Jeronimo's Cage of Thoughts

Ik moet blijkbaar nog steeds mijn verslag van Marokko afwerken.
Vooraleer we de bewoonde wereld terug binnengingen was er nog een overnachting in berbervertenten in de Oase de Fint. Een toeristische oase maar daar waren we blijkbaar toch redelijk alleen. Wederom een wandeling onder begeleiding van een lokale gids rondom de oase met toch wat wildlife: een zandhagedis van een kleien halve meter en een boel kikkers. Lekker avondeten in het duister bij het licht van een peertje dat meer licht gaf op de foto's bij hoge iso dan in werkelijkheid en uiteraard opnieuw tadjzine... aarggh. Ook aarggh was het volksmuziekoptredentje....ahum...ik zou het met geen woorden kunne beschrijven, maar dit akelig stukje muziek was blijkbaar een verplicht nummertje voor de toeristen die nog eens gedwongen werden recht te staan en te dansen.
Het slapen verliep redelijk vlotjes. dat wel. wassen zouden we later wel eens doen.



Bij deze blijft over Marrakesh.
De stad van de vier seizoen, waar het het heel jaar door goed vertoeven is, tropisch heet in de zomer, lekker warm in de lente en herfst en heerlijk in de winter toch overdag.
Het meest bekende is het Djeema El Fnaplein bruisende openlucht party tot 's avonds laat, souks waar je iets minder makkelijk in verdwaald, animatie met dieren, apen of regelrechte dierenmishandeling, het plein dat op het middaguur ondoenbaar is in de brandende zon en waar de warmte die de beton afgeeft zo nodig nog heter is dan de rechtstreeks brandende zon op je arme hersenpan. Ja zelfs voor ons was het toch even wennen, de drukte waren we al gewend en naar wat dit plein in volle seizoen moet voorstellen was het behoorlijk kalm, laat ons zeggen, 't kwam niet eens inde buurt van het lichtfestival in Gent.
Er was dus doorkomen aan. Al moesten wij in groep aanschuiven tussen de andere groepen bij de vele paleizen, medrassas of wat dan ook die we gingen bezoeken en bezochten. Culinair was het dan wel weer een must en lust.
Residentiar viel de riad met minizwembad en roze blaadjes uitgestrooid over het binnenkoertje reuze mee, ik had weer een reuzenkamer voor mij alleen. Alleen die jankende hond op zijn minaret om 4u s nachts naast de deur was een stuk minder. Heel wat minder. Maar meer dan wat slaap lieten we er niet om.
Zoals onze tourgids ook beloofde gingen we in een buitenwijk bij hem en zijn familie op babybezoek en daarna naar een echte hamman waar de dode huidschilfers van me werden geraspt alsof ik levend werd gevild. Edoch ingezeept worden van kop tot teen , geraspt worden en dan wat ketels water over uwen kop het is inderdaad de authenthieke hamman en niet die voor de toeristen. Ik had weliswaar een waar babyhuidje roze en zacht en gloeiend. En geen water bij en geen geld niemand van ons stonden we daar compleet uitgedroogd.
Het heerlijk frisse versgeperste appelsiensap op het djeema el fna plein is werkelijk een godendrank.
Nog eens met de groep een herborist binnen die ons allerlei uitleg verschafte over kwakzalven en ander loos gepoeder en dan nog een boel mensen die van die kwakkende zalven kochten later stonden we weer in de souks te snuisteren en te kopen en vooral te zweten.
Maar een heerlijk einde van onze trip doorheen dit toch wel heel gevarieerd en bijzonder aangenaam en mooi land.

De Tinerhir oasa was de tweede Oase die we bezochten, en een trage wandeling doorheen het gecultiveerde platteland was wel leuk. We zagen de alomtegenwoordige ezeltjes en de vrouwen op het land aan eht werk terwijl de zon westwaarts ten onder ging. Tij d voor thee zo dacht onze gids erover. leuk om eens de echte 'living' van een grote familiale woonst binnen te gaan. Beetje gelijk een atrium van de Romeinen, overdekte binneplaats met hoge plafond vol licht en uitgang voro de rook. Kale muren met vensters waarop andere kamers uitkijken maar afgedekt zijn met tapijten. Eeen tapijt op de grond, een vergeeld portret uit de jaren stillekes van de koning en zeflgemaakte pannenkoeken met zelfgemaakte boter en thee met tonnen suiker. Om vandaar terug anar eht dorp te gaan en weer in een berberweverij terecht te komen vooraleer we naar ons Stalinistisch kaal groot majestueus hotel werden gebracht waar de pot altijd tazjine schafte. Of beter gezegd waar de tadjine alweer hetzelfde schafte. Ach ja klagen helpt niet meer en we haalden herinneringen aan onze wandelingen en de afgelopen dagen op in de salon met fontein.

