en ik eet ook vrij gezond en vooral ik lijd aan de neurose van alle Belgen: de compensatie. En hoe heb ik al die frieten gecompenseerd? Zaterdag: een hele dag rechtstaan op een festival vol luie Walen aan de catering die toch iets van Hollanders meehadden bij momenten. Zondag: paasfeest: naast tonnen paaseitjes, een stevige portie verse frieten. Onder "vers" verstaat ons ma: geen diepvriesfrieten. Maandag: de overschot van de verse frieten van de dag ervoor, opdat ze niet onvers zouden worden. Gecompenseerd met overvloedig veel in vinaigrette gedrenkte salade en verder gecompenseerd na een verkwikkend middagdutje in volle zon met een toertje fietsen tot Frankrijk. Eens de andere kant op, jawel. Zie hier het bewijs. En 100 minuten later stond ik alweer thuis te genieten van een cocacola en wat chips. Jawel ook compenseren in de andere zin.

Ten slotte at ik vandaag voor het eerst Paling in 't Groen, ook al in 't Frans, ergens in l'Ancienne Belgique oftewel het Oude België in Flobecq aka Vloesberg. Wederom met frietjes. Gecompenseerd door 50 + 30 sit-ups daarnet en een appel. Te compenseren met japanse rijstcrackers die ik daarnet gekocht heb in de Colruyt.

Geniet u ondertussen maar verder van mijn foto's van Trolls et légendes.

Ik word er toch wel dagelijks mee geconfronteerd. Het jeuk en het kriebelt. Het verleggen van je grenzen. Het ontdekken van nieuwe zaken. Die unieke ervaringen die je onderscheiden van de troep. Letterlijk. Het ontdekken van de wereld. Het je laten onderdompelen in andere culturen. De tientallen blogs van AFS-studenten of mensen die verslagen schrijven van hun wereldreizen, ik grasduin er af en toe maar al te graag door. En ben dan wel wat jaloers. Gisteren was er dan nog the beach op tv. Met Leonardo Di Caprio en Virginie Ledoyen. Deze laatste is trouwens 100% mijn type.

. NIet alleen speelden ze de beach, op een andere zender speelden ze voor de zoveelste keer die andere avonturiersmovie: los diarios del motocicleta". Het was een meoielijk keuze, maar aangezien ik deze laatste al gezien heb en op dvd heb, koos ik voor the beach.

Je wil altijd anders zijn dan anderen. Je bent toerist, maar wil geen toerist zijn. Je probeert je te onderscheiden door de minder platgetreden paden te bewandelen of te ontdekken. Je kijkt met minachting en afkeer neer op de troepen en hordes feestvierende hoteltoeristen en kijkt op maar de pure marginale hippies die je overal tegenkomt. Alsof die backpackers, zwervende globetrotters de “echten” zijn. Alsof zij echt weten wat het is om daar te leven en te wonen. Niets is minder waar.

Maar toch. Die drang is er. Anders te zijn dan anderen. Soms denk ik nog altijd dat ik er eens voor een langere periode moet op uit trekken. Of dat dan een verlossing zou bieden? Een antwoord op mijn vragen? Als je zelfs niet weet op welke vragen je eigenlijk een oplossing wilt vinden, wat kan je dan gaan vinden?

De ervaring. Het rondtrekken, het zalig nietsdoen het liederlijk landleven ver weg van de ratrace hier en de prestratiedrang. Vele van die zogezegde coole avonturiers zijn mislukkingen in de westerse maatschappij, verschoppelingen en zelfs ronduit leeglopers. Soulsearchers klinkt uiteraard stukken positiever en zelfs mystieker. Daar zijn ze cool, zijn ze iemand, zijn ze degene die weet wat het leven is.

Zo iemand wil ik niet zijn. Wel wil ik iemand zijn die weet wat het leven is en wat het te bieden heeft. Vandaar deels mijn drang om verre reizen te maken.Binnenkort vertrekken er weer en boel mensen die ik ken voor enkele maanden of zelfs een jaar naar verre oorden om er te gaan wonen en werken in een ontwikkelingsproject. Ook dat spreekt me enorm aan. Een lange periode in een niet-Westerse omgeving doorbrengen, lijkt me het van het.Maar alles wat ik hier opgebouwd heb, achterlaten? Al die investeringen?Dat zou me niet mogen tegenhouden. En al bij al ben ik ook al ferm tevreden dat ik af en toe op reis kan naar die verre landen.

