Jeronimo's Cage of Thoughts

Al uw feestjes, vernissages, recepties en dergelijke meer, kunt u wat meer swing en schwung geven door het event van de dag te laten opluisteren door het jazzy combo Let's Jazz. Booking tegen zeer redelijke prijs.
Hieronder enkele fot's van de promoshoot die ik deed. Locatie: Casier, schroothandel Deerlijk.

Vier keer frieten eten na mekaar is niet zo best. Ik bedoel dan wel vier dagen achtereen telkens frieten bij mijn warme maaltijd. Maar ach we overleven het wel. Ik drink al niet en ik eet ook vrij gezond en vooral ik lijd aan de neurose van alle Belgen: de compensatie. En hoe heb ik al die frieten gecompenseerd? Zaterdag: een hele dag rechtstaan op een festival vol luie Walen aan de catering die toch iets van Hollanders meehadden bij momenten. Zondag: paasfeest: naast tonnen paaseitjes, een stevige portie verse frieten. Onder "vers" verstaat ons ma: geen diepvriesfrieten. Maandag: de overschot van de verse frieten van de dag ervoor, opdat ze niet onvers zouden worden. Gecompenseerd met overvloedig veel in vinaigrette gedrenkte salade en verder gecompenseerd na een verkwikkend middagdutje in volle zon met een toertje fietsen tot Frankrijk. Eens de andere kant op, jawel. Zie hier het bewijs. En 100 minuten later stond ik alweer thuis te genieten van een cocacola en wat chips. Jawel ook compenseren in de andere zin.

Ten slotte at ik vandaag voor het eerst Paling in 't Groen, ook al in 't Frans, ergens in l'Ancienne Belgique oftewel het Oude België in Flobecq aka Vloesberg. Wederom met frietjes. Gecompenseerd door 50 + 30 sit-ups daarnet en een appel. Te compenseren met japanse rijstcrackers die ik daarnet gekocht heb in de Colruyt.

Geniet u ondertussen maar verder van mijn foto's van Trolls et légendes.

Gisteren was het weer een ramp met mijn ruimtelijk inzicht van de routes van het openbaar vervoer. Ik wou de kortste en snelste weg naar Joke en Tom hun nieuwe stulpje. Ik was beter maar meteen te voet geweest in plaats van de wachten op de bus naar het Zuid, waar ik dan toch besliste om tram 22 te laten rijden terwijl die verdikke toch mijn richting bleek uit te rijden. Zwetend en met gestage stevige tred drentelde ik over de kasseien met mijn fototoestel en radio1-rugzakje. Toen ik aan de Poel bij de bushalte van bus 3 even gedraald had, besliste ik nog maar verder te voet te lopen om die bus dan te onderscheppen aan de lichten en toen ik erop sprong tussen het multiculturele volkje bleek dat ik er was, waar ik zijn moest en ik dus met die bus te ver aan het rijden was, waardoor ik op mijn stappen moest terugkeren. Ook in het terugkeren naar het centrum van de stad had ik beter tram 4 richting gravensteen niet genomen en was ik beter meteen te voet gegaan in plaats van af te stappen aan het nieuw gerechtsgebouw. Nu ja, ik kwam nog net op tijd backstage aan om het laatste kwartiertje van the Bony King of Nowhere te zien, waarvan ik de rest van de avond tegen mijn vrienden van zei dat het Bony M. was. Maar een kort weerzien is altijd leuk. Veel viel er muzikaal niet te beleven. We zagen onzen Dimi (die vergroeid is met de boomtown-frontstage, maar omdat het daar tussen het jeugdige volkje zo saai was, besloten we dan maar onze gezellen op te zoeken die onverwachts in Gent waren. Als je aan niet-gentenaars moet vragen waar ze zitten, is dat in se niet zo'n heel probleem als ze zeggen "aan de mediamarktreclame" "bij de korenmarkt"...ik heb alle uithoeken van de korenmarkt gevonden met grote mediamarktreclames. Bleken ze na drie telefoontjes te zitten in klein turkije, een voor mij te mijden buurt, zeker met die marginale duveldroomtent erbij. Met die politici in ons midden ging het algauw over de regeringsonderhandelingen en ander saai gedemagoog, waardoor ik bijna in slaap viel. In feite zaten we daar maar tot we eindelijk weer pis-en kakhumor bovenhaalden. Ondertussen miste ik wel Boogie Wonderband maar dat kon me niet schelen. Tonight, hoop ik dat het verdikke iets droger blijft behalve op het moment dzt we op restaurant zitten, zodat de regen mensen ervan verhindert in onze weg te komen lopen deze nacht. Ik verwacht immers een charmante gaste, samen met nog andere pipo's. Let's start the party!!!

gentse Feesten by jeronimo

Hallo iedereen!!!