Ook de volgende dag stond er weer een prachtige wandeling op het menu, dit keer iets minder lang, meer des te leuker. Niet voor leer we weer uren in het busje zaten om de Todra-kloof te bezoeken waar ik een zeflbebreide muts kocht van een heel vriendelijk lachend berberjongetje aan 10 euro omgerekend...een woekerprijs maar ik had er toch maar 3 euro afgedaan. Soit, mijn goed doel was weer gesteund deze vakantie. De wandeling ging van de kale bloedhete bergen doorheen woeste rivierbeddingen en wandelen in het water in de Gorde des dades en de Vallée des Roses. Dit keer echt stromend water en soms zelfs echt hevig stromend water, wat voor de nodige hilariteit zorgde. Een koppel verdween helaas spoorslags onder water, met alle gevolgen voor de camera van dien. Jammer, maar niet getreurd de hostel waar we verbleven was prachtig, enorm lekker eten ondanks dat het weer het zelfde maar anders was. Vooral anders. veel meer opgemaakte groenten, veel meer smaken, veel meer kruiden. Doodmoe maar voldaan gingen we al vroeg slapen.

Na ons prachtig verblijf in Fez, een van mijn favoriete steden trokken we verder landinwaarts langs prachtige dorpjes (waar we helaas geen halt hielden) richting Midden-Atlas. We stopten even in Ifrane, het Zwitserland van Marokko waar de stedenbouwkundige voorschriften eisen dat er in Europese stijl gebouwd wordt, waar het nationaal sportcentrum zich bevindt dat al vele atleten heeft voortgebracht en waar we enkele backpackers met een ezel ontmoetten. Er staat ook een standbeeld van en Leeuw, waarvoor we poseerden voor een groepsfoto.
Vanaf Zaouiat, starten we dan ook onze eerste wandeling doorheen de bergen. Het begint al goed met een stevige klim langs een steile rotswand waar van de rand enkeel subliemne betoverende watervallen naar beneden spatten te midden van de groen feëerieke begroeiing. Eenmaal boven belandden we op de altiplano's graasweiden met herders en desolate bergwoestijnen. Prachtig landschap. waar we startten in de bloedhete zon ontstond er al gauw een microklimaat en wolken met zelfs een heel korte regenbui. Nomadenkinderen die daar wonen in armzalige omstandigheden bekeken ons vanop veilige afstand.

na enkele uren wandelen viel de nacht en met onze zaklampen legden we de laatste loodjes af richtign een guesthouse, waar ons wee een tadzjine werd voorgeschoteld die ons de keel al uitkwam. Niettemin een hongerige mens eet. Slapen deden we verdeeld in slaapzalen en ik had de volledige eetzaal er mijner beschikking.
's ochtends voreeg was er gelukkig een goed ontbijt en in de frisse ochtend zon ging het algauw weer het busje in om 5 minuten later te stoppen aan het meer en dan weer richting Midelt en de andere Atlasgebieden te verkennen met enkele prachtige kloven de Berem kloof bijvoorbeeld.
Wandelen werd gedaan in de rivier en dat was nu eens echt leuk se.


en zo belandden we in de Tinerhir oase.

Na het ontbijt in hotel Akouas, was het weer tijd om effe terug in de tijd te reizen. Al van s' ochtends vroeg brandde de zon en in de ruines van de ooit glorierijke stad Volubilis was het nog heter. Maar echt de moeite. Onze gids leidde ons rond en wees ons op de structuur van de stad. Vandaar ging het per busje naar de heilige stad Moulay Idriss, het echte heiligdom is ontoegankelijk voor niet-moslims, maar vanop een balkon in de stad kun je daar wel eens naar gluren. Gedurende meer dan een uur. Soms moeten onze gidsen blijkbaar onze dagen zien te vullen. Niettemin, we kunne wel de sfeer opsnuiven in dit kleine stadje en lunchen doen we in ene groto restaurant op de flank van de heuvel net buiten de stad. Couscous dit keer ipv de klassieke tadjzine. Daarna is het bakken en braden tijdens de transfer naar Fez, een van de mooiste steden van Marokko. De natuur tijdens de transfer doet me zo aan Bolivia denken. In Fez logeren we dicht bij de medina in hotel Bahia. We hebben wat vrij en verkennen de median, als is het als je even van het pad afwijkt wel onmogelijk zelf je weg te vinden.
Ik trek er even op mijn eentje op uit en verkend de markt waar toeristen niet meer te bespeuren zijn, en de stadswallen die magnifiek baden in het avondlicht. Wanneer het te snel donker wordt, ga ik terug naar het hotel. Na het diner gaan we met enkelen nog even buiten de stadsmuur ene drinken op een terras tussen de locals. Gezellig.


