Jeronimo's Cage of Thoughts

Ik word er toch wel dagelijks mee geconfronteerd. Het jeuk en het kriebelt. Het verleggen van je grenzen. Het ontdekken van nieuwe zaken. Die unieke ervaringen die je onderscheiden van de troep. Letterlijk. Het ontdekken van de wereld. Het je laten onderdompelen in andere culturen. De tientallen blogs van AFS-studenten of mensen die verslagen schrijven van hun wereldreizen, ik grasduin er af en toe maar al te graag door. En ben dan wel wat jaloers. Gisteren was er dan nog the beach op tv. Met Leonardo Di Caprio en Virginie Ledoyen. Deze laatste is trouwens 100% mijn type.

. NIet alleen speelden ze de beach, op een andere zender speelden ze voor de zoveelste keer die andere avonturiersmovie: los diarios del motocicleta". Het was een meoielijk keuze, maar aangezien ik deze laatste al gezien heb en op dvd heb, koos ik voor the beach.

Je wil altijd anders zijn dan anderen. Je bent toerist, maar wil geen toerist zijn. Je probeert je te onderscheiden door de minder platgetreden paden te bewandelen of te ontdekken. Je kijkt met minachting en afkeer neer op de troepen en hordes feestvierende hoteltoeristen en kijkt op maar de pure marginale hippies die je overal tegenkomt. Alsof die backpackers, zwervende globetrotters de “echten” zijn. Alsof zij echt weten wat het is om daar te leven en te wonen. Niets is minder waar.

Maar toch. Die drang is er. Anders te zijn dan anderen. Soms denk ik nog altijd dat ik er eens voor een langere periode moet op uit trekken. Of dat dan een verlossing zou bieden? Een antwoord op mijn vragen? Als je zelfs niet weet op welke vragen je eigenlijk een oplossing wilt vinden, wat kan je dan gaan vinden?

De ervaring. Het rondtrekken, het zalig nietsdoen het liederlijk landleven ver weg van de ratrace hier en de prestratiedrang. Vele van die zogezegde coole avonturiers zijn mislukkingen in de westerse maatschappij, verschoppelingen en zelfs ronduit leeglopers. Soulsearchers klinkt uiteraard stukken positiever en zelfs mystieker. Daar zijn ze cool, zijn ze iemand, zijn ze degene die weet wat het leven is.

Zo iemand wil ik niet zijn. Wel wil ik iemand zijn die weet wat het leven is en wat het te bieden heeft. Vandaar deels mijn drang om verre reizen te maken.Binnenkort vertrekken er weer en boel mensen die ik ken voor enkele maanden of zelfs een jaar naar verre oorden om er te gaan wonen en werken in een ontwikkelingsproject. Ook dat spreekt me enorm aan. Een lange periode in een niet-Westerse omgeving doorbrengen, lijkt me het van het.Maar alles wat ik hier opgebouwd heb, achterlaten? Al die investeringen?Dat zou me niet mogen tegenhouden. En al bij al ben ik ook al ferm tevreden dat ik af en toe op reis kan naar die verre landen.

Diep in mezelf zie ik me als een avonturier zoals Dicaprio in The Beach. Iedereen is bang van het onbekende, maar de drang om het te ontdekken en de kick als je iets ontdekt is magisch. Zelfs al sta je met honderden anderen te genieten van een wereldwonder. Iedereen is op zoek naar die unieke ervaring. Een geheim dat je liefst met zo weinig mogelijk mensen deelt. Hetgeen je onderscheidt van anderen.
Tijd om eens de catalogi te bekijken. Op mijn eentje durf ik het precies nog steeds niet goed aan.

Gelukkig heeft het leven hier ook uiteraard enorm veel te bieden. Mijn propvolel agenda maakt het me soms moeilijk te kiezen als ik duebl geboekt ben. Zoals dit weekend. Een van die leuke dingen zijn de vele blogmeets. Vrijdagavond is het in Aalst te doen bij Little Witch en ik heb me ook net ingeschreven voor het culinaire avontuur te Leuven op de blogmeet van Yab en de andere Leuvense bloggers.