Wie ons volgt weet het al een tijdje: de laatste weken kruipen als een sneltrein in het voorbeschouwen van de gentse feesten!!!
Het Bluenoterecordsfestival loopt op zijn laatste beentjes en de volledige verslaggeving ervan staat ondertussen bijna online!

Gisteren gaven we de aftrap voor de enige echte Gentse feesten met de traditionele openingsstoet en dergelijke!

Tientallen eigen redactieleden en externe vrijwillige medewerkers hebben we de kasseistenen opgestuurd en de nacht in geschoten.
Hun verslagen foto's en zelfs illustere filmpjes op garagetv door onze enige echte reporter Hugues staan online!!

U vindt ons ook op Urgent, de enige echte gentse onafhankelijke radio en op de feestensite van de stad Gent!

Get ready for the nitebite!!! 2nite & beyond!!!

all pictures by Jeronimo

Op de interne mailinglijst van het project zei ik Push It! tegen de planman van dienst. Waarop hij gretig inpikte op zijn eigen blog met een nostalgische muzikale tocht doorheen het jaar 1990. 17 jaar geleden is dat en ik was vollop de muziek aan het ontdekken. Ook deze "shock rock" van BB Jerome and the Bang Gang hoorde erbij en wie kent Good Vibrations van Marky Mark & the Funky Bunch niet meer?

Ook in de reclame worden sommige liedjes gelanceerd of sommigen van onder het stof gehaald. Sony lanceet zijn high definition TV's met can i play with madnees van Iron Maiden. En Black cat john brown" van Alamo Race Track die ik onlangs in de handelsbeurs aan het werk zag, siert de ING Bank reclame op TV. Deze catchy song zit ik al dagen mee te zingen.

Het moet gezegd zijn. Murphy's Law is inherent verbonden met de NMBS. De NMBS werkt mij altijd tegen. Ik had het er onlangs al voor de zoveelste keer over met iemand die gelijkaardige ervaringen heeft met de Belgische Spoorwegen. Altijd werkt de NMBS je tegen. Zelf heb ik al meermaals hier mijn beklag gedaan over hoe het Lot mij altijd tart. Als ik eens vroeger op mijn werk wil zijn, heben de treinen vertraging of ze rijden niet. Of ik stop vroeger met werken en neem een trein vroger: vertraging of afgeschaft, of ik pak mijn normale trein omdat ik op tijd ergens kan zijn: vertraging of afschaffing. Gisteren was het weer zover, samen met mijn portugees reisgenootje van jaren terug was ik van plan om een kado te kopen voor het portugese reiskoppeltje dat net bevallen is van een flinke zoon. Tien minuten hadden we Brussel-Zuid verlaten of we sotnden stil wegens defect ergens tussen het derde en het vierde rijtuig. Na een kwartier was het defect gevonden, klonk het triimfantelijk doorheen de intercom en enkele minuten later konden we onze reisweg verderzetten. Helaas stonden we natuurlijk, zoals geheel verwacht voor een gesloten deur te koekeloeren verdomme.
Ik sloeg wat boterhammen met Italiaanse droge ham, kippewit met kruiden en noordzeesalade achterover en ging op weg naar de Godot waar Peter Waterschoot enkele foto's exposeerde. Niet dat het etende mastu-volkje, of ronduit snobs en omhooggevallen teven, zich daartoe leende. Ik kon moeilijk over het bord gaan hangen om de foto's tegen de wand te bestuderen. En wat ik vandaag ga doen, dat weet ik nog niet.

en nu we het toch over reclame hebben, deze reclame voor schoonhiedsproducten is wel origineel. Elave, je wordt verwelkomd door de bazin in haar nakie en als je verder klikt op de beamer krijg je een rondleiding ook helemaal in hun blootje.

