Jeronimo's Cage of Thoughts

Vreemd. Ik stond er net zelf even bij stil. Of eerder zat. Zit. alec stelde me een vraag in mijn vorige post. Of ik wel nog eens iets mee maak? Waar mijn duistere gedachten van weleer geblven zijn.

Ze zijn nergens gebleven. Ze zijn er nog steeds. AL zijn ze misschien iets minder op de voorgrond aanwezig. Die duistere demonen.? Ze rukken aan me, rijten mijn ziel uiteen, schreeuwen oorverdovend in mijn echoënde schedel. Maar misschien ben ik ondertussen deels doof geworden. Deels apathisch ook. Deesl gewoon murw geslagen. Of is het een vorm van controle. Beheersing van de duistere krachten die me drijven. Dreven.
Drijfnat was ik althans daarnet toen een heus onweder boven mij losbarstte in een klaterende vloed van verwijten, bevelen, woorden, pijn, macht.
Er zijn ook anderen in blogland, die veel duidelijker kunen verwoorden dan ik getypet krijg. Zielen die een pijn voelen, een vertwijfeling die zo herkenbaar is dat ik hun ziel wil omarmen en samen ten strijde trekken. Freedom.
Release your Mind
. Zolang de vlam brandt. Zo lang het vuur wordt gevoed en het ons niet verteerd. Zolang gaan we door. Ik otch. Al jaren.
Op mijn nooit-eindigende queeste. Mijn pelgrimstocht. Mijn ontdekkingreis door het leven en het welzijn. Het labyrinth van emoties en verraderlijek gevoelens, waanbeelden en misleidende dromen, valse verwachtening en wanhoop. Soms. Ik ben in fiete redelijk positief ingesteld. Oppervlakkig misschien. Rationeler. Of gewoon gelatener. Feit is. Ik leef en wil me steeds voelen leven.

Geinet ondertussen van enkele sfeerbeelden die ik zaterdagavond trok op la fiesta tropical van BBkey, de big band waarin mijn pa zijn ziel uit zijn leden blaast. Het was best leuk, leuke formule met heerlijke tapas. Familything.
Ondertussen help ik oo in het huishouden, stak ik een was in en streek ik mijn hemden en ben ik een tevreden man. Mijn pc werkt weer. De voeding is vernieuwd. Op de job waren er ook een paar positieve impulsen, ook dat was eens nodig. Waarom zou ik me nog hulle in duistere melancholie. the laughter is out there.

De laatste dagen hou ik me nogal onledig met het verbranden van mijn opgedane calorieën. Des ochtends een stevig stappende ochtendwandeling maken van bijna 2 uur door de mistige velden in het wijdse heuvelachtige niets dat door de A17 in tweeën wordt gekliefd. Diezelfde A17 verbindt eindelijk noord en zuid terwijl het onlangs waarschijnlijk weer abrupt ging stoppen om zo weer voor de ultimate playground te zorgen voor kinderen, paardrijders, rolschaatsers, fietsers en vrijende kopppeljes.
Filmpjes kijken zoals Peter Pan, de laatste twee derden van Shark Tale wegens dat de gazet per abuis een domme eddy murphyfilm had voorgeschreven en framenten uit het immers uitstekende "the Sound of Music", ik ben verliefd op Liesl en ook een beetje op Julie Andrews.
Cidade de Deus komt er ook aan. Over kinderen zonder kerstwens. Kardinaal Danneels gaf zijn boodschap vooral tussen de regels. Ik vond dat hij de hedendaagse ouders die van hun kinderen superkinderen willen maken die beter zijn dan al de rest echt een lap rond hun oren zou moeten geven.
De zon piept door het gordijn hier achter de ruit en de mistroostige dead soul muziek van Dargaard weerklinkt koud en vol aanlokkelijke melancholie door mijn boxen, terwijl ik mijn ma de was hoor ophangen door de openstaande deur van de voormalige zusjeskamer hier in de garage. Klusjes, daar hou ik me ook mee bezig, het huishouden hier wat helpen. Nu kleine zus uitgeteld door gastritis in de zetel koortsig ligt te wezen en mijn voor haar bereide warme chocomelk toch heeft binnengekregen. Een hoop kaarten plofte hedenochtend al in het natte gras toen ik enkel mijn mijn donzige pijama gekleed ons gangpad afslofte naar de brievenbus. Geen een kaart voor mij vooralsnog. De eerste zijn wel al in Gent toegekomen moet ik eerlijkheidshalve bekennen. Zelf heb ik er twaalf verstuurd. Er zaten twaalf kaarten en tien enveloppen in het pakje. Ik had nog overschot van verleden jar. Die twee kaarten van verleden jaar zonder enveloppe drop ik wel in de bus van de mensen die op wandelafstand van mij wonen. Voornemens heb ik niet. Laat me maar genieten van hetgeen de wind mij in de oren fluistert.

