Jeronimo's Cage of Thoughts

Na het schitterende concert zakten we na een tussenstop in de plaatselijke Mcdonalds terug af naar ons hotel voor een nachtje zweten in de bloedhete vloerverwarmde kamer. De volgende ochtend aan het ontbijt troffen we onze vrienden al aan, die zich al klaarmaakten om richting België terug te te keren. Aan een tafdeltje acher ons zat een rare mens...een Brit zo te zien in een broek vol vetvlekken, ontkleurde delen van de viezigheid , gescheurd en al zodat bij momenten zijn gat bloot zat en hij stonk verschrikkelijk. Mijn maat zei dat 'm al naar boven was geweest om een andere t-shirt aan te trekken omdat hij dacht dat zijn t-shirt stonk. Boven gekomen bleek hij het niet meer te ruiken dus hield hij de t-shirt aan en kwam tot de conclusie dat het die vorte clochard was, waarmee ook de Irakese gastheer van het hotel blijkbaar enorm mee verveeld zat. Wat doe je daaraan als hoteluitbater, de politie bellen om de solvabiliteit van een mogelijke freerider te testen? Man om de 5 minuten stond die klootzak op om iets van het buffet te pakken. Na het ontbijt heb ik grondig mijn handen gewassen. Ik zweer dat zijn viezigheid ook aan ons plakte.
Daarna ging het door de sneeuw richting Keulen. Met een enorme opstopping en amper tijd voor fileflirten. Ruim 3 uur gereden op 200km. Een van mijn metgezellen had een kamer gereserveerd in een van onze traditionele ibishotels, dit keer deze aan de Kölner Messe, op loopafstand van Tanzbrunnen, waar The Christmas Ball 2010 doorging. Een bezoek aan de drukke stad en de dure mediamarkt later, schoven we aan in het pizza-pasta-restaurant Vapiona, waar we correct, vriendelijk besteld werden. Knap systeem. Je krijgt een kaart en daarop wordt alles wat je bestelt aan een van de togen geregistreerd en bij het buiten gaan scant de kassierster je kaart en betaal je. Als het toestel dat je meekrijgt zoemt is je eten klaar en mag je het gaan afhalen.
Ook dit keer mocht ik met mijn camera binnen en reserveerde meteen een plaatsje op de eerste rij. Faderhead goot vodka in het publiek en in mijn oog. Branden dat dat doet zeg! Agonoize sneed zichzelf de pols en keel over waardoor het bloed met liters over mij gulpte. Frambozensap aldus het meisje naast mij. Mijn gloednieuwe nikon D7000 bleef gespaard. Toen Agonoize bovendien met even gretige stoten klaar kwam op het podium wist ik toch de jizzload te ontwijken. Vanillesaus aldus wederom mijn buurvrouw die kwaad was omdat ze alweer een volle lading te slikken had gekregen. Laibach vond ik vrij interessant klinken en ook tijdens Project Pitchfork stond ik nog steeds vrij rustig in de eerste gelederen te genieten. Tot het tijd was voor Fields of the Nephilim. De idiote 40-jarige fans die eens van hun vrouw losgelaten werden, waren gewoon weg uitzinnig. Ferm blijven steken in de jaren 80 die huisvaders die hun zinnen verloren. Blote basten, bierbuiken en gewoon weg geschifte Duitse wijven die zich krauwend en gillend en vechtend een weg naar de eerste rij baanden. Twee jonge meisjes werden gewoon weggeslagen door die bitch en een andere werd een oorring uitgetrokken. Ik hield het een half uur uit, ondertussen was ik geplet en toen die ene met bloem begon te smijten en dat ook op mijn camera terecht kwam, gaf ik het op en trachtte naar achteren te gaan. dat was zonder die moshende bende blote bierbuiken gerekend die als betonnen palen bleven staan op hun plaats. Je kent dat eenmaal je ergens staat, geef je die plaats nooit meer af ten koste wat kost (zo kreeg een maat van me een vuistslag in zijn gezicht). Ik kon me er toch door wringen niet zonder moeite en zonder vrees). Bende arrogante klootzakken. Rond 3u zaten we in de auto richting Gent en rond 6uur knapte ik nog een uiltje tot de middag. Al bij al een ferm stevig rockend weekend!

