Jeronimo's Cage of Thoughts

Na een donkere week en een periode waarin werd teruggedacht aan alles wat is geweest en nooit meer zal zijn. Al die dromen, woorden, gedachten die werden beleefd. Al die momenten die nog vurig in onze herinneringen branden, geluiden, gelach, kreten. Beelden die we voor onze ogen zien afspelen. Dat gelach, die kreten, die beelden zullen we nooit meer horen of zien. Maar vergeten zullen we die nooit. Alles voor eeuwig gekoesterd in onze harten.

Wat beters dan in het zomerse wolkenlandschap langs de kronkelende rivier vol nieuw leven en gekwetter van vogels wat rondjes te malen. Het ging verbazend goed vooruit. Energie teveel. Energie te over. Zelfs mijn benen wilden mee. Al zat de wind ook goed. Ik reed. Met de glinstering van het kabbelende water in de golven reed ik mee. Over heinden en verren. Bruggen en dalen. Vanwaar de wolken komen. Daar dreven mijn hartslag en mijn geesteskinderen me heen.

En toen kwam ik terug in de bebouwde kom en ik voelde precie sdt er iets zat aan te komen en ja hoor, na zo'n 30km, kwam ik op het parcours van een koerse terecht. De open omloop in Outrijve van de dames, elite zonder contract. Even tijd om uit te puffen en kiekjes te trekken.

En op het onverwachts gingen we de zondag ook uitwaaien. Mijn maat vroeg of ik ging meerijden op de moto, maar dan moest ik wel om 14u bij hem staan. Het was toen 13u15 en 40minuten racen naar waar hij woonde. Ik haalde het, ondanks de omleidingen wegens wegenwerken. Ik wist niet dat ze beiden hun moto nog hadden, nu ze buggies hadden. De Honda's schitterenden op het wegdek.
Doorheen het vlakke hinterland van het noorden van Oost-Vlaanderen ging het langs de grenspaal naar Sint-Kruis en de regio van Sluis om via allerlei kleien winderige baantjes van IJzendijk, Watervliethioekje, Groede en vele andere tussen paarden en karren en windmolentjes aan de Westerschelde uit te komen in Breskens. Magniefiek zicht dat zich poenbaart als je de dijk komt opgereden. Prachtig.

Ik geniet ervan je te zien genieten, mailde iemand mij. En genieten dat deed ik.

Al ben ik vandaag een beetje triest gezien mijn maat even verdwijnt van het Brusselse toneel. Hoe ga ik nu mijn middagpauzes slijten de komende weken.