Het is weer een van die periodes die regelmatig wederkeert. Om de zoveel dagen als ik nu even pathetisch wil doen. Me against de world en die wereld is vrij concreet. Als ik rond me heen kijk, merk ik duidelijk verschillen in de levens van de mij omringende mensen. Mijn leven verschilt op zoich niets van die andere luizige levens, met dien verstande dat ik besef dat we hier maar een luizeleven aan het ondergaan zijn tot de zes voert onder de groene zoden liggen. Een leven waarin we denken vrij te zijn in doen en handelen. Ik word gedomineerd door mijn dromen en verlangens. Dat is wat te sterk uitgedrukt. Ik koester ze, maar soms nemen ze bezit van me wanneer mijn pogingen om er iets van te maken lijken te stranden nog voor er land in zicht is. Sommigen zweven op een wolkje in een helderblauwe hemel. Stralen als een ster bij zonneklaar weer. Ik speel graag de donderwolk, al was het uit protest tegen zoveel naiviteit en optimisme. Misplaatst? Soms denk ik, zalig zij de armen van geest die niet beter weten of niets verlangen van het leven en dus blijkbaar perfect gelukkig zijn met het weinige dat ze ervan verwachten. Ik verwacht veel. Teveel? Dat denk ik niet, de geschiedenis heeft uitgewezen dat grootste dromen soms bewaarheid werden. Niets van dit alles echter zonder te vechten tot het bittere einde. Ad Maiorem Gloriam Mei. Vechten, doorgaan, volharden. De wereld werkt niet goed mee. Mijn geest staat ook niet naar bepaalde dingen. Ik moet gefocussed blijven. Helder trachten te denken, overwegen. Soms denk ik dat ik het gewoon maar moet doen. Handelen zonder meer. Het probleem is dat er geen doel is om naar te streven in concreto. Met vrienden en kennissen loop ik van hot naar her, beleef ik leuke dingen, heb ik leuke gesprekken, ik maakte mooie reizen en zal er nog vele maken, en dit jaar twijfel ik zo over mijn bestemming. De reizen die ik placht te maken raken stilaan volgeboekt en ik lig er niet wakker van. Sociaal gezien loopt mijn leven niet zoals mijn generatiegenoten. De schijn van de morele druk om ook dat bestofte saaie kleinburgerlijke bestaan in te duiken, kan ik van me afslaan. Keuzes. Ik verguis hen en zij verguizen mij waarschijnlijk of is het wederzijds respect voor de andere zijn visie op wat er moet gebeuren? Ik stippel de weg uit, maar ik zie niet waar de stippellijn heen loopt. Op goed geluk, ga ik naar daar waarvan ik denk dat ik me er goed zal bij voelen. En je goed in je vel voelen, dat is denk het beste wat een mens kan overkomen. In feite bedenk ik me. Ik ben helemaal niet slecht bezig.

Op Gentblogt vertoefde ik zondag op mijn favoriete plaatsjes:the underground en mijn foto's.

Hier vinden jullie nog foto's van Hayseed Dixie.
Een zo mogelijk nog gestoorder quartet dat er een ferme lap of gaf als waren ze hardrockers op Rock Am Ring of Dynamo Open Air. Dat ook deze fout-geklede heren (kousen in sandalen en bermuda, bakkebaarden, eyeliner en veel Westmalle en Orval en Jupiler) gevoel voor humor hebben, spreekt uit de titel van hun nieuwe cd "Weapons of Grass Destruction" met deze fantastische cover van de Scissor Sisters. Bij iedere banjo-of mandoline-solo stond de solist in kwestie te soleren alsof zijn leven er vanaf ging op de rand van het kleine podium begeleid door de headbangende halfgare Franstaligen waarvan eerder sprake.De bekendste songs die hier de revue passeerden waren Walk this Way, Highway to Hell, You shook me all night long, Breaking the Law, een gimmick van Eternal flame, en natuurlijk ace of spades. verder predikte de frontman als een volleerde dominee in extase over vrouwen en mannen en zuipen en bluegrass! Schitterend entertainment! They kicked some grass!

All Pictures copyright Jeronimo

De Rog is de vis van het jaar volgens het Vlam. Ik eet graag vis, zo af en toe, meestal kookt mijn papa de zondag vis, vis in papilotte bijvoorbeeld. Lekker dat dat is. Op restaurant laat ik soms heerlijke tongrolletjes smelten op mijn tong en ook een roggevleugel, lotte, sol meuniére of forel gaat er vlotjes is. Vis zoveel lekkers dat er is!

