Jeronimo's Cage of Thoughts

Rundskop (2011) (Bullhead), het schot in de roos van debutant Michael R. Roskam hoef ik niet meer te introduceren. de pers stond er vol van. Lovende kritieken alom. Afwisselende kritieken bij de volksmond. Ik probeerde de media-aandacht zoveel mogelijk te negeren zodat ik zo onbevangen mogelijk zelf kon uitpluizen hoe goed of hoe slechts deze Vlaamse film zou zijn.

Dat de Vlaamse film de laatste twee decennia furore maakt is een goede zaak. Al vind ik persoonlijk dat alles te veel gehypet wordt. Maar mogen wij niet trots zijn of zoveel Vlaamse film? Moeten wij ons calimero-complex eens niet van ons afschuiven en niet altijd meteen alles wat Vlaams is afbreken en proberen de kwaliteiten de ontdekken van wat onze regisseurs ons leveren. Het Vlaamse filmlandschap biedt voor elk wat wils heb ik zo de indruk. Rundskop schotelt ons een vette boterham voor, een psychologisch drama tegen de achtergrond van de wereld van de vetmesters. Geen politiethriller, wat velen niet lijken te snappen, maar een verhaal over de persoonlijke strijd van een man die jaren na datum geconfronteerd wordt met een trauma uit zijn verleden. Hoofdrolspeler Matthias Schoenaerts, steelt de show, maar ook enkele andere personages kleuren het verhaal.

Korte Inhoud: Jacky Vanmarsenille (Matthias Schoenaerts) behoort tot een familie van veehouders annex vetmesters. Zo lang hij leeft heeft hij niet anders geweten dat het vee werd behandeld. Wanneer een hormonenmaffiajager gedood wordt, worden de Limburgse veehouders genoodzaakt een deal te sluiten met enkele West-Vlamingen. Terwijl de politie op zoek gaat naar de moordenaar ziet Jacky zich geconfronteerd met personages waarvan hij dacht dat hij ze al lang vergeten was. Een jeugdvriend Diederik (Jeroen Perceval) blijkt de connectie te zijn met de West-Vlamingen en via Diederik komt het verleden weer tot leven. Negeren lukt echter niet.

Rundskop mag zich dan afspelen in de context van de hormonenmaffia. De traumatische jeugd van Jacky en gevolgen hiervan staan centraal. Als kijker vraag je je af waarom Jacky verslaafd is aan allerlei smerigheid die hij in zijn indrukwekkend lijf spuit. Je merkt de frustratie eenmaal het verhaal dat uitgelegd heeft en je begrijpt zijn drang om de figuren uit het verleden terug op te zoeken. Je voelt je betrokken. De personages zijn echt en authentiek neergezet. Ik moet eerlijk toegeven dat die ene sleutelscène mij toch heel ongemakkelijk deed voelen en ook op het einde van de film lost Roskam mijn verwachtingen in.

Enerzijds zie je Jacky en zijn familie aan het werk als vetmesters, als boeren en als zakenlui, anderzijds zie je de persoonlijke problemen waarmee elk van hen worstelt. Diederik en Jacky, de twee jeugdvrienden die opeens weer met mekaar opgescheept zitten. Daarnaast heb je de West-Vlaamse hormonendealer en de politie die hem op de hielen zit (een klein bijrolletje voor Barbara Sarafian), twee Luikse garagisten die willens nillens de plot wat opvrolijken. Het maakt de film leuk, onderhoudend en spannend tegelijk. De kritiek van teveel plotlijnen in één film vind ik totaal onterecht. Er wordt eens een duidelijk context geschetst waarin en waar rond een persoonlijk drama opgebouwd wordt.

Roskam verrast me aangenaam. De keuze voor het persoonlijke verhaal tegen over de politiethriller vind ik erg geslaagd. De veruitwendigen van de getormenteerde Jacky door Matthias Schoenaerts is gewoonweg indrukwekkend en bewijst wat voor klasbak Schoenaerts in feite is. Na De Zaak Alzheimer is dit weer een topper van jewelste in het Vlaamse film landschap.

*** Rundskop trailer ***

Veel filmfanaten zijn hun top 10 aan het samenstellen, dus blijf ik niet achter.

Helaas heb ik heel weinig films gezien dit jaar, maar toch een oplijsting van de elf die het vermelden waard zijn, en veel meer heb ik er dit jaar niet gezien.