Zoveel sneeuw had ik nog nooit van mijn leven gezien. Vanaf we de Nederlandse grens overgingen, viel het winterse sneeuwlandschap niet meer te overzien. Het was ook mistig. Gelukkig lagen de wegen er vrij berijdbaar bij. Het minderde toen we onze pittoreske bestemming bereikten op een boogscheut van Hannover. De sneeuw lag er een halve meter hoog en vele auto's stonden al dagen ingesneeuwd geblokkeerd. Niettemin na een parkeerplaats te hebben uitgegraven met behulp van een schop van een jongetje dat passeerde en ik teveel warmgelopen winterbandengeur had ingeademd, konden we inchecken in het hotel uitgebaat door Irakezen in Bad Salzuflen. Een schilderachtig dorp als uit Charles Dicken's Christmas carol. Met heuse kerstmarkt die volledig ondergesneeuwd was. Een meer betoverend spektakel en sfeer kon je nergens anders zien. Terwijl we ons te goed deden aan een mix grill schotel in een plaatselijke Turkse bar arriveerden onze vrienden van het noorden van Duitsland van hun weekendje romantisch doen. En hup daar konden we afzakken naar X-club te Herford voor "Nightmare after Christmas" een heus gothic-avondje vol muziek van Slave Republic, In Strict Confidence, Diary of Dreams en Welle:Erdball.

Leven en laten leven. Het moto van dit weekend? Daar ben ik nog niet zeker van. Er is redelijk veel gebeurd. Niets wereldschokkend. Degenen die ik nog schockeer met mijn geblog of andere uitwerpselen van miljn verziekt brein, zijn dun gezaaid.
Ik heb redelijk veel zaken afgewerkt die op mijn to-do-lijstje stonden. Hip hip hoi, piepeloi!
Donderdag was er Dutch Comedy Night in den Bal Infernal. Ik had me 'smiddags rond rap ingeschreven die dag, toen ik besefte dat ik wel zin had om te lachen. Enkel het infernale snikhete volgestrouwde rokerige café stak me tegen, maar al bij al viel het goed mee. Er liepen zoals altijd wel bekenden van me rond, zoals medebloggers van Gentblogt. Enkele sfeerfoto's vind u op de flickr van Michel mt zijn alziend oog, de snoodaard.
's Vrijdags was het een klein beetje crisis. Als ik zeg dat het een niemendalletje is vinden jullie echt waarschijnlijk nog saaier. Ik belde immers met mijn kantonhoofdbureau. Een allochtone telefoniste nam op in gebrekkig nederlands en beantwoordde mijn vraag of er nog een informatievergadering zou gegeven worden voor de voorzitters van een stemopnemingsbureau, met de droge mededeling: "ah, u was er dan niet gisteren op het stadhuis?" "ik ga u de voorzitter laten terugbellen" Zo, dat was het dan? Ik kon de hemel wel in stukken breken en god zijn schedel ermee verbrijzelen. Ter stond mailde ik naar het kieskanton Kortrijk. Wat een service, ik moet dringend mijn domicilie eens verzetten.
Het werd nog mooier. Op het werk terstond opgeroepen voor een spoedvergadering waar ik niets anders kon en mocht doen dan luisteren van mijn baas. Gelukkig was die vergadering na een uurtje al voorbij zodat ik me nog naar mijn bureau repte om inderhaast alle relevante informatie van de federale verkiezingswebsite af te printen. Lectuur voor het weekend.
Wat een heet zomerweer. Nadat ik in de rapte mijn studio wat opgeknapt had, mijn bagage bijeengescharreld en in mijn auto gesprongen was, stond ik in de file om Gent buiten te geraken. Iemand smste dat zij in de file in Brussel stond. Zo'n dingen schept een band. Je bent niet alleen in je miserie. Thuisgekomen werd mijn gemoed verzacht door de aanblik van mijn 323 foto's die ik via de skynetfotoservice had laten afprinten, een selectie van: Boomtown 2006, frankrijk 2006, gothicfestival 2006, flickr meeting te Mechelen 2006, Bal fatal 2006, Trolls et légendes 2006, Jan Welvaert Fashionshow, hayseed dixie & the moonsine playboys en ten slotte van mijn Portugaltrip eind maart. Het ontbrak me helaas aan de tijd om weg te dromen bij de vele mooie momenten en herinneringen die de aanblik van deze foto's deden opwellen in mijn nostalgische zieltje, want pa en ma nodigden me uit om na hun verschrikkelijk heerlijke tonijnspaghetti mee te gaan naar een vernissage van Jos Knaepen, wereldbefaamd jazz-fotograaf in de bibliotheek van Harelbeke, waar het evenement werd opgeluisterd door een knap heerlijk concert van het Andy Declerck & Kari Antila Group. Na deze improvisatoire jamsessie stond ik de de zaterdagochtend op vol plannen. Wat ik haat is als verkopers je behandelen als een oetlul een domme nitwit die ze eens bij zijn pietje gaan hebben. Bij fotograaf nummer 1 werd ik goed ontvangen, ik vroeg info over lenzen, hij haalde verschillende lenzen uit zijn kast, gaf er uitleg bij en liet ze me testen op mijn D70: de sigma 50-150mm f2.8 en de sigma 70-200mm f2.8, deze laatste vergt wel wat vaardigheid om stil te houden.
Tevreden zei ik dat ik er nog eens over ging nadenken en de foto's bekijken op mijn pc en ik racete naar fotograaf nummer twee, waar ik de lens van mijn pa moest binnendoen omdat er een lichte mistige film op te zien was, zelfs doorheen de zoeker van mijn camera. Ik werd nogal behandeld als een dummie netzoals vele andere klanten merkte ik, als ik zo luisterde naar hun vragen die lieten uischijnen dat ze er effectief niets van kenden en de arrogante antwoorden van de verkopers. Alsof ik niet wist dat het glas eventueel vuil kon zijn, dacht ik toen 'm de lens een s goed controleerde op vuil. Bovendien moest ik zomaar ook 25 euro ophoesten zonder reden. En toen ik info vroeg over lenzen en daarbij polste of ik daarvoor niet bij een collega van hem moest zijn, mocht ik dus wachten op die collega met een achteloos "ik weet niet of hij meer dan mij zal kunnen vertellen", maar omdat het wachten maar bleef duren, maakte ik van een open beurt gebruikt om maar bij een andere verkoper te gaan die me ronduit zei geen info hebben en me een nietszeggend foldertje van nikon in de handen drukte. Ik wist genoeg en zou hier nooit meer een stap binnen zetten tenzij noodzakelijk.