Deze ochtend op googletalk

me: zijje ip ui wirk?
beste maat: joak, voawa?
me: mak ne kaffie komm drikn over de noene
BM: voewa? joach
kommorov
me: mersie
BM: oeloate?
me: omwekkenuure
BM: twaolvenolf?
me: kgodorzinze
BM: okee, ge gerakt toch binn' é, zoender an te meld'n é!
toe toene
me: zekenn mi doral é
BM: jaos
me: totoné
BM: ja, dada é!
me: jaja
moejezakske inne
BM: ndankt é!
me: joa ndahé

Ik ben eigenlijk redelijk wakker vandaag, ik heb het kot voro mij alleen. gisteren nog op de koerenmarkt een sigaar gaan roken, La Paz Wild tobacco cigars of zoieten. Den dikek vetten Jack Russel van 't Postje (aldus Panda) piste tegen een stoel waar wij zaten en dat begn te stinken dus schove we onze tafel en stoelen maar enkele meters achteruit en toen eht wat fris begon te worden kletsten we gezellig nog even in de sfinks. Ik had er geen zin in, en dat zei ik haar ook. Maar ik zei dat ik er zin in gekregen had. Had ze zin om mij te zien? Zo af en toe, meer moet dat niet zijn? inderdaad, sommieg mensen daar heb je genoeg aan om ze maar om de zoveel tijd te zien. We dolden en we lachten. We vroegen mekaar uit. Ze snapte mijn probleem niet. Ik ook niet. Ze lachte. Ik was eigenlijk redelijk serieus maar ik relativeerde. Vond het grappig. Ik deed stomme uitspraken. Ik ben goed in het geven van complimenten. Ze nam het niet verkeerd op, ze kende me wel beter. Humor van de bovenste plank. Ik hou ervan. Friends are fun. Ik onthoud dat ik mezelf niet moet onderschatten.

Morgenavond komt er waarschijnlijk nog een schitterende opportuniteit boven. Daar horen jullie later wel meer over.

Nog wat fotootjes van Omnia

All pictures copyright by Jeronimo

De afgelopen dagen deden me ontwaken met een oude LP die ik uit mijn papa's collectie grijs draaide. "Jonathan Livingstone seagull".
- Neil Diamond - Skybird
en vooral deze: "BE" is zo toepasselijk, wat een schitterend nummer, schitterende teksten.

Vanavond vind u me hier - 10 years Delboy Records - Charlatan. Rokk tha noizz!

Hoe aandoenlijk. Grappig en aandoenlijk. De Man-Bijt-Hond-Valies op de veemarkt van Mechelen. Die jongen express van Leuven gekomen om een meisje te zien dat hij via msn had leren kennen. Ze was er niet. De valies en de jongen belden naar haar gsm. Naar haar mama. Die wist niet waar ze uithing. Het meisje was amper te bereiken. De jogen raakte wanhopig. Het verhaal werd in drie delen uitgezonden. Op het einde van het tweede deel barstte de jongen in tranen uit, want ze had de Valies aan de lijn gehad en neergelegd. In het derde deel kwam ze dan eindelijk opdagen. Je had de jongen moeten zien stralen.

Zo stralen doe ik soms ook nog, soms ben ik denk ik nog een kleine jongen...

Ik ving iets op. Tientjuh wierp me een eco-stokje:
noem 3 dingen die jij doet om bij te dragen aan een beter milieu
1 Ik smijt zelden iets op straat. Ik ben er niet consequent in, hoewel ik het haat, betrap ik mezelf erop dat ik af en toe mijn sigarettenpeuken gewoon op straat gooi. Afval en papiertjes daarentegen drop ik bijna altijd in een vuilbak die ik ooit wel tegenkom. Daarnaast ga ik wel weer stoppen met roken.
2 Ik rij heel zuinig met mijn auto. Slechts af en toe trek ik aan de rode lichten zo vlug mogelijk op als mijn motor al warm is of kuis ik mijn uitlaat enkele kilometers op de snelweg. Vooral als er een waen nadrukkelijk naast mij komt staan en denkt dat hij vlugger zal zijn dan mij. Ik win altijd. Maar ik kies natuurlijk uit tegen welke auto's ik rij. Meestal onderschatten ze mijn pk's, ik zie meestal aan hun uitvoering wat ze hebebn of niet hebben en ik weeg ook minder. De baan om Leuven binnen te rijden was vroeger mijn raceparcours zo snel mogelijk optrekken tot 100. Ik kom niet aan mijn rem tenzij nodig, ik rem op de motor.
3 ik reis ecologisch, ik reis op een manier die niet zo vervuilend is en respect toont voor de plaatselijke bevolking en betaal een eerlijke prijs. Volgens mij is dat ook milieubewust zijn.