11) the Eye, een entertainende weinig originele remake met de knappe Jessica Alba die de als blind meisje na een oogtransplantatie weer kan zien, maar niet ziet wat ze hoort te zien en haar geheim wil ontrafelen. Begint als horror maar eindigt als typisch drama.

10) The happening: met Mark Wahlberg als softe huisvader die zijn gezin probeert te redden van een mysterieus natuurfenomeen dat mensen zich zelf doet doden. Mysterieus, best entertainend, maar geen hoogvlieger.

9) Gomorra, een docudrama waarin je in het midden staat van het leven van de mensen onder de terreur en alomaanwezigheid van de maffiosi in Napels. Tergend traag verweeft de film zonder veel commentaar de levens van 5 personages door mekaar. Een film die een tijdje moet bezinken om indruk te maken.

8) Mongol, een episch drama over hoe Djenghis Khan de Verschrikkelijke Hun werd, het verhaal vertelt enkel mijn zijn kindertijd en het begin als grote heerser. Voor liefhebbers van prachtige natuurbeelden en het leven van nomaden in de fascinerende wijdse Mongoolse steppen.

7) Home van de Belgisch-Zwitserse Ursula Meier. Een leuk gezinnetje met de indrukwekkende Isabelle Hupert als gedesoriënteerde moeder, woont vrolijk ontspannen langs een verlaten snelweg in the middle of nowhere. Wanneer de snelweg in gebruik genomen wordt sleurt het constante geraas van auto's het gezin mee in een neerwaartse spiraal. Leuk verteld.

6) SweenEy Todd, de demon barber of Fleet street, absolute aanrader voor fans van Tim Burton en musicals. Donkere verfilming over een losgeslagen Johnny Depp als barbier die het bruin bakt met zijn al even fascinerende geschifte partner Helena Bonham Carter, in het echte leven mevrouw Burton. Na deze vertolking vergeet je haar apensmoel uit "planet of the apes" met de irritante B-filmspeler Mark Walhberg.

5) The dark Knight, batman is geen superheld, maar van vlees en bloed. Oef! Eindelijk! En de slechteriken zijn geen clowns, maar echte griezels. Leve Christian Bale, Maggy Gyllenhaal en natuurlijk de betreurde Heath Ledger. Knap knap knap.

4) Happy Go Lucky: I came I saw and I went happy. De feel-goodmovie van het jaar die zelfs deze eeuwige zwartkijker vrolijk stemde. Zoals altijd werd ik weer verliefd op de hoofdrolspeelster. De film begint nerveus en je krijgt het bijna op je heupen maar dan word je compleet gecharmeerd door de openhartige onweerstaanbare vrolijkheid van sexy Poppy. Pieuw!

3) 3:10 to Yuma Russel Crowe en Christian Bale in een ouderwetse postkoetswestern. Het werkt, het werkt. Pure popcorn western zoals in de goeie ouwe tijd. We spelen politie en bandiet gelijk in onze kindertijd. Meer moet het soms echt niet zijn.

2) NO Country for Old Men: Javier Bardem is een pafferige griezel, zeker als 'm oen debiel kapsel heeft. Deze film is koud, moorddadig en fascinerend.

1) El Orfanato. Door deze film kreeg ik letterlijk de kriebels telkens ik alleen in mijn donkere traphal liep en in mijn spiegel in mijn badkamer keek. Chance dat ik nog twee gezellen had, anders was ik er helemaal alleen geweest in die ouwe krakende filmzaal. Geesten, het zien van dode mensen, we hebben het allemaal al tien keer gezien en gehad, maar toch. Dit ijzingwekkend zenuwslopend verhaal eindigt als een heerlijk mooi sprookje en laat je helaas voor je nachtrust niet echt los. Topklasse van een debut.

Verder zag ik ook nog "Quantum of Solace", die het vermelden in feite niet waard is. Ook the Incredible Hulk is idiote pulp, maar Edward Norton heeft toch een dikke verdienste, de delen van de film waar hij een gewone mens is, zijn nog de beste delen van de film die jammerlijk niet het niveau konden halen zoals het zou moeten, mocht deze film een suspense thriller geweest zijn.

Verder zal ik eens goed nadenken of er wel 10 cd's uitgebracht zijn in 2008 die het vermelden waard zijn. Alvast wel 10 optredens. Gelukkig heb ik de laatste dagen veel tijd om na te denken. Misschien net teveel tijd. Ik zou meer moeten eten.

Meer filmnieuws op mijn cultuurblogsken.