Jeronimo's Cage of Thoughts

Het was zoals u in mijn vorige blog kon lezen een niet zo denderend filmjaar met gelukkig enkele uitschieters. Over mijn concertjaar ben ik dan weer meer dan tevreden. Er waren enkele teleurstellingen en enkele aangename verrassingen. Gaande weg zie ik waar ik uit kom met mijn concertenlijst.

12) The levellers en Aedo. Absolute tegenvallers van het jaar, al dacht ik er aan het publiek te zien, als enige zo over. Niettemin een positieve review uit mijn mouw geschud, want dat zij hun 20ste verjaardag vierden en een hele zaal van begin tot einde in vuur en vlam zetten, betekent dat ik er feitelijk naast zat. Het was gewoon mijn ding niet en Aedo was ik al beu gehoord ondertussen

11) Castlefest 2008, waar ik verleden jaar een uiterst aangename eerste kennismaking had gehad met dit fantastische nederlandse Fantasy-fest, kreeg ik dit jaar letterlijk een koude douche over me heen. Het weer was er niet naar, kletsnet, koud, de optredens waren niet goed, ik had honger en dorst. En niet zoveel fotogeniek volk. Jammer.

10) A brand, met in het voorprogramma de poprockers van Malibu Stacy en als afterparty the punkdj's van The Subs, konden we wel bekoren met hun energieke glamrock. Niet echt mijn stijl, maar al bij al redelijk.

9) Kadril zijn een bende oude zakken, die gelukkig de toenmalig oudbollige Eva De Roovere hebben ingewisseld door een iets frissere verschijning van de sympathieke Marieke uit Boezinge. Al bij al een goed Gentse Feesten-optreden, maar toch miste ik iets.

8) Sioen meets Soweto, op "one day for another world", een van de meest favoriete dagen van de Gentse Feesten op Bij Sint-Jacobs. Dit keer afrikaanse nadruk, not bad en vooral energiek feestelijk! Ik kijk even door mijn Sioen-altijd-hetzelfde-gevoel heen.

7) Alvaros Paños, de andalousische balaior de flamenco, vreemde eend in de bijt, heel speciaal optreden dat ik liever in een Casa deFflamenco in Sevilla of Córdoba had gezien, maar goed, intieme prachtige sfeer.

6) Boombalfestival 2008: mijn tweede editie, iets minder zomers, maar nog steeds warm en zwoel en vol gedans, dit keer niet op mijn eentje, maarmet een toen kersverse Gentblogt-fotograaf en er liep ook nog wat ander volk rond dat ik kende. Ishtar was leuk maar simpel meen ik me te herinneren, Lais was vermoeid, maar allez, ik had me toch geamuseerd.

5) Olla Vogala in De centrale, de immer sympathieke Wouter Vandenabeele en een Soetkin Baptist ontdaan van alle glamour van Ishtar, waardoor haar vocale kwaliteiten meer dan tot hun recht kwamen. Ik heb de cd nog steeds niet (omdat ik enkel afgeprijsde cd's koop), maar het optreden was knappe pure Europese folk. Gezellige warmte.

4) Les Anthinoises, editie 2008: nabij Luik logeerden we in een bedevaartsoord. Les Anthinoises is een medieval folkfestival in een onooglijk klein dorpje ten zuiden van Luik in de buurt van Sprimont. Gezellig, kleinschalig, kindvriendelijk, en ik was enorm blij nog eens "the moon and the nightspirit" te zien. Ook de sympathieke organisatoren die me een fotopas bezorgden fleurden m'n humeur op. Volgend jaar wordt het weer het tweejaarlijkse Trolls et Légendes in Mons.

3) Ana Moura, de knappe Fado-zangeres betoverde me mhet haar knappe verschijning, warme zachte volle stem en haar melancholische breekbare liedjes. Jammer dat ik nog steeds niet de schitterende cover "no expectations" van The Rolling Stones heb noch vind.

2) Marketa Irglova en Glenn Hansard, samen in de topfilm Once, samen in het leven en samen op het podium als The Swell Season. Lekker ruig intiem wondermooi.

1) Amphi fest 2008, mijn eerste echte festival na Cactus jaren jaren gelden en dan nog in het buitenland, Keulen. De openbaring, cybergoth, punks, chicks, vamps en schitterende optredens van Letste Instanz, Das Ich, Mediaeval Baebes en zoveel andere. Een openbaring. Hopelijk deze zomer opnieuw.