Noem één ding die jij nog zou kunnen doen voor een groenere planeet
Ik denk aan groene energie kopen, later een woonst huren of kopen die energiezuinig en energierecuperend is. Verder een groene tuin aanleggen als dat mogelijk en zoveel mogelijk tussen het groen vertoeven, misschien ook weer wat meer groen roken af en toe. Groen lachen daarentegen zal ik beperken.

IK ben toch ook altijd gejost aan klantenkaarten. Ditmaal weer in de Match. U herinnert zich wel het feit dat ik mijn puntenspaarkaart was verloren ruim een jaar geleden? Dat iemand anders er met mijn zuur verdiende bon vandoor was gegaan? Wel, na ruim een jaar winkelen heb ik eindelijk weer 150 punten vergaard en de kassierster een jong mager plat ding met een piercing in haar bovenlip en ietwat overdadige oogschaduw kon de bon niet printen en zei dat het voor de volgende keer was, geen probleem zei ik en thuis zag ik dat de punten wel al waren afgetrokken. Vandaag legde ik uit dat ik recht had op een bon, maar die niet gekregen had. Maar aangezien de secretaresse er niet was, kon de kassierster van dienst me niet helpen. Wie was het? Ik zei, dat meisje aan kassa 2. Kun je enkel 's avonds komen? Ja, zei ik, wel kom maandagavond terug en vraag naar mevrouw X. Dezelfde als de verleden keer een jaar terug. Fukkers zeg, is dat zo moeilijk om me een bon te geven zeg!

Hier nog wat fotootjes van Corvus Corax.

All pictures copyright Jeronimo

Zaterdagavond waren we door het Waalse dralen met de optredens en het uitgesponnen magnifieke concert van de knotsgekke troubadours vanCorvus Corax pas rond 2u45 terug in Gent. Veel slapen kwam er niet aan te pas. Too much coke, ik sluimerde de hele nacht maar had toch de indruk dat ik ontspannen sliep toen ik om 10 uur al een tijdje klaarwakker lag te liggen mijmeren.
Friday nite bite, lekker gezellig café zitten in aangenaam gezelschap. Great start for he Easterweekend.
Hup, bed uit, foto's uploaden op mijn pc, badje pakken, koffie zetten en beginnen met bewerken. Zondag kwamen Aisling en Reus pas om 15u30 om mij. Maar een uurtje later stonden we alweer in het zonnige Bergen. Ook de rest van ons rariteitenkabinet daagde weer op. Ik nam weer wat sfeerbeelden op het marktje van verkleedde knappe dames en opeens voelde ik deze trol op mijn schouder tikken. Het duurde even voor ik weer ter aarde met mijn gedachten was nedergedaald, het was een kort maar aangenaam weerzien met deze skynetblogger. Jammer dat hij niet kon blijven voor de concerten, ik vond de optredens van Faun (Fiona I love you!!), Omnia (let my spirit dwell in the darkwoods!) en Urban Trad (Verdikke, Soetkin Collier is precies wat verouderd, maar Véronica Codesal is miauwkes!!!), zalig.
In tegenstelling tot de zaterdag, was de fanta bij verschillende drankstandjes uitgeput en de cocacola al van in de namiddag tot ergernis van Feetje, behalve de light en de zero. Gelukkig was er nog water en fruitsap, bij gebrek aan saucissen, at ik dan maar een witte pens vooraleer ik me weer in de Frontstage begaf om kiekjes te schieten. Ik trok vooral op aperture-priority afgewisseld met Manual om de sluitertijden deftig te krijgen met spotmeting. Terwijl mijn pa me vandaag zei dat ik beter de lichtmeting op centerweighted zette, op Program trok en afhankelijk daarvan mijn Program af en toe te wijzigen door de A of de S te veranderen waardoor de andere zich automatisch aanpassen zou, wat tot betere resultaten zou moeten leiden. Bon, nog veel te experimenteren dus, hoewel ik best tevreden ben over de resultaten met zijn nikkor 35-70mm F2.8 lens.
Mijn frigo moest ook ontdooien, dringend, zoveel ijs, 't was me nog niet opgevallen. Toen ik vannacht thuiskwam hing er nog altijd een ferme brok ijs. Vanochtend was ook die nog niet helemaal gesmolten. Verdikke, ik sleuren en trekken aan dat ijs. Het ijs breken gaat in andere gevallen toch gemakkelijker. UIteindelijk brak het ijs, zonder schade aan de ingevroren stangen of kabels en kon ik mijn stopcontacten weer activeren die ik met één zekering af en aan diende te zetten. Voila, mijn pc kon aan, mijn koffie kon gezet worden en ik kon weer foto's opladen. Veel te veel:ruim 450!! 'T wordt moeilijk om die allemaal te selecteren. Alvast krijgen jullie hier een fotoverslagje van de Hongaarse medieval folk band The Moon and the Nightspirit. Luister naarhun muziek.

