Jeronimo's Cage of Thoughts

Vandaag doe ik het deels op een ander. Ik kon niet weerstaan aan de uitdaging van Elle en haar eerste en tot voor mij enige gastblogger. Vrouwen en mannen over daten. Ik ben zeker dat jullie er ook een hartig woordje over kunnen meespreken. Ik stel voor dat jullie dat dan ook doen? Hier en ginder, her en der.

Waar moet een mens anders doen dan eens wat gastblogggen terwijl hij in de lommer van de berken in de tuin heel den tijd op apegapen ligt te luieren met een fris drankje en de buik vol BBQ?

Want de afgelopen dagen waren er weer van vriendschapsbanden onderhouden. Hare hekserige hoogheid die al enkele Gentse afspraken had gemist, nodigde ons uit in haar cauldroneske stad vol zomerse gekheid en vooral met grote porties sla en gerookte vissoorten.

Zaterdagavondavond ben ik dan eindelijk , na twee jaar niet gekund te hebben, toch samen met bijna heel de gentblogt roadcrew en in het bijzonder met mijn buddie in de Minard geraakt voor de allerlaatste voorstelling van LOEBAS van Henk Rijckaert. Waarlijk, ik heb er van genoten. Ook van al het schoon volk in de Minard. Mijn collega Panda was er al voor de vijfde keer dacht ze en telkens opnieuw moest ze huilen bij het schitterende ontroerende liedje over de hond die dood moest. Na de show verlieten we de drukke stad algawu om gezellig op het schemerige terrasje van het Soul Food Café ene te drinken. Dat café blijft een goed bewaard geheim. Plaats zat.

De volgende dag kwam zij een< piepen met een heerlijke appelcake en was ook hij er weer bij met wie ik door de hete stad een wandelingetje maakte langs alles wat waard was te zien.

Vandaag ging ik dan flink tegen de grond. Op een helling uitbollen, onderwijl het bagagetasje van je pa rechttrekken, tegen zijn achterwiel rijden en dan het evenwicht verliezen, heeft als gevolg dat je je voeten niet snel genoeg uit je klikpedalen krijgt en baf tegen het asfalt plakt.

We zijn midweek en morgen heb ik al congé om eens deftig uit te slapen. Nee, dat is een grapje, al zal ik wel proberen uit te slapen. Uitgeslapen dat was wat ik deze ochtend toch wel was. Morgen staan er spannende dingen te gebeuren. Gaan eten met mijn notaris. En dan mijn poot zetten en dat briefje met dat getal met 4 nullen op afgeven. De bank vond mij te onwaardig om het getal met 6 cijfers door me te laten bezorgen en schakelde daarvoro hun eigen speciale procedure in. Sniff me so poor.
Donderdag lekker een congresje in Gent, waar ik niet veel tijd zal verliezen en hopelijk wat interessante dingen zal horen en waar mijn collega's ook talrijk aanwezig zullen zijn. 't is eens in een andere omgeving, dat is altijd wel leuk. Constant op den buro zitten te bestoffen daar wordt niemand vrolijker van. Maar er wordt aan gewerkt. Tijd investeren, nadenken en doen.

Donderdagavond word ik dan alweer verwacht ten huize Lady Manlome, waar ik maandagavond al lekker te gast was op een delicious spaghettifestijn met even lekkere vignetta als dessert, alas, zonder dat deze kerel en deze dame er bij konden zijn, maar wat niet weet niet deert zeg ik altijd en met de inderhaast opgetrommelde vervanging werd het toch nog een gezellige bedoening.