Diep in mezelf zie ik me als een avonturier zoals Dicaprio in The Beach. Iedereen is bang van het onbekende, maar de drang om het te ontdekken en de kick als je iets ontdekt is magisch. Zelfs al sta je met honderden anderen te genieten van een wereldwonder. Iedereen is op zoek naar die unieke ervaring. Een geheim dat je liefst met zo weinig mogelijk mensen deelt. Hetgeen je onderscheidt van anderen.
Tijd om eens de catalogi te bekijken. Op mijn eentje durf ik het precies nog steeds niet goed aan.

Gelukkig heeft het leven hier ook uiteraard enorm veel te bieden. Mijn propvolel agenda maakt het me soms moeilijk te kiezen als ik duebl geboekt ben. Zoals dit weekend. Een van die leuke dingen zijn de vele blogmeets. Vrijdagavond is het in Aalst te doen bij Little Witch en ik heb me ook net ingeschreven voor het culinaire avontuur te Leuven op de blogmeet van Yab en de andere Leuvense bloggers.

Valt er eigenlijk veel te vertellen over mijn leventje? Dat vraag ik me soms af. Al die hutsekluts en ander stoofsel uit mijn stomend brein ontspruit gelijk een bloemkoolwolk boven Noord-Korea. Wie heeft nou boodschap aan een gefleste scheet? Deze meneer zit alvast in een blogcrisis, als het kriebelt moet je bloggen. Misschien moet ik het hebben over hoe belachelijk de ernstige heren van de politiek ons niet maken in het buitenland? Een arrogante kloot is in alle discretie met zijn gekende arrogantie bezig. Dikke separatisten doet nog steeds of hun neus bloedt en madame Non blijft volharden in de boosheid. De Koning zit op zijn troon en klijkt neerslachtig neer op het poppenspel dat zich voor hem afspeelt. Even wilde hij de regie in handen nemen, wie wil nu de monarchie afschaffen als er toch al iemand anders aan de touwtjes trekt. Maar de puppetbuskers denken er alvast anders over. Ik vraag het me af of die heren politici werkelijk denken dat de brave Belg die enkel moppert op zijn weblog, dit echt verteert en verdraagt. Het groteske schouwspel van de regeringsformatie. Met gestreken gezicht en opbeblazen kikkerkaken geven ze commentaar alsof ze weten waarmee ze bezig zijn. Waarom kunnen politici altijd ongestraft de meest idiote zaken doen, terwijl een werknemer voor het minste geringste ontslagen wordt? En ondertussen sturen ze als doekje voor het bloeden enkele soldaten naar Tsjaad en legt een idioot klagend gezelschap beslag op het kabinet van Landuyt wegens dwangsommen. Ik vind het een beetje gek om los te lopen. Maar idd ook tegen een overheid moeten dwangsommen kunnen, die dan wel weer in een pot van de overeid terechtkomen en niet aan de klagers, maar het is niet duidleijk of dit hier het geval is Continuiteit van de openbare dienst enzo. Het precies alsof burgers mijn belastingsgeld en geld van de gemeenschap krijgen. Ik heb het er een beetje moeilijk mee.
Wat als we hier beginnen schieten op mekaar?

Moet ik nu als verstandige mens zeggen dat ik er alle vertrouwen in heb dat onze verkozenen van het volk hun taak in alle ernst en in alle vakkundigheid tot een goed einde zullen brengen? Zoals, heu, nooit?
Ik wil al niet nadenken over welk einde ik het zal gehad blijken te hebben eens het opgelost is. Stel je voor Belgie opgelost of Vlaanderen in de pan gehakt.

Gelukkig is er altijd heerlijke appelcake om van te snoepen op momenten dat bepaalde zaken bitter beginnen smaken.

Mijn verlof heb ik ondertussen aangevraagd. Ik kijk uit naar de drukke veelbelovende weekend vol vertier en hopelijk evenredig veel plezier. Maar mijn gedachten zwermen weer over wijdse vlakten. Allen, gelaten en onverstoorbaar op hun eentje. Soulsearching is niet het modewoord waarachter ik me wil verbergen. Come what may, maar ik denk dat enkele zaken nooit gaan komen. Misschien moet ik er maar naar toe stappen. Met open vizier. Misschien moet ik eerst mijn boterham met breugelkop opeten en straks even door de stad gaan wandelen en kopen wat ik zoek. Andere zaken zijn onbetaalbaar, al zou ik er veel voor willen geven. Het leven is duur. Het leven is kostbaar. Ik verspil mijn leven niet. Ik geniet ervan tot mijn tevredenheid maar ergens blijft altijd iets hangen: het kan altijd beter.