De volgende dag brengen we een hele dag door in het gezelschap van Farida, onze vrouwelijke gids die ons rondleidt doorheen de stad. Niet alleen de ville nouveau, het koninklijk paleis en dergelijke, maar ook in de oude stad, met de verplichte stops en rondleidingen in pottenbakkerijen waar mensen zich te goed doen aan het kopen van souveniers, we bezoeken ook de tanneries, een van de enige nog werkende ambachtelijke leerlooierijen. Ik word er bijna een leren jas aan gesmeerd, maar kan toch aan de verleiding weerstaan.

Na onze rondrit doorheen het stedelijke Rabat werden we getransfereerd richting Meknes, een van de andere keizerlijke steden. Ogenschijnlijk rustig, maar even aangenaam als de rest en eigenlijk ook vrij druk en toeristisch ingesteld. We kregen de ferme bouwwoede te zien van de 17e eeuwse Sultan Ismael. Het belangrijkste waren zijn paardenstallen voor duizenden paarden en de ruines van zijn graanschuren/forten.
Ook hier was het middagmaal trouwens een leuke verrassing, en lekker met de bijschoteltjes bij de kafta schotel. Wie zegt nee tegen heerlijk gekruide linzen, dito olijven, aubergines en dergelijke?

Hier en daar werden we weer een obligate winkel ingestuurd waar sommigen de verleiding om te kopen niet konden weerstaan en dan ging het ergens richting een propvolle medersa ofte moskee, ik weet het niet goed meer.
Tegen de vooravond konden we wat rij ronddolen in de medina en de souks bij Bab Mansour een van de mooiste bewaarde poorten van de stad tegenover het grote plein waar het volk samentroept rond muzikanten, slangenbezweerder, en andere charlatans.

Ge weet het of het weet het niet, maar begin oktober zette ik mijn eerste voeten op het Afrikaanse continent ooit. Evenwel voorzichtige stappen en ik verkende dus vooral in groep samen met een reisgenote het prachtige Noord-Afrikaanse Marokko, dat sinds hun nieuwe koning sinds een decennium ofzo een echte bloei kent op alle vlak, en dat konden onze plaatselijke gidsen blijkbaar niet genoeg benadrukken, hoe multicultureel en hoe vooruitstrevend ze wel waren (bv vrouwenquota in het parlement). Het moet gezegd, de steden zijn heel proper en mooi en de wegeninfrastructuur is er gelijk in andere recent ontwikkelde landen zoals Portugal en Spanje, met andere woorden het kleinste weggetje ligt er in een tien keer betere staat bij dan de weggezakte onberijdbare wegen buiten mijn dorp.

Van Casablanca zagen we niets behalve de luchthaven en heel opdringende jongeren die geld eisten zonder iets te doen bij onze bagage. Als we al hoopten om onze vooroordelen weg te werken, was dit geen goed begin. Maar de vooroordelen verdwenen wel. Ondanks de hardnekkigheid van de verkopers op de meeste markten, vond ik hen niet vervelender en eigenlijk zelfs aangenamer dan in alle andere continenten waar ik al geweest ben, en geef toe, onze marktkramers kennen ook wat van arrogantie niet?

We kwamen in een groot hotel in Rabat toe na een lange tocht doorheen het pikdonkere landschap met een tussenstop om avond te eten. Dat was een echte ervaring. De rundskarkassen hingen buiten aan de hak en er stond een ferm rokende barbecue , daar kregen we onze eerste maaltijd, ogenschijnlijk langs de straat ergens in nowhere. Maar het was een van de beste maaltijden van de reis zou blijken. Heerlijk slaatje en mijn vers geperst fruitsap was geen halve appelsien zoals hier, maar een ware halve liter!!!!! Ik vroeg ook frietjes ook dat was een vrij royale portie.

Ik had een kamer met twee dubbele bedden voor mij alleen ter beschikking, het voordeel om als enige single man mee te zijn. De volgende dag aan het ontbijt viel het ontbijt wat tegen, enkel brood boter en confituur. Soit, allemaal weer ons busje in een tour door rabat per bus.
Sinds kort is het koninklijk paleis benaderbaar tot op enkele meters, in een enclave waar mensen niet alleen werken maar ook wonen. Bloedheet en niet teveel andere toeristen die in mijn beeld komen lopen. Zo moet het. Hier konden we nog veel foto's trekken van de wachters. Verder zijn de Marokkanen ook kinderen absoluut niet happig om gefotografeerd te worden. Dat heeft me niet gehinderd om toch overzichtsfoto's te nemen van de couleur local.

Een van de Mooiste moskeeën en grootste sinds de geschiedenis van de islam staat daar bij het mausoleum van Hassan de zoveelste, het kan evengoed de eerste zijn.
Daarna ging het richting de Kasbah, een lemen versterking met wat dolen in de kleurrijke straatjes en thee met zicht op de rivrier en de monding van de zee.