Het is tijd voor entertainment! Hier ziet u de filmpjes van het olijke Leuvense jvc-duo Stew, starring the lord aka Jeronimo aka ikke. Natuurlijk is elke gelijkenis met mijn persoontje compleet verzonnen en toevallig.
Ik denk dat ik mijn publiekelijk optreden zal moeten beperken. Hemeltje lief! Ben ik dat?

De eerste aflevering van Peking Express - de revolutie route beviel me wel. nostalgie naar dat fantastische zonovergoten continent. Genoeg spanning vooral tussen de deelnemers om het vermakelijke televisie te maken. Enkele karakters werden al meteen dik in de verf gezet, al dan niet via beeldmanipulatie. We zien wel wat de rest van de afleveringen biedt. Die Peter is alvast ene die gaat flippen als iets niet rap genoeg gaat. De twee broertjes die vond ik vooral enorm zelfverzekerd of het arrogante af toen ze in de interview nogal zaten te stoefen over welke kwaliteiten ze wel niet hebben. Bepaalde Hollanders konden het weer hel goed uitleggen, ben benieuwd hoe ze zich zullen aanpassen in groep of tov hun partner. En ja het contradictorische moslimkoppel dat moest toch ook wel ferm in de verf gezet worden. Gelukkig net niet op een ergerlijke manier. De hyper Jamalia en de rustige Hassan: kan interessant worden. Roos Van Acker die het graag droog in de kakker (sic) heeft, blogt op de humo-site. Een te volgen blog.

Heroes vond ik gewoon vermakelijk, een afwisseling na "de man van phaedra", waar ik waarschijnlijk niet meer verder zal naar kijken.

Naar aanleding van little witch's oproep om haar blog te redden, haar duivelse listigheid weet zelfs mij weer te beheksen, grasduinde ik even in het verleden. Zo moet je maar eens in haar archief van de maand 07/2004 kijken. Ooit won zij bij mij een prijs toen ze mijn bezoeker 16666 was. Een andere helse fee heulde kwaadaardig met haar mee en het resultaat is iets wat toen typerend was voor ons allen. Grappige non-sense over en weer. Ze legden me op hun bloederige rooster, groeven in mijn getormenteerde ziel, legden het hellevuur aan mijn schenen. Waar waren toen mee bezig, toen skynetblogs slechts een vrolijke bende bloggertjes was, lekker ondergronds, lekker gezellig. Wat we toen schreven, zouden we daar nu nog achter staan? Deels wel, het zijn getuigenissen van toen, die tijd. Ondertussen hebben we veel doorstaan, veel geleerd, veel ervaren. We zijn geëvolueerd, verder gegaan als mens op het pad.

Bij deze: als de weerlicht naar haar blog en snuister door haar verleden en red haar zo!

Zo ik heb even tijd gevonden om de rest van mijn aanwinsten kort en bondig te bespreken
- Crematory - klagebilder, deze duitse gothicmetal band draait al mee van sinds ik metal kende. Hun aantal cd's is niet meer op 2 handen te tellen. Klagebilder staat voor sfeervolle stevige melodieuze gothic rock, iets meer traditionele gothic met strakkere mars-arrangementen en minder deathmetal. Alle teksten worden in het Duits gezonge. Niet te pathetisch en niet te melig. Krachtig en catchy en niet vervelend.
- Qntal - silver swan: werkstuk uit 2006 van het duitse neoklassieke ensemble. Stukken eenvoudiger qua instrumentatie, wat het breekbaarder en fijner maakt en meer klassiek dan hun vorige meer gothische dark wave-platen. Rustgevend, meeslepend, sfeervolle klassieke klanken met de prachtige sopraanstem van Syrah.
- Liv Kristine - enter my religion. Poppy cd'tje van mevrouw Alexander Krull (atrocity) formely known as the lead singer of Theatre of Tragedy. Ik hou meer van haar gothicmetalproject Leaves' Eyes dat stukken steviger is dan deze poppy melige plaat. UItschieters zijn het beklijvende melancholische Blue emptiness, Bruce Springsteen's 'streets of philadelphia' en enkele meer electro-nummers op het einde van de plaat.

