Jeronimo's Cage of Thoughts

Graspop in Dessel werd voor de eerste keer in mijn carrière door mij gevisiteerd. Zo plechtig ging het er helemaal niet naar toe. Totale anarchie was er evenmin. Metalheads en rockers zijn eerder individualistisch. Geordende chaos van duizenden mannen en vrouwen die hun eigen ding doen. Veel te doen hadden we niet, behalve dan van hot naar her lopen over de weide en optredens meepikken, rondkijken naar het bont allegaartje dat niet zo bont was als op gothic-festivals, al waren er wel enkele rariteiten: rockers die weggeloepen leken uit het midden van de jarentachtig uit een videoclip van Van Halen of Def leppard, Schotse highlanders op oorlogspad, gothische prinsessen en levende scharminkels recht uit een doodskist, de enen zijn super hot chicks, de andere zijn vulgaire slonzen. De afzetterij aan de eet-en drankkraampjes viel gelukkig nog mee en amper wachttijden aan de bonnekes. Lauren Harris, jawel de dochter van haar illustere vader Steve missten we helaas en het leek erop dat ze ook korter dan gepland speelde. Jammer, rockende wijven hebben wel iets vind ik.

Het eerste optreden dat we meepikten voor slechts een klein kwaritertje was het ultra new yorkse geweld van grindcore-helden Brutal Truth, een van de eerste grindcorebands die ik indertijd leerde kennen als 14-jarige. De enorme pletwalsende geluidsbrij klonk als een blitzkrieg door de marquee I en het was duidelijk niet de smaak van mijn gezel.
We liepen dan maar wat door de metalmarket rond te te kijken en belandden zelfs in een caravan met enkele comedians om daarna in de marquee II het slot van het redelijk goed rockende optreden van Spiralarms mee te pikken, in deze tent stond pukkelpop-achtige rock geprogrammeerd.

Op de mainstage stond Lamb of God some fukking ass te rocken like typical badass american motherfuckers that fukking rocks fukking Belgium to motherfucking Hell with the fukking great belgian Beer we have here! Fukk that shit! Ik citeer enkel de vloekende zanger...nu weet ik waarom die band zo populair is bij tieners.

Vertederend en fris van was barbie-metal van Sirenia in de tent, hun nieuwe blonde sexy zangeres (allez het leek echt wel een andere bimbo dan die ik eens in Hof ter Lo aan het werk zag) was wel redelijk cool en charmant vond ik, voor een bimbo-rockchick. Ook hun nieuwe songs lijken weer de emo-meezing-toer op te gaan met wervelende goed in het gehoor liggende riffs en (barbie)poppy vocals van blonde Monica.
Altijd leuk om live te zien en te horen, zeker als het geluid uitstekend is.

Een ontdekking waren Life of Agony, toen ze in de jaren negentig hyperpopulair waren bij de meeste rockende tienres vond ik er niets aan, aan die vrolijke hardcore-achtige rock van die mannen. Nu ze oud zijn geworden en volgens mijn maat al hun oude hits speelden, vond ik ze asskicken like hell! Wat een rockende set, leuk entertainment van de zanger die zelfs van het podium kwam.

In de tent was het dan weer tijd voor some old rocking heroes van vroeger: Tiamat die met hun poppy dark rock onze melancholsiche zielen streelden: vote for love!

Tijdens het rondwandelen pakte we de eerste nummers mee van de dinosaurus rockers van Dio, Heaven & Hell, toen de eerste druppels begonnen te vallen en we onze regenfrak aandeden, besloten we toch maar naar de tent af te zakken. Gelukkig waren we op tijd daar, want opeens viel het water met bakken uit de hemel en konden de duizenden anderen amper nog binnen in de tent wegens de schuilende mensen die de ingang versperden ipv verder door te lopen in de tent. Jammer, want ik had graag die ouderwetse rock aanhoord.
Ook Cannibal corpse lieten we links liggen maar de laatste nummers bliezen ons lekker van de planken.
Stonesour en Korn interesseerden ons geen zak op de mainstage dus was het weer wandelen geblazen, eten en drinken en rondkijken. Leutige boel eigenlijk zo in de ondertussen modderpoel.

De hellebaarden van Dimmu Borgir ontsponnen hun duivels in de marquee, maar ook dit was niet echt de muziek van mijn maat en misschien ben ik ook al iets te oud geworden voor dergelijke bombastische overdaad. We wilden toch een redelijk plaatsje bij Iron Maiden dus trapten we het ook daar na een half uurtje af om te wachten op de knallende set van onze all-time helden.

Massa's volk wou na het schitterende optreden met een slecht geluid van de weide en de eindeloze stroom stropte algauw in de vernauwing van de uitgang. Op de parking was het hetzelfde liedje, amper beweging te zien in de honderden auto's die van de weide wilden. Uiteindelijk ontdekten we een sluipweg en raceten we voldaan huiswaarts!