Brussel-Noord station by Jeronimo

Tell me baby, what's your story? Een zin die ik ik me steeds weer opnieuw stel. Op de bus wanneer ik compleet slaapdronken ogenschijnlijk volledig apathisch de medepassagiers bestudeer die even dromerig naar hun reflectie in het raam zitten te kijken dan wel ergens in het ijle staren boven de ooglijn van de andere passagiers. Alsof de grote waarheid daar te vinden is. Wat is hun verhaal, achter de trieste blik, die mysterieuze glimlach, die natte ogen, die lichte zucht die ontsnapt tussen twee lippen die een kus vormden en omdat weer te verstijven, verschrikt omdat ze zich geopenbaard hebben.

Een zin die mij ook soms bij tijd en stond gesteld wordt.
Zou het kunnen dat iemand voelt en beseft wat ik voel en of besef? Zijn mensen bewust van hun omgeving, hun constellatie, hun context in het algemeen. Hun zichtbaar gemijmer gedroom, hun onbewust geuitte verlangens, melancholie en hunkering. Hun pijn, verdriet en zorgen?

Ik weet niet goed of ik wel een verhaal heb, al is dat nonsens natuurlijk, iedereen heeft een verhaal, klein, menselijk, dagdagelijks gewoon en toch weer uniek en authentiek.
Zoals jou woorden mij aanspreken, voel jij je misschien ook aangesproken door mijn woorden en gedachten, herinneringen aan een vervlogen toekomst. Watervallen van emoties, opgewekt door kleine woorden en grootste dromen, raakt. Diep.
Soms voel ik een soort van verbondenheid, verwantschap. Alsof ik weet wat jou bezighoudt, wat je gevangen houdt, wat je kwetst en wat je blij maakt. Wat je doet dansen, lachen, springen, duiken, vallen huilen, schreeuwen.
Wat je roert, wat je beroert, wat je razend maakt, je doet zweven, je doet stormen en je doet bedaren. Welke sterren je doet schitteren. Waar je naar streeft. Die vervlogen toekomst, het gebroken verleden.

Jij, zover weg en tegelijk zo dicht bij. Zo abstract en toch concreet.
Jij, wat schuilt daar achter je mysterieuze glimlach, die speelse blik vol amusement. Die dromerige trekken rond je mond en die warme gloed in je gelaat. Ze vertellen je verhaal. Ze openen je ziel. Een puzzel. Een onontwaarbaar kluwen. Intrigerend. Boeiend. Treffend. Een waarheid van jou verbonden met die waarheid van mij.
Zo hou je mijn aandacht, ben ik op mijn qui-vive, want als jij je zo openbaart aan mij, hoe openbaar ik mezelf dan ten opzichte van jou.
Gesloten boeken. Zielen die de sleutel hebben om voorbij de regels te lezen. Een fijngevoelig zesde zintuig dat zichtbaar maakt wat diep onder het spiegelende oppervlak ligt. Die harten veroveren, het innerlijk blank leggen zonder scalpel. Je emoties ontleden je persoonlijkheid analyseren. Empathisch, meegaand, compasievol, begrijpend, troostend met er zijn, daar ver weg, er zijn hier dichtbij. Die draad, zo tenger gesponnen. Die ons twijfelend verbindt. Breekt algauw. Schelpen sluiten zich. Parels verzweglen in de zwarte diepte. Waterdruppels ketsen af en glijden naar beneden, spatten te pletter in duizend scherven. Ik huil verdroogde tranen, jij slaakt verstomde kreten. Mijlenver van mekaar verwijderd werdene we nooit een in de dimensie van onze gedeelde smart en gemoed. Onbekend onbemind, slecht vergeten woorden in de poel van de virtualiteit.

I seek. I search. I find. I can't stay. I can't hold. I always lose.