Een eervolle vermelding zeker voor het sfeervolle oergezellige Gent Jazz festival dat hier ook hoog scoort in feite

Waar ben ik niet geraakt: Geen deerlycke Folk wegens geen interessante affiche
Marktrock Leuven: beu, ordinair, domme mainstream boel. Cactus: mis de gezelligheid. Dranouter: zla ik nooit meer geraken nu het echt wel overloopt van het volk en de jeugdbewegingen.

Ik kijk al vollop uit naar een muzikaal 2009

Hedenmiddag in de inbox. Hedenochtend was helaas niet van doen omdat ik vliegensvlug naar een belangrijke vergadering moest. Vliegensvlug betekent nadat ik mijn ontbijt twee stutten met viervruchtenconfituur en twee kopjes koffie, waarvan het laatste kopje het laatste uit de thermos, naar binnen had gespeeld. Belangrijk omdat het een belangrijke vergadering was en ik eigenlijk aanwezig was om te zien wat er van toepassing was op mijn project. Geheel nutteloos zat ik daar dus niet te koekeloeren en twee van de aanwezigen bleken uit mijn Leuvense periode te komen. Ver geschopt die mannen.
Skynet Jack. Kent u 'm? Ik niet, maar Skynet Jack heeft mijn blog aanbevolen. Hierdoor worden al mijn updates meteen op de homepage van skynet gepubliceerd, zo vertelt de mail mij. ze geven er zelfs deze badge bij:

Een reden te meer om eens te bloggen.

Bovendien heb ik nog meer nieuws. het project publiceerde zijn eerste Uwge8. Een Gentse top 8, te kiezen door de lezers. Gaat luisteren en stemt op uw favoriete nummer om het in de top 8 te krijgen.
Onder de mensen kom ik ook weer, er zijn al enkele afspraken gemaakt, met anderen verloopt het prikken van een datum niet zo vlot, de reisreunie daarentegen ligt wel al vast, nu nog een goed Leuvens restaurant vinden en voorstellen. Hard job.

Volgende week dinsdag 24 juni organiseert SOS Oost-congo in de KVS Brussel een benefietconcert ten behoeve van de slachtoffers van het onmenselijke vreselijke seksuele terreur in Oost-congo. Ook schoonzusje Hannelore Bedert treedt er op. Ik kan er helaas niet bij zijn wegens professionele verplichtingen. Meer lees je bij miss dee.

Misschien is het tijd om te feesten. Misschien is het tijd om eens the big spender uit te hangen. Verkwisting. Dat deed men op gezette tijden, bijvoorbeeld carnaval is nog een restje van het heidens gebruik. En dan helemaal opnieuw beginnen. Schone lei. Verleden van je afgeschud. Misschien. Misschien is dat niets voor mij. Met mijn suspicious mind. I always do it my way. Misschien is er vuur nodig. Misschien ook regen om alles weg te spoelen. Weg in de eindeloze regen.
Ik ben gewoon een smalltown boy who fades to grey. Maybe it's such a shame. Maar er komen nog zoveel dagen. I will stand...my heart on fire.

De regen hield de feestvierders duideljik niet binnenshuis merkte ik op terwijl ik me naar de spiegeltent in het Baudelopark repte. (mijn fotoreportage)Over enkele minuten zou het AVS-concours er weer invliegen. Tussen de buien door sopte ik door het verzopen grasveld in de broeierige en vochtige tent waardoor mijn lens aansloeg.Jah Generation, een jong reggaecollectief beet de spits af en zetten het talrijk opgekomen jonge volkje in vuur en vlam met hun toch wel aanstekelijke set. Ze verontschuldigden zich voor het ontbreken van hun blazersectie die blijkbaar geveld was door ziekte. Dat maakte hun geluid er alvast niet minder op.

Na enkele nummers spurtte ik naar Bij Sint-Jacobs en wrong me frontstage waar een heel rockfotografiecollectief samen was getroept. Sharko was vollop van jetje aan het geven en net toen ik enkel shots wou nemen, brak een wolk die een stuifgordijn van druppels het podium opblies. Lekker nat geworden trok ik me algauw terug in de veilige dranktenten om vanop afstand naar die rockers te kijken.