Soundrack for the Current Attack:
- Doro Pesch - all we are, blond girls do have balls!
- Nightwish - dark chest of wonders, nostalgie!
- Obituary - on the floor, can they get any cooler??
- Pungent Stench - Shrunken and mummified bitch!, fukk da bitch!
- Obscenity - utter disgust, ewel ja, statement!
- Pet Shop Boys - red letter day, great nineties song
- death in vegas - rocco cool dance nummer!!

Zoo antwerp, 2007 jeronimo

Hier zit ik nu weer terwijl het buiten donker en grijs is en de regel druppelsgewijs de aarde nat maakt. Blij dat ik gisteren de dingen gedaan heb die ik niet uitgestedl heb tot vandaag. Blij dat gisteren de zon scheen. Blij dat ik vrijdagavond nog ene ben gaan drinken. Blij dat ik leef. Oei, nee, zo pathetisch ga ik niet beginnen doen. Ik ben natuurlijk blij dat ik leef en dat ik leef op de manier zoals ik leef, het kan altijd beter, er is nog altijd iets te kort in mijn leven dat het nog zou kunnen verrijken, ik kom het maar niet tegen, zoeken mag niet naar het schijnt, maar vinden doe ik ook niet toevallig, laat staan er op botsen.
Maar ik ben content, gelijk ze dat zeggen.
Uitwaaien en eens hard op de trappers duwen, daar had ik gisteren nood aan. Ik was vrij vroeg terug uit Gent en de zon scheen en er niemand niet thuis. Snif? Hup op de fiets dan maar met mijn nieuwe koerskousjes en nieuwe pothelm op mijn kop. Heerlijk in het bewolkte zonlicht fietsen langs de Schelde, in het zalig Walenland. Ik was de wijdsheid vergeten, de rust, de ademhaling van de natuur, de prachtige glooiing van het landschap, de rustig kabbelende scheldewater, de vrolijk ontspannend dobberende watervogels, de al even relaxte binnenschipvaart, ondanks de stevige bries genoot ik ervan. Nee, het deed echt deugd. Volgende week beginnen de lokerse feesten samen met de fonnefeesten. Ik kijker al naar uit. Music is my life!

Verder zoeken we op Gentblogt, uw leuke kotverhalen. Het kotleven van studenten. Ontelbare anekdotes over jullie ervaringen zijn ongetwijfeld jaren het gespreksonderwerp geweest tussen vrienden of familie, soms tot vervelens toe. Wie kent niet de verhalen van bemoeizieke koteigenaars die te pas en te onpas hun kotstudenten kwamen controleren, wie zag nooit verdacht veel voedsel uit de frigo verdwijnen? Wie hoorde ’s nachts niet eens trippelende pootjes op zijn vloer? Wie werd nooit betrapt in de douche of moest vlug zijn lief uit het raam aan de vensterbank laten bengelen? Om nog maar te zwijgen van de ervaringen en black-outs na wilde kotfeestjes, het stelen van kerstverlichting uit de straat als binnenkotdecoratie, grappige fratsen met andere studenten of bewoners, levend geworden afval, inbraak, diefstal, brand, verstopte wc’s met dagenlang geurhinder tot gevolg? Vrolijke, geestige en zelfs nare ervaringen, je kunt het niet zo gek bedenken of iemand heeft het al eens meegemaakt!

Vandaar dat wij eigenlijk wel benieuwd zijn naar om het even welk leuk verhaal of anekdote die jullie tijdens jullie kotleven hebben meegemaakt, in navolging van wat de een of andere krant aan kotverhalen publiceerde. Laat je niet tegenhouden als je niets spectaculairs weet te vertellen, herkenbaarheid zit ‘m soms in de kleine dingen.

Ik reken op jullie!