Neem ook een kijkje bij Beokribbel voor zijn sfeerfoto's.

Kijk wat ik mijn min mail vond, een paar uur nadat ik mijn flickr-foto's dorogestuurd had:
Bonjour,
merci 1000 fois pour les photos!! Nous sommes heureux que le concert des légendes du temps vous a plus!!
une prochaine foi, j'espère que nous aurons l'opportunité d'être présenté, ce sera un honneur que de boire une bonne bière en votre compagnie!
encore merci et à tres bientôt j'espère!
Stéphan Késenne (les Légendes du Temps)

Ganz Toll!

Sioen by Jeronimo

Het project heeft een group op last.fm. Ik heb me er zelfs een profiel aangemaakt. Om ten volle playlists aan te maken en muziek te delen met anderen moet je software downloaden, zo kun je aan scrobbling doen. Hier op het werk kan ik nul de botten doen. Het enige wat ik hier doe, is lachen met de collega's. Gelukkig vind je tussen de freakshow af en toe van die zonnige pittige jonge verschijningen. Dat doet goed. Laat de frisse wind maar waaien nu het toch wel warm wordt in onze buro's zo af en toe wegens gee luchtkoeling.
Enkel tracks die je tegenkomt en goed vindt kun je aan je playlist toevoegen. Dat is toch al iets. Ik weet niet of ik er lang zal opzitten. Ik luister amper mp3's. Naar cd's luisteren op de pc doe ik enkel thuis wegens geen stereoketen bij de hand waar de pc staat. Wat een achteruitgang. maar goed zo kan ik de mensheid van mijn exquisite smaak op melanchiolisch gebied laten proeven.
Vanavond wordt een verderzetting van maandagavond. Dat hoop ik toch. Hopelijk kan ik het stralende weer als barometer beschouwen.
Soms loop ik voor op de dingen in mijn hoofd. Beleef ik scenario's die nog niet bestaan en waarschijnlijk niet bestaan zullen. Dagdromen is leuk. Dagdromen doet leuk. Avondddromen houdt me dan weer wakker. Bonkend hart, kloppende slapen, open ogen nietsziend naar het plafond aan het staren. Soms herbeleef ik het verleden anders. Maak ik mijn leven anders. Denk ik over hoe als dit of dat en dat als hier en nu en daar iets anders had gelopen. Maar ik ben we terdege bewust van mijn pad, mijn plaats in het hier en het nu, mijn daden, dromen en verlangens, ik werk eraan. Ik bouw eraan. Ik droom ervan. Ik koester die dromen.
Morgen is het zoals gezegd Trolls et Légendes. Plaatjes schieten. De serie van verleden jaar vinden jullie alvast hier. Ik zal de Ronde van Vlaanderen missen. Ik zal het eitjes rapen missen. Dat er sowieso nog chocolade zal over zijn voor mij, verzacht de pijn echter compleet. Er zit een kleine kink in mijn reiskabel verdomme. Dat kotm er van als je eens beslist er twee weken niet mee bezig te zijn. Voor alles bestaan er gelukkig alternatieven. Ik moet gewoon een beetje leren overal mijn koppie bij te houden. Multitasken. Fukkers.

ik krijg hier nu een sms uit Brazilie om te vragen hoe mijn Portugalreis was.

Eindelijk het Sioen-verslag online!!!! De cd is al uit van vrijdag. Het videoverslag is over over enkele dagen blijkbaar.