Even later terug in de volgelopen spiegeltent ontmoette ik onze kersverse redacteur Charles en rockte El Tio op de stage. De inspiratie vond de zangeres naar eigen zeggen in Nirvana en de andere punk en grungetoestanden van begin de jaren negentig. Zelf vond ik het nogal braafjes en iets te eenvoudig klinken. Omdat het ondertussen weer even minder nat was buiten holde ik dan maar naar ons dicht bijzijnde hoofdkwartier om mijn foto's af te leveren.

All photos by jeronimo

Mijn kop was gezwollen. Alles zat potdicht. Dovenmansoren. Ontstoken luchtwegen. snuivende piepneus. Alles bij mekaar. Eerst lopend zonder ophouden en dan verstopt zonder lucht. Nee geen allergieaanval zoals de symptomen me donderdag leken te zeggen. Vrijdagochtend op het werk voelde ik me zo mottig. Mijn botten deden zeer vooral in mijn onderrug en benen dat ik algauw de trein terug naar huis nam en de heel vrijdag niet meer uit de zetel kwam. De zaterdag was het even erg maar anders. Er zat evolutie in het spel. Ik ben heel 't weekend out of order. Niet dat sommigen dat erg zullen vinden, anderen dan weer wel. Per sms werd ik op de hoogte gesteld van het feit dat er een jongetje was geboren de nacht voordien. Hip Hip Hoera! Het koppeltje dat ontstond tijdens mijn portugalreis van 2003 heeft hun liefde bezegeld met de geboorte van een flinke jongen. Damn, ik heb de vrouw niet eens zwanger gezien. We moeten dringend nog eens afspreken.
Michel heeft van zijn hart een steen gemaakt. maar wat ik met mijn ongever 550 cassettes uit den oude tijd moet doen weet ik niet. Kijkt, toen ik nog 16 was, had ik tijd om al die hoesjes te kleuren zeg, later typte ik ze en de geschreven hoesjes zijn die van mijn tapetraders. Ja, aan den unief deed ik aan tapetraden. De underground wisselde lijsten uit van wat ze allemaal hadden en we stuurden dan cassettes naar mekaar op per post vol met muziek die we van mekaar wensten met wat gereview en cool gedoe erbij ook. In die tijd bestelde ik ook mijn cd's per postorder bij het Franse Osmose Productions, waarvan ik nog altijd catalogi ontvang, hoewel het al decennia geleden is dat ik nog iets bestelde. Tof dat dat was in dienen tijd. Constant naar de brievenbus lopen zeg, in den tijd dat e-mail en internet nog niet bekend was bij het gewone volk. Handgeschreven brieven en postzegel met leuke tekeningetjes.
En zo groeide mijn cassette-collectie ongelofelijk rap aan. Ik zweer het: sommige cassettes heb ik denk ik maar één keer beluisterd. Zo snel ging dat allemaal. maar wat ik er nu moet mee aanvangen, dat weet ik niet. Evenmin wa tik moet doen met mijn 7"ep's en ander vinyl. Mijn platenspeler (die van mijn ma van 35 jaar oud) is kapotski. Maar dat vinyl dat is zo schoon maat. Nee nee, zo lang de mama niet zaagt dat alles in de weg staat thuis, laat ik het daar bestoffen.

U ziet hier een deel van mijn cassettecolletie. en bij de 7"ep's waarschijnlijk wat vreemde dingen. Het plaatje zonder hoes is ABBA - Chiquitita, my all time favorite en eerste plaatje ooit, 1978 denk ik, en onlosmakelijk verbonden met mijn kindertijd. Als ik dat liedje hoor, word ik altijd melig. De B-side is "lovelight".
Dat rare kartonnen plaatje met die ballonnen: kadootje van mijn peter, we tellen 1985: een verjaardagssong in het nederlands. Ik geef toe dat ik rotbeschaamd was in eerste tot en met tiende instantie. Ik weet niet of mijn peter dat doorhad. Ik vond Hollanders toen niet tof denk ik, al waren ze mijn peter. Zo herinner ik ook dat ik een onverwoestbare Tonka camionette kreeg als kado. En ik was niet tevreden omdat het zo'n klein stuurtje had. Terwijl Tonka, het van het was, zoiets gelijk matchbokskes. Genoeg jeugdsentiment. En nu ga ik toch wat verder uitzieken in de zetel.