Briskey Big Band by Jeronimo

Napalm Death heeft een nieuwe cd uit. Al 20 jaar hakken ze er op los met hun socio-anarchistische maatschappelijk politiek geïnspireerde slagteksten. De korste song ever staat op hun naam. Lijden duurt helaas wat langer soms. Bevoorbeeld op een maandagochtend. Mijn warme chocomelk had me niet zo gesmaakt als anders. Ik was nog vlug bij de bakker om brood geweest, wat betekende dat ik al later dan normaal was omdat mijn supermarktje maar om 19u45 de deuren opende. Daarna moest ik me zoals altijd reppen naar de beste bushalte alwaar ik twee lijnen in het oog kon houden, de tandpastasmaak nog op mijn tanden. Het spurten lukte me niet zo goed, zo vroeg op de ochtend. Op de bus kreeg ik bijna vapeurkes over de ooglijn van de medepassagiers heenkijkend. Op de trein van 8u27 kon ik gelukkig zitten en in het middenpad stond er weer volk. Een meisje drukte haar zachte billen tegen mijn schouder. Mijn buurman trachtte subtiel aan zijn reet te krabben. In Brussel-noord aangekomen repte ik me naar mijn gebouw, slofte mijn lokaal in en zette me compleet groggy achter mijn tafel. Installeerde mijn laptop en begon bijna te panikeren toen mijn collega me zei dat ze geen netwerk had. Loos alarm. Een interessant contact was online. Je spreekt me altijd aan als ik je net aan het mailen ben, zei ze. Ok, dan wact ik maar je mail af zei ik en vervolgde dat zo praten ook wel leuk was.
Ik haat chatten. Ik chat zelden of nooit. De paar keren dat ik chatte haakten mijn gesprekspartners al rap af. Small talk lukt me niet. Doelgericht praten wel. En ik had een doel. Voor we het wisten waren we een half uurtje bezig. Wisselden info uit. Ze had al veel van mijn lijstje geschrapt. Ach zo, stelde ik vast, leuk. Maar ze wist wel waarom. Ze had veel interessantere en leukere dingen in de plaats te bieden. Ondertussen was mijn groggyheid en sufheid volledig weg, al kan dat zijn door de tassen Max Havelaar-koffie die ik dronk. En toen was de badkamer vrij en moest ze gaan. Binnen drie weken ben ik daar en zit ik daar te genieten van een gezelige avontuurlijke trip.

Gedicht van de Dag, foto by jeronimo

Via mus bezorgde Marc Dune mij mijn koopwaar. Napalm Death - the Order of the Leech (2002). Die cd ligt momenteel op. Keibrutaal. Razendsnelle grindcore met zin voor structuur, wat in hun begin periode nog wel eens wat anders kon zijn. Wat een kracht. Wat een power, wat een brutale in your face mokerslag. Hier krijgen jullie de eerste track: continuing the war on stupidity. Man is me dat een heerlijk nummer om je af te reageren!!!

Mijn verdere dag verliep rustig. Ik kreeg een lichi van Grijze Muis, maar ik liet die per abuis achter denk ik op het kopieerapparaat waar ik een lange pdf-file op aan het uitprinten was. Ik vergeet altijd welke driver ik moet kiezen. De PCL of de PS. De lichi verdween mysterieus en Grijze Muis gaf me er uiteindelijk nog een. Anderen bleken walnoten gekregen te hebben. Ik at de lichi op. De pit niet. Er zit een heel grote pit in een lichi. Die heel erg blank is van binnen. Grove stekelige pel. Ik hou van lichis.
Tussen mijn ietwat neerslachtige bui van dit weekend en het enthousiasme van mijn komende trip in, zweefde ik verder. Op de trein kwam ik nog Panda tegen ook. Wij springen veel binnen in mekaars bureau. Lachen dollen, grienen, klagen, zagen, grollen. Leuke collega's maken leuke momenten en leuke momenten maken je dag.
Straks is er swordfish. Ik heb alvast lay's bolognaise binnengehaald. Meteen geef ik met schaamrood op de wangen toe dat ik MC Hammer ooit nog op cd had of nog steeds heb.
Ik eet veel te veel chips. ter compensatie van de verbannen sigaret?
Neverending stream of Consciousness. Dwarrelende gedachten, wervelend in mijn holle schedel. Vonken, ginsters of klaterende scherven? Schichten, schimmen, duiveltjes en engeltjes, links, rechts, vretend, jagend, stokend, borrelend, stinkende pus of kiemend zaad. Verwarring, chaos, twijfel, onzekerheid, angst, terughoudendheid. plannen, dromen, actie of reactie. Besef, dreiging, nood, verlangen. Negatie, ontkenning, bevestiging, gevangen in mijn kooi van gedachten. regenbogenjacht. Doom or die. Life of Agony. Doorgaan. Doorgaan. Doorgaan.