Jeronimo's Cage of Thoughts

Het was deze week gillen en gieren en huilen met tranen en tuiten tegelijk. U kent wel allemaal het human intrestprogramma Man Bijt Hond. Reportages over gewone mensen in hun gewone doen. Wat voor de een gewoon en alledaags lijkt, komt de ander vreemd, bizar, tragisch-humoristisch over. Een billenkletser van formaat was de reportage over de Westvlaamse boeren van "bachten de kuppe" die aan enkele Polen uitlegden wat ze moesten doen als ze met hun tractor een obus tegenkwamen op het veld. Zoals het radiofonisch instituut eerder al zei: Jommeke leerde zijn volk talen spreken.
Erger was de blind date ergens in Klerken. 't is niet omdat het bij Kenny Basiers gelukt is dat het ook bij de jongen in kwestie ook lukt. Kijkt u vooral naar hoe hij dankbaar een nieuwe pint aanvaard en zijn verontwaardigde uitroep als zijn date hem zegt dat ze vier kinderen wil. Chance dat mijn blind dates altijd al geslaagd zijn geweest. Blijkbaar zijn grote gezinnen in ons dierbaar West-Vlaanderen niet in alle geesten nog wenselijk.
Vrijdagavond was het weer prijs. Witse verdwijnt van het scherm ten voordele van "De Smaak van de Keizer". Een oudere dame die fan is van Witse schreef hem een laatste smeekbede in C mineur. Ze drong aan om te het zingen in plaats van te lezen. Nog erger dan het plaatselijk kerkkoor met een gemiddelde leeftijd van 80 jaar dat zoals altijd heel toononvast de hoogste noten tracht te piepen van het "Ave Maria" bracht ze haar jeremiade ten berge, terwijl de camera in breedbeeld langzaam uitzoomde en haar centraal in beeld ietwat verheven hield alsof de eetplaats waar ze aan het hoofd van de tafel een majesteuze kathedraal was. Hoe doen ze het. Ik vermoed dat Man bijt Hond meer "In de gloria" wil zijn en de menselijke waardigheid hier en daar toch wat naar beneden haalt ten voordele van de humor.

Wat alvast even schaamtelijk is om naar te kijken, maar dan omwille van het feit dat zoiets nog steeds alledaagse realiteit is, is de film over de Italiaanse Camorra, Gomorra. U leest mijn review op het project.

Verder is de pulp de wereld zeker nog niet uit. Daarnet bleek Tom Dice in Gent zijn promotour te doen in een netlogbus. Ik heb moeten googlen om te weten wie hij was. Hier alvast een foto van het gebeuren.

Wat ik niet moest googlen maar via google friend connect bij mij terecht kwam is mijn vraag aan de Meneer Michel wat kweepeer nu in feite is. Even later kwam ook Bruno op de proppen met zijn recept.

Leve het internet.

Ondertussen vraag ik me af of deze kinderen dromen van Sinterklaas. Ik moet mijn goed doel van dit jaar nog bedenken. Unicef. Lijkt me een goed idee.

Het was me weer het weertje deze week en ook het weekje, met als afsluiter gisteren een vergadering van het project in taverne the bridge, waarbij nog tot de late uurtjes werd geëxistentialiseerd bij pot en pint en nicotine in het Trefpunt. Maar om 2u30 vond ik het dan toch welletjes geweest en ik ging slapen. Rond 7u46 besefte ik dat ik drie kwartier eerder mijn wekkers compleet had genegeerd en stortte ik mijn kop vlug onder de heerlijke douchekraan om snel mijn peperpaté op mijn waldcornstuutjes te smeren en met pak en zak door de enorm natmakende droezelregen naar Gent-Sint-Pieters te racen op mijn velo omdat ik op dat uur geen trein meer in damppoort had. Ik heb de dag beter dan verwacht overleefd.

Ondertussen heb ik me een profiel op netlog aangemaakt. Mijn zus verweet me dwazigheden. Dat netlog voor tieners is en jonge kinderen en facebook voor ouderen zoals ik. Ik geef haar gelijk in die zin dat de volwassenen die op netlog zitten duidleijk even puberale manieren hebben en idiote nicknames als de puberende tinylicious breezergirlkes845 enzo. Niettemin kom ik er oude bekenden tegen en natuurlijk een deel mensen van op facebook zelf. anderen blijken dan weer eeuwenoude profielfoto's te hebben waarme ferm gelachen kan worden. Ach ja de zoveelste communitysite. We zien wel wat het geeft.

Ondertussen staan mijn familiefeestfoto's van afgelopenzondag allemaal op de pc van mijn ma en strakks nog op de pc van mijn zus en genieten we van het leven zoals het is, de duisternis omarmend bij momenten alsook de kracht van dromen.

Ik kan u nog een enorm goeie film aanraden: Happy Go Lucky. Mijn review op gentblogt natuurlijk.