Jeronimo's Cage of Thoughts

Ondanks mijn dodelijke vermoeidheid van de afgelopen week en wat zaken die me persoonlijk nogal irriteeerden en me in een kleine negatieve spiraal deden terecht komen, kon de vrijdagavond toch nog even opklaren in de heldere sterrennacht door het aangename gezelschap van een leuke dame. Grote zielen met een kleine honger. Zoals altijd wist ondertekende een geschikt restaurant te vinden dat aan alle behoeften zou voldoen. De pastage in de normaalschoolstraat stond al een tijdje op mijn verlanglijstje maar het was er tot nu toe nog niet van gekomen. Ze serveren er verschillende pasta's met verschillende sauzen, die je naar smaak en believen kunt aanvullen met kip of ham of garnalen of zalm. Uiteraard tegen een supplementaire prijs. Ik nam de macaroni "red mac" met kip, mijn gezellin ging voor de "cheddar mac" met ham. Een vriendelijk vlotte bediening en porties waarover ik niet te klagen heb voor deze budgetvriendelijke prijs.
De volgende dag was een stralende lentedag in putje winter. Niets abnormaals volgens de weermannen in Ukkel, maar toch, genieten deed ik er niet van. De winterblues had me in zijn greep ondanks dat ze gouden zon me verblindde toen ik op de E17 westwaarts richting avond reed. Een avondje alleen thuis met alleen mijn loze gedachten die vaag als flarden mist in mijn duistere schedel nevelden. Met de rook van sigaretten die mijn zuchtende longen richting de sterren blies,werd mijn ziel niet verlost van de zwaarmoedigheid die op mijn hart drukte. Een film en een volgende sigaret later merkte ik dat de oranje ster opeens een stuk noordelijker was opgeschoven. De aarde draait. het leven rolt verder, en ik, ik bleef ter plekke staan.

De nacht bracht geen soelaas en ik ontwaakte tegen de middag met herneiuwde energie toen ik mijn gordijnen opentrok en de frisse zomergeur diep inhaleerde om even later hoestend wat slijn los te maken. Mijn voornemen voor 2008 schoot me te binnen terwijl ik de thermos koffie tot de laatste druppel uitschudde in mijn mok en me nog een senseootje zette. Ik sprong in mijn koersoutfit en pompte mijn banden op om rustig peddelend richting de weidse velden te fietsen. Rollegem, Herseaux, Estampuis, Pecq, de Schelde op, afdraaiend in Warcoing, om via Saint-Léger en Dottignies terug thuis te raken. Heerlijk weertje, zalig zonnetje, prachtig landschap met lustig kwetterende genietende watervogels.
Een shot positieve energie, daar had ik nu eens echt nood aan ze. Even heb ik overwogen om in mijn auto te springen en richting kust te sjezen, maar lekker gezellig thuis nagenieten in de zonovergoten living en nu de geur van versgezette koffie die mijn reukorgaan masseert, wat wil een mens nog meer?