Hier zit ik dan. Thuis achter mijn pc. In het grijze natte kille Belgenlandje. Ondertussen is het een stralende zondagmorgen zoals ik ze dagelijk smeemaakte ginder. De laatste dagen in het verloren Portugese paradijs zijn voorbij gevlogen. Snel als de wind die woorden en mysterieuze boodschappen in mijn oren blies al suizend over de brokkelige middeleeuwse omwallingen.
Vanuit Proença-a-Velha, bij Idanha-a-Nova in de provincie Beira Baixa, net boven de Alentejo, was ik een 10-tal dagen te gast bij een gastvrij leuk bont gezelschap: een Kikkertje en haar moeder en twee gekke honden. The good times! The medieval times! The wanderer's paradise. No Man's Land. In the middle of nowhere...where the wind blows, the rocks are wisthling, the trees are chanting, the birds sing and the crazy dogs jump.

Kikkertje bracht me in hun oude aftandse maar heel kranige Fiat Scudo in de wijde omtrek van het Portugese hinterland (de ruwe berg en kasteel van Monsanto, Penha Garcia, het ommuurde landelijke doprje Idanha-a-Velha, de vijfhoekige donjon van Sabugal, het prachtige Sortelha waarvan we de hele omwalling beklommen, Penamacor). Zoals ik al eerder zei, vond ik het enorm leuk om met haar op te trekken. Soms zaten we gezellig te babbelen soms zaten we gewoon uren in stilte te genieten. Ook bij het ontbijt en de smakelijke diners was er plaats om te babbelen met Moeder Kikkertje en te grappen met vriend Kikker en diens broer.
Twee dagen zijn we thuis gebleven om te werken op hun uitgestrekte domein. Mijn spieren doen er eigenlijk wat zeer van, maar er werd heel wat werk verricht en het voorlopige resultaat mag er best wezen. Gelukkig had ik die afgelopen vrijdag enkele heerlijke pannekoeken binnengespeeld als ontbijt, want pas om 17u in de namiddag at ik pas iets anders. Het weer viel heel goed mee. Enkel de vrieskoude in de Serra da Estrela was een uitschieter en ook op onze tweedaagse doorheen de Alentejo via Castelo de Vide, Marvao, het Romeinse dorpmuseum Ammaia, de doodse stille verlaten witgekalte kleine straatjes vanEstremoz en Evoramonte, was schitterend. We eindigden de eerste dag in het donker in het pittoreske burchtdorpje van Monsaraz bij de Spaanse grens, al kilometers ver lag de ommuurde stad als een mysterieuze sirenen-lichtbaken te baden in de duistere nacht, achteloze bezoekers lokkend om hen onder te dompelen in de donkere sfeervolle eeuwenoude nauwe straatjes. We dineerden uitgehongerd in een leuk restaurantje waar we voor twee personen een enorme lap varkensvlees kregen, recht van het beest, mals, sappig en zoals altijd met veel look bereid. En smaken dat dat deed. Die dag hadden we als lunch slechts een typisch Portugese soep gegeten Açorda Alentejana: water, hopen look, koriander, brood, gekookt ei. En smaken dat het deed. Qua eten heb ik zeker geen honger geleden. Ook Luís en Pedro kunnen wat van koken, hun varkenskoteletten met rapen/kolengroen proef ik nog altijd en ook hun kazen at ik uitzonderlijk. Njammie zeg. De tweede dag van de tweedaagse stopten we in Evora en Portalegre en (Flor de Rosa)om dan enkele uren later lekker thuis in de zon te bekomen.
Zaterdagochtend stonden we al voor dag en dauw op en sjeede Moeder Kikkertje over de zoals altijd verlaten wegen naar de luchthaven waar ik net nog tijd had om hen een laatste kop koffie te trakteren en afscheid te nemen. De meest geslaagde en eerste internationale blogmeeting ooit! Voor herhaling vatbaar!

Soundtrack for the Current Portugese Attack:
- Nelly Furtado - all good things (come to an end)
Da Weasel - Dialectos da Ternura
- Moonspell - Everything Invaded
Cristina Branco - Se a alma te reprova
Madredeus - O Labirinto Parado
RAMP - Alone
Rui da Silva ft. Cassandra Fox- Touch me