Veel is er weer niet te zien op tv dezen avond. Ik zal wel zien waarmee ik me ga bezighouden. Mateloos of wegens frustratie bijna berustend, ergerde ik me aan de trein die de gebruikelijk tien minuten vertraging had - en die ik daarom eigenlijk niet meer neem - en dan aan de bus die nog 5 minuten bleef staan draaien aan de halte en aan het feit dat hij een ommetoer doet via het stationsplein in plaats van gewoon aan de achterkant van het station, waar hij vertrekt, langs de sporen naar de eerste halte te rijden. Nee een hele blok rijdt hij om en ik rook verdikke de hele tijd die ouwe madam naast me. Niest tegen ouwe madammekes maar die smekken ofwel de hele tijd en ze rieken allemaal naar mottebollen. Geef me dan maar liever de geur van mijn pantoffels. Grapje.
Maar zoals je weet is mijn humeur even makkelijk om te slaan in positieve zin en daar zorgde syho voor met haar kaartje dat ik in de bus vond.
Good evening everybody.

ps: updat: het ontwaken verlipe ietslater dan het uur van mijn wekker en het was alweer lekker zonneklaar in mijn kamertje. Nu nog na een verkwikkend ontbijt en heerlijke verse koffie schijnt de zon hier nog steeds binnen en we verwelkomen allemaal prinses Eleonora Fabiola Victoria Anna Marie Van Saksen Coburg-Gota. Al ben ik opgestaan wegen she tbrandalarm dat hier loeide zonder dat ik merkbare gevolgen hoorde waardoor ik dan ook niet panikeerde. Het viel stil uit zijn zelven na 5 minuten.

update
na een heerlijke drie-gangenlunch met mijn notaris, herinneringen ophalend aan toen we nog studetn waren en waar we nu zijn beland, en het voorstel om eens te gaan crossen met zijn buggy ben ik nu officieel een real estate investor.
Daar drink ik een multivruchtensapje op!

Ik heb de zaak niet gevolgd, maar ik heb wel de bewuste column van Rik Torfs gelezen en ik zie er niets verkeerds in. Ik snap dan ook niet waarom de studentenvereniging zo'n dwaze reactie publiceert. Als men al niet meer kan lachen met de hedendaagse krimpen van het verstand van Vlaanderen via een anekdotische verhaling van een examen. Niets aantasting integriteit of schending geheim examen (is dat wel zo geheim post factum, vraag ik me terzijde ook een beetje af en was de studente zo identificeerbaar? En welke geheim werd dan onthuld? Het onderwerp van een vraag?). Rare jongens, de studenten van tegenwoordig. De praeses zelf onthult precies de ware toedracht, die er in een column waar de anekdote illustratief wordt gebruikt niet toe doet.Asfaltkonijn steunt alvast de studente. Mijn zus die licentiate is ergens in een middelbare school merkt zelfs dat 16-jarigen niet meer kunnen schrijven en hun examens soms in smstaal invullen of zelfs niet eens op het lijntje schrijven. Misschien moeten de lijfstraffen dan toch weer ingevoerd worden al is ook dat weer buitengewoon delicaat geworden hedentendage.

Gisterenavond gee zin om mijn kot uit te komen, ik ben altijd doodmoe van 's ochtends bij het opstaan tot 's avonds bij het slapengaan. Ik keek dan ook naar een gezellige film over de Dalai Lama, Kundun, van Martin Scorsese. Knap. Mooi. Stemt tot nadenken.
Hebben we nog iconen hedentendage? Desmond Tutu, de Dalai Lama, Nelson Mandela, Aung San Suu Kyi, wie nog? Hebben we niet meer nood aan mensen die miljoenen anderen inspireren tot vrede met u zelf met met uw omgeving? In deze neo-postmodernistische tijd waar radicalisering opnieuw het opium voor het volk dreigt te worden in de vorm een blinde gemuilkorfde geestbeperkende gevangenis en valse vrijheid en schijnbevrijding. The world is outside! Open your eyes!
Dit nummer van Ghosts is zo'n oorworm maat!

ONdertussen moet ik zeggen dat onze reeks gedichtendag goed loopt. Enkele toffe poëtische bloggertjes stuurden hun bijdrage al in. U leest hier de gedichten van Druppels, lady manlome en Niki en er staan er nog in de wachtrij om gepubliceerd te worden. Ook uw inzending is nog steeds welkom!