De zus die ik opbelde toen ik voor haar gesloten deur stond en ze niet opendeed, nam op vanop haar fiets en was binnen 5 minuten daar, ik knuffelde Joske het konijn een beetje en zalig op hun terrasje genoten we van een tas koffie gevolgd door een geïmproviseerde lunch. Ik werkte al hun overschotjes binnen, opgeruimd staat netjes.

>In de decathlon kocht ik nog een fietshelm in de reclame en een paar wielersokken en zette me uiteindelijk lekker thuis in een tuinstoel. Binnenkort moet ik ook op jacht naar een nieuwe kostuum. Mijn broeken van mijn kostuums zijn te nauw geworden.
Mijn maat had me al heel de week gevraagd of ik zaterdag met hem op schok wilde, hij had niet zoveel zin om met zijn vrouw en kind en ander vrouwvolk rond te tsjolen en deed een beroep om mijn gezelschap. Het werd "Goya's Ghosts" in de kinepolis. Een film die soms het niveau van een kostuumdrama niet oversteeg en de toeschouwer op bepaalde vlug vertelde gebeurtenissen niet kon overtuigen. Verder had de film af en toe echt naturalistische grauwe elementen en Nathalie Portman is echt wel mijn favoriete actrice. Misschien een beetje te zielig in de film maar goed. Gelukkig maakten de knappe meisjes aan de bar van de "sweet lime" onze avond nog goed, mijn maat verafschuwde dergelijke film en hield veel meer van goedkoop hollywoodiaans entertainment. Vreemd dat ik het altjid wel heb voor barmeiden.
Na een bak frieten en een afsluiter in de Irish Pub, zette ik hem thuis af en toe ik tegen half één thuis arriveerde, bleken ook mijn ouders nog te kijken naar onze pas gekochte plasma-tv van panasonic.