Gentblogt - Lichtwandeling by Jeronimo

Dinsdagavond ben ik weer eens lekker na de werkuren in Brussel gebleven. Samen met het meisje met het groene kapje dat op de hoge trappen van de Beurs haar koude voetjes warm stond te stampen, trok ik doorheen de vrolijk dwarrelende sneeuw flikkerend in het warme straatlicht naar Le Lotus Blue" een Vietnamees restaurant in de Zuidstraat achter de Grote Markt waar ik al meer dan een jaar niet meer was geweest. Snel werden we bediend van een grote portie en ik kreeg het dit keer niet echt op. Normaal heb ik nooit genoeg. Lekker gezellig ging het dan tusen de witte vlokken door naar het De Brouckèreplein. De sneeuw kietelde mijn kaken, streelde mijn lippen, plakte op mijn jas en aaide mijn nek. Heerlijk vond ik het. Das Leben der Anderen is alweer een dikke aanrader. Er lag wel iemand na een kwartiertje ongelofelijk hard te snurken. Review morgen op gentblogt. Om 23u zag ik in Gent mijn bus net wegrijden en ik wachtte niet op de volgende en dwars doorheen het citadelpark wandelde ik huiswaarts, compleet ontspannen en relaxed. De bus heeft me niet eens meer ingehaald.

Gisterenavond zag ik eindelijk de film Shine, ik was verbaasd dat ik 'm zo goed vond. Schitterende acteerprestatie van Geoffrey Rush.
Vanavond spelen ze Gladiator. Zoveel fuzz hebben ze rond die strontfilm gemaakt dat ik weigerde hem ook maar aandacht te geven. Helaas haalt mijn voorliefde voor wrede Romeinen het op Russel Crowe en het feit dat de heerlijke Connie Nielsen ook meedoet is natuurlijk ook een argument. Ik zag haar schitteren in het drama Brodre (review) en haar verschijning in the devil's advocate herinnert iedereen zich ook nog wel.

Deze ochtend was het weer van dat. Enorm heerlijke sneeuwbuien die de straten algauw onder en witte knisperende deken toverden. Heerlijk. Minder heerlijk was het feit dat ik aan mijn sneltempo een kwartier van mijn gebouw tot aan the music village achter de Grote Markt moest wandelen door heen gladde bruine smerige smurrie. Nathalie Delcroix trad daar 's middags op samen met Bjorn Eriksson om er een countryset te spelen. Het begon heel rommelig maar na een half uurtje begon de swing erin te komen en was het best te pruimen. Hopelijk binnenkort mijn foto's online. Knappe stem, knappe dame. Amaai nog niet! Rode broekkousen zijn hot!

Voor het overige leef ik er maar op los. Gewoon zonder al te veel na te denken. De donkere wolken laat ik me omhullen. Me bedekken. Maar ik beweeg me vrij. Ze houden mij niet gevangen. Ze bepalen mijn gedachten en mijn dromen niet. Al houden ze me soms uit mijn onrustige slaap. Hoe is het zo ver kunnen komen. Een vraag die ik me niet stel. Of net wel. Smuimerend sluipt het besef dat het te laat is misschien binnen. Maar ik weet dat het nooit te laat is. Er is altijd wel een tijd op komst. Tijden van weemoed. Tijden van moonlight river blues. Tijden van een sneeuwvlokkusje. Dat verderlicht je hartje beroert en dan op je zoute huid tot een koude druppel verwordt en wegglijdt in het niets. Tijden van gedonder en geraas. Wanneer alle frustratie en agressie losbreekt uit je geketende ziel. Tijden van zweven op een wolk. Van dansen in de regen of dartelen in de sneeuw. tijden van verbijten van de zure tranen. Het bevriezen van je warme emoties in je verstokte keel. Het briesen van je onmacht. Het vechten tegen de bierkaai. Wat zal de toekosmt brengen. Wat met al mijn plannen. De juiste mensen op de juiste plaats op de juiste tijd. De beperkingen van vrienden. De grenzen van het alleen zijn. Het creëren van mogelijkheden. Ik lijk wel te verdwalen in het labyrinth.

nathalie delcroix by Jeronimo
meer bij Brusselblogt