Napalm Death heeft een nieuwe cd uit. Al 20 jaar hakken ze er op los met hun socio-anarchistische maatschappelijk politiek geïnspireerde slagteksten. De korste song ever staat op hun naam. Lijden duurt helaas wat langer soms. Bevoorbeeld op een maandagochtend. Mijn warme chocomelk had me niet zo gesmaakt als anders. Ik was nog vlug bij de bakker om brood geweest, wat betekende dat ik al later dan normaal was omdat mijn supermarktje maar om 19u45 de deuren opende. Daarna moest ik me zoals altijd reppen naar de beste bushalte alwaar ik twee lijnen in het oog kon houden, de tandpastasmaak nog op mijn tanden. Het spurten lukte me niet zo goed, zo vroeg op de ochtend. Op de bus kreeg ik bijna vapeurkes over de ooglijn van de medepassagiers heenkijkend. Op de trein van 8u27 kon ik gelukkig zitten en in het middenpad stond er weer volk. Een meisje drukte haar zachte billen tegen mijn schouder. Mijn buurman trachtte subtiel aan zijn reet te krabben. In Brussel-noord aangekomen repte ik me naar mijn gebouw, slofte mijn lokaal in en zette me compleet groggy achter mijn tafel. Installeerde mijn laptop en begon bijna te panikeren toen mijn collega me zei dat ze geen netwerk had. Loos alarm. Een interessant contact was online. Je spreekt me altijd aan als ik je net aan het mailen ben, zei ze. Ok, dan wact ik maar je mail af zei ik en vervolgde dat zo praten ook wel leuk was.
Ik haat chatten. Ik chat zelden of nooit. De paar keren dat ik chatte haakten mijn gesprekspartners al rap af. Small talk lukt me niet. Doelgericht praten wel. En ik had een doel. Voor we het wisten waren we een half uurtje bezig. Wisselden info uit. Ze had al veel van mijn lijstje geschrapt. Ach zo, stelde ik vast, leuk. Maar ze wist wel waarom. Ze had veel interessantere en leukere dingen in de plaats te bieden. Ondertussen was mijn groggyheid en sufheid volledig weg, al kan dat zijn door de tassen Max Havelaar-koffie die ik dronk. En toen was de badkamer vrij en moest ze gaan. Binnen drie weken ben ik daar en zit ik daar te genieten van een gezelige avontuurlijke trip.

Gedicht van de Dag, foto by jeronimo

Via mus bezorgde Marc Dune mij mijn koopwaar. Napalm Death - the Order of the Leech (2002). Die cd ligt momenteel op. Keibrutaal. Razendsnelle grindcore met zin voor structuur, wat in hun begin periode nog wel eens wat anders kon zijn. Wat een kracht. Wat een power, wat een brutale in your face mokerslag. Hier krijgen jullie de eerste track: continuing the war on stupidity. Man is me dat een heerlijk nummer om je af te reageren!!!

Mijn verdere dag verliep rustig. Ik kreeg een lichi van Grijze Muis, maar ik liet die per abuis achter denk ik op het kopieerapparaat waar ik een lange pdf-file op aan het uitprinten was. Ik vergeet altijd welke driver ik moet kiezen. De PCL of de PS. De lichi verdween mysterieus en Grijze Muis gaf me er uiteindelijk nog een. Anderen bleken walnoten gekregen te hebben. Ik at de lichi op. De pit niet. Er zit een heel grote pit in een lichi. Die heel erg blank is van binnen. Grove stekelige pel. Ik hou van lichis.
Tussen mijn ietwat neerslachtige bui van dit weekend en het enthousiasme van mijn komende trip in, zweefde ik verder. Op de trein kwam ik nog Panda tegen ook. Wij springen veel binnen in mekaars bureau. Lachen dollen, grienen, klagen, zagen, grollen. Leuke collega's maken leuke momenten en leuke momenten maken je dag.
Straks is er swordfish. Ik heb alvast lay's bolognaise binnengehaald. Meteen geef ik met schaamrood op de wangen toe dat ik MC Hammer ooit nog op cd had of nog steeds heb.
Ik eet veel te veel chips. ter compensatie van de verbannen sigaret?
Neverending stream of Consciousness. Dwarrelende gedachten, wervelend in mijn holle schedel. Vonken, ginsters of klaterende scherven? Schichten, schimmen, duiveltjes en engeltjes, links, rechts, vretend, jagend, stokend, borrelend, stinkende pus of kiemend zaad. Verwarring, chaos, twijfel, onzekerheid, angst, terughoudendheid. plannen, dromen, actie of reactie. Besef, dreiging, nood, verlangen. Negatie, ontkenning, bevestiging, gevangen in mijn kooi van gedachten. regenbogenjacht. Doom or die. Life of Agony. Doorgaan. Doorgaan. Doorgaan.