En nu moet ik weer gaan liggen...ze hebben me op het werk vergiftid. Mijn maaginhoud ligt er al een paar keer uit.

Napalm Death heeft een nieuwe cd uit. Al 20 jaar hakken ze er op los met hun socio-anarchistische maatschappelijk politiek geïnspireerde slagteksten. De korste song ever staat op hun naam. Lijden duurt helaas wat langer soms. Bevoorbeeld op een maandagochtend. Mijn warme chocomelk had me niet zo gesmaakt als anders. Ik was nog vlug bij de bakker om brood geweest, wat betekende dat ik al later dan normaal was omdat mijn supermarktje maar om 19u45 de deuren opende. Daarna moest ik me zoals altijd reppen naar de beste bushalte alwaar ik twee lijnen in het oog kon houden, de tandpastasmaak nog op mijn tanden. Het spurten lukte me niet zo goed, zo vroeg op de ochtend. Op de bus kreeg ik bijna vapeurkes over de ooglijn van de medepassagiers heenkijkend. Op de trein van 8u27 kon ik gelukkig zitten en in het middenpad stond er weer volk. Een meisje drukte haar zachte billen tegen mijn schouder. Mijn buurman trachtte subtiel aan zijn reet te krabben. In Brussel-noord aangekomen repte ik me naar mijn gebouw, slofte mijn lokaal in en zette me compleet groggy achter mijn tafel. Installeerde mijn laptop en begon bijna te panikeren toen mijn collega me zei dat ze geen netwerk had. Loos alarm. Een interessant contact was online. Je spreekt me altijd aan als ik je net aan het mailen ben, zei ze. Ok, dan wact ik maar je mail af zei ik en vervolgde dat zo praten ook wel leuk was.
Ik haat chatten. Ik chat zelden of nooit. De paar keren dat ik chatte haakten mijn gesprekspartners al rap af. Small talk lukt me niet. Doelgericht praten wel. En ik had een doel. Voor we het wisten waren we een half uurtje bezig. Wisselden info uit. Ze had al veel van mijn lijstje geschrapt. Ach zo, stelde ik vast, leuk. Maar ze wist wel waarom. Ze had veel interessantere en leukere dingen in de plaats te bieden. Ondertussen was mijn groggyheid en sufheid volledig weg, al kan dat zijn door de tassen Max Havelaar-koffie die ik dronk. En toen was de badkamer vrij en moest ze gaan. Binnen drie weken ben ik daar en zit ik daar te genieten van een gezelige avontuurlijke trip.

Gedicht van de Dag, foto by jeronimo

Via mus bezorgde Marc Dune mij mijn koopwaar. Napalm Death - the Order of the Leech (2002). Die cd ligt momenteel op. Keibrutaal. Razendsnelle grindcore met zin voor structuur, wat in hun begin periode nog wel eens wat anders kon zijn. Wat een kracht. Wat een power, wat een brutale in your face mokerslag. Hier krijgen jullie de eerste track: continuing the war on stupidity. Man is me dat een heerlijk nummer om je af te reageren!!!

Mijn verdere dag verliep rustig. Ik kreeg een lichi van Grijze Muis, maar ik liet die per abuis achter denk ik op het kopieerapparaat waar ik een lange pdf-file op aan het uitprinten was. Ik vergeet altijd welke driver ik moet kiezen. De PCL of de PS. De lichi verdween mysterieus en Grijze Muis gaf me er uiteindelijk nog een. Anderen bleken walnoten gekregen te hebben. Ik at de lichi op. De pit niet. Er zit een heel grote pit in een lichi. Die heel erg blank is van binnen. Grove stekelige pel. Ik hou van lichis.
Tussen mijn ietwat neerslachtige bui van dit weekend en het enthousiasme van mijn komende trip in, zweefde ik verder. Op de trein kwam ik nog Panda tegen ook. Wij springen veel binnen in mekaars bureau. Lachen dollen, grienen, klagen, zagen, grollen. Leuke collega's maken leuke momenten en leuke momenten maken je dag.
Straks is er swordfish. Ik heb alvast lay's bolognaise binnengehaald. Meteen geef ik met schaamrood op de wangen toe dat ik MC Hammer ooit nog op cd had of nog steeds heb.
Ik eet veel te veel chips. ter compensatie van de verbannen sigaret?
Neverending stream of Consciousness. Dwarrelende gedachten, wervelend in mijn holle schedel. Vonken, ginsters of klaterende scherven? Schichten, schimmen, duiveltjes en engeltjes, links, rechts, vretend, jagend, stokend, borrelend, stinkende pus of kiemend zaad. Verwarring, chaos, twijfel, onzekerheid, angst, terughoudendheid. plannen, dromen, actie of reactie. Besef, dreiging, nood, verlangen. Negatie, ontkenning, bevestiging, gevangen in mijn kooi van gedachten. regenbogenjacht. Doom or die. Life of Agony. Doorgaan. Doorgaan. Doorgaan.