Jeronimo's Cage of Thoughts

Ecologisch gezind als ik die moment was besloot ik met de trein naar het werk te vertrekken om vandaar met de trein door te reizen naar Leuven. Ik kocht nog rap een vaderdagkado waarvan de extra kosten die noodzakelijk betaald moesten worden schandalig waren in mijn ogen en ik belde mijn maat op dat hij binnen 5 minuten van zijn 13e verdiep beneden moest staan, laverend tussen de Brusselse regendruppels in. We staarden naar de natte grijze hemel en bliezen er langzaam grijs-blauwe wolkjes naar. Ik boerde van de pepsi die hij me had gegeven, schudde zijn hand en glimlachend in verre sferen tsjoolde ik terug van waar ik kwam.

Groggy kwam ik op het appartement van two man without a baby aan en verzamelden we daar al grollend en al lachend om dan naar El Sombrero te vertrekken. I tried a scent of Calvin Klein.
De anderen stonden ons al op te wachten en de laatse dames vervoegden ons toen we net zaten. Uiteindelijk viel het wachten tussen het bestellen en het serveren van het eten heel goed mee, zelfs de keuze van de menu: combinación Oaxaca, twee pepertjes qua pikantigheid. Viel heel goed mee. I'm a hottie, you know.
Ik raakte steeds meer ontspannen en wakkerder, ik zag het wel zitten. Ik kreeg er zin in. De nacht was jong en open voor ons.

Bij de aanblik van ontwakende flamingo's chillden onze zielen en toen rechtten we ons voor een Rumbadans.
Ogen zochten, ogen keurden, ogen dwaalden af, ogen vonden, ogen trokken aan, ogen wendden zich af.
We oorschreeuwen, stemmen sloegen over, monden lachend, hapten, dronken, zongen, stieken wezen vingers naar mensen, zochten, matchten, vonden, keurden af, ontcijferden, schatten in, keurden, wikten en wogen.

De nacht was gevallen en de maan riep me naar buiten, weg van het zweterig rokerige drukkende gewoel. Bevrijd loste het beklemmende op in de dampende frisheid van de nacht. Onze woorden dwaalden langs de straten. Verhalend van straatsteen tot straatsteen. Over mensen en verledens. Langs het ontspannen kabbelende water lag een dode kikker.
Het pad eindigde op een kruispunt en ik keerde op mijn stappen terug naar de walm van bier en sigaretten en het gelal van ver klinkend plezier. De stad joelde verder in de weerklinkende straten terwijl een mug me weerhield te reizen naar de sterren.

Soundtrack for the Mood Attack

Welcome to the dollhouse!
Therion - an arrow from the sun
Bob Dylan & Joan Baez - One more cup of coffee
- Nirvana - Where did you sleep last night
Tiamat - Gaia

Hedenmiddag op de frigo op het werk een A4'tje met opschrift "Dank aan degene die onze fles fruitsap heeft gepikt, wij wensen u een dagenlange diarree toe".
Volgens mij klagen ze dus niet dat er iets werd gepikt. Ze danken de dief. Ze wensen hem ook dagenlange diarree toe. Waarschijnlijk was dat fruitsap al zo lang over tijd dat er van drinken hoogstwaarschijnlijk de baggering der darmkanalen tot gevolg zou hebben. Ze danken de dief omdat ze dat nu niet zelf moeten weggieten en het leeggoed wegbrengen. Ze danken de dief ook, omdat ze de boodschap op de frigo indachtig waren: "als ik te lang blijf zitten, begin ik te stinken". Dat zouden ze best eens op enkele bureaus hangen ook. Doch dit geheel ter zijde. Er komen drukke tijden aan. Volgende zaterdag: wintercocktail.

De immozoektocht gaat gezapig voort, zoveel mogelijk rondkijken om een idee te krijgen over prijs en kwaliteit. Verder een aangetekend schrijven naar mijn nieuwe huisbaas gestuurd dat zijn opzeg onwettig is. Ik ben beleefd gebleven, maar heel zakelijk en wil geen conflict. Ik wijs op mijn wettelijke rechten en hoop dat hij daar begrip voor heeft.

Ik had gedacht lang te kunnen nagenieten van de vrijdagnacht, maar mijn kop zit overvol zaken waar ik me mee bezig hou. Het een al leuker dan het ander. Toch was de ontspanning zo welkom en deugddoend. Fijn. Gotan Project's Lunático blijkt de perfecte soundtrack voor bepaalde gymanastische dingen des avonds.
Wie Angelina Jolie haar tetten in 3D wil zien moet naar Beowulf gaan kijken.

Aaarggh, heel mijn humeur is naar de knoppen...mijn halve dag congé ingetrokken, andere afspraken gemaakt, vroeg naar huis met de trein die verdomme in Brussle-Zuid even wegrolde , herstartte gelijk een choke, bleef bollen zonder kracht te heben, de machinist leek constant de motor in gang te krijgen maar meer dan wat gezoem kreeg 'm er niet uit en ondertussen was de trein van de perrons...uiteindelijk kregen ze de locomotief weer aan de praat en kwamen we met een half uur vertraging in het station van Gent aan, waar ik mijn afspraak moest afbellen. Ik ben nu een beetje ferm gehumeurd...zou er iets om te lachen zijn op tv straks?