Kan iemand mij trouwens sponsoren? Ik wil namelijk een date met Scarlett Johansson. Scarlet verkoopt zichzelf ten voordele van Oxfam. Me wants her!

Ondertussen heb ik mijn geliefde johnnybakske terug, helaas nog steeds zo vuil als het maar kan omdat ik geen tijd hem om hem te wassen. Ze hebben de kleppenblok vervangen. De klep die de druk in de turbo regelt en in verbinding staat met de uitlaat. Ik kan er dus weer tegen aan. Maar het had heel wat voeten in de aarde gehad. Donderdagochtend merkte ik twee gemiste berichten op mijn gsm of ik dringend kon terug bellen naar de garage. Een tweede bericht dat ik onmiddellijk de vervangwagen moest terugbrengen. Ik belde even naar huis. Mijn ma had die kwaaie kerel ook al aan de lijn gehad. Ik had gezegd dat ik wegens een afspraak in Brussel die avond mijn auto niet kon ophalen en dat ik deze pas donderdagavond ging ophalen. Bon, ik sprak af dat ik tegen 13u de auto zou terug brengen. Ik vroeg meteen een halve dag congé aan en trapte het af naar het station. Van Gent tot Wevelgem reed ik op reserve - alsof ik nog ging tanken voor die pipo's - en raakte gelukkig toe tegen 12u30. Helaas ging de garage maar open om 13u. Tegen 13u30 was ik thuis, at ik een boterhammetje met de mama die net was geïnterviewed voor de Visie over vrijwilligerswerk en trok daarna naar stad Kortrijk, shoppingcenter Kuurne en andere op zoek naar betaalbare cd's.
Ik merkte uiteindelijk dat het oude rockerskoppel dat de beruchte en legendarische Kortrijkse Music Mania uitbaatte nu elders een Metalzone hebben. Ik kocht er een cd van Die Verbannten Kinder Evas - dusk and void became alive. Schitterende eerie dark wave.
Cd's die je amper vond de afgelopen decennia. Verder vond ik niet de cd's die ik vond of toch niet aan een prijs die ik wil betalen. Ik moet me er misschien overzetten dat cd's nu al meer dan 15 euro kosten. Het zit me tussen de twee oren ik weet het.

Crisisituaties zorgen voor vooruitgang. Kijk naar de technologishe evolutie in WOII. Het is een beetje bevreemdend in positieve zin om mijn ma tegen haar vriendinnen te horen uitleggen dat ze moeten "skypen" en msn'n en webcammen. Die skype is trouwens spotgoedkoop om te bellen naar vaste nummers in het buitenland (0.017 euro per minuut) zoals we de laatste tijd veel moeten doen thuis. Sinds ma haar latop heeft, wordt ze bijna een pc-freak.

Veel woorden zal ik er niet aan vuil maken. Wat little witch schrijft, kan ik alleen beamen. Ruim anderhalf jaar gelden dat we mekaar nog zagen. Tijden die enkel nog bestaan als zomerse warme flarderige herinneringen. Veel is veranderd, maar toch de uren vlogen voorbij. Van de grootste onnozelheden tot de meest intieme diepe dingen des levens. Een mens heeft nood aan zwoel luchtigheid in een gesprek als aan vertellingen over wat een mens allemaal overkomt en bezighoudt en hoe hij het aanpakt of zou moeten aanpakken. Intellectuele uitdaging. Emotionele (on)afhankelijkheid. Dergelijke gesprekken houden de geest scherp en houden de blik op hoe je met je leven omgaat. Nu in ieder geval een gesprek met een vrouw van dat kaliber ik heb er deugd van gehad.

En daarnet 9 cd's gekocht in de Music Mania in Gent voor 50 euro, waaronder een limited en twee dubbelaars. En ik heb net via paypal mijn flickr-account verlengd voor 2 jaar voor 47,99 dollar, dat is zowat 24 euro.
op de laatste nipper nog een afspraak geregeld met een grote grootse dame. Mijn week is goed! Zaterdag hopelijk vlot uit Gent geraken ondanks de Omloop het Volk en naar de uitverkoop van de Muziekladen in Kortrijk. Na de metal en gothic misschien tijd voor nog eens wat goedkope poppy tunes. :-)