Duidelijk een weekend van veel aankopen. Nu heb ik lekker mijn auto gewassen, heb ik al het vocht uit mijn neus geniesd en laten lopen wegens de pollen die doorheen de vervuilde zwoele lucht tollen en wach tik tot pa zijn scampi-gerecht gereed is om mijn voeten onder tafel te steken. En tussen al deze faits-divers door zweef ik met wisselend gemoed van heldere naar verwarde en concrete en dwaze duistere gedachten en bewustwording heen en weer. Kantelend als een dubbeltje, wirwar, lukraak, licht en donker en vooral grijs. Pfft. Ik zucht heel even een beetje zwaar en hup daar ga ik weer met de blik op oneindig.

Ik loop weer over van de ideeën om mezelf geestelijk en lichamelijk te verwennen. Opeens leek er mij deze octhend een licht op te gaan. Waarschijnlijk was het de zon die al van 's ochtends door mijn gordijnen priemde en zo mijn groggy geest verlichtte. Op de een of andere manier bedacht ik me dat ik geen sigma-lens wou en al helemaal geen zo'n grote 70-200mm. De Nikon-versies zijn helaas bijna onbetaalbaar. bijvoorbeeld de nikon 28-70mm f2.8 kost bijna 2000 euro, de nikon 70-200mm VR nog meer. Maar zo'n grote 70-200mm vind ik wat onhandig zwaar. In feite ben ik al blij met de 35-70mm f2.8 van mijn pa. Daarmee heb ik al deze concertfoto's en deze modeshow getrokken. Stel dat ik dit jaar een iets goedkopere reis maak dan hetgeen ik oorspronkelijk van plan was, dan kan ik dat uitgespaarde geld investeren in een lens. Maar nu spreekt pa ervan de zijne t verkopen en hem een 17-55mm te kopen, omdat hij die 70mm niet nodig heeft. Maar adt is allemaal nog niet duidelijk. Bij nader inzien blijkt dat licht eerder een diffuus strooilichtje te zijn verdikke. Maar wat mijn reisplannen betreft. Ecuador zat in mijn kop en blijft er nog steeds inzitten. Nu nog beslissen of ik er die ongelofelijke meerprijs over heb om de Galapagos te zien. Ik denk van niet.

Wat een mooi weer. Eigenijk zou ik moeten gaan fietsen. Alleen zit ik nog met een kuchje. Misschien een klein toertje om de spieren wat beweging te gunnen? Of misschien moet ik gaan wandelen. Misschien moet ik stoppen met luidop te denken. Trouwens morgen kuier ik al in Gent rond tussen de aangekondigde regenbuien door.

hier het verslag van de rondleiding Gent-ondergronds: gent ondergronds met mijn fotoreportage foto's

Dit wordt saai. Ga hier weg! Er gebeuren gewoon geen spannende dingen in mijn leven momenteel. Enkel zenuwslopende dingen, ware het niet dat ik geen zenuwen heb, of eerder moeilijk te slopen zenuwen. ha! Eat that, op mijn zenuwen-werkende-omstandigheden!
Eerder berichtte ik al over de twijfel thuis om als back-up voor onze respectievelijke D200 (papa) en D70 digitale spiegelreflexcamera's een ultra-functionele compact te kopen. Twee camera's kwamen in aanmerking. Enerzijds de Leica D-lux 3 en anderzijds de Nikon P5000. Mijn pa trok test foto's met de Panasonic versie van de D-lux III en met de Nikon P5000. Grondige analyse van de foto's leidde tot volgende conclusies. Zoals altijd liggen de kleuren van Nikon wat op mekaar: bewerking om tot iets levendiger beeld te komen is daarom wel nodig af en toe, maar kleuren zijn geen issue. Pixels: beide wreed veel pixels, maar kunnen de compacts daar mee om? Even zien als we trekken op ISO 100, 200, 400 en 800. De leica mag je al wegsmijten bij ISO 400. De leica is zeer goed als je enkel in raw trekt. De nikon levert bruikbare beelden om te printen bij ISO 400. Lichte noise is wel zichtbaar. Ja, die noise: we zoomden in op de photo in photoshop CS2. De Leica had noise op een manier die we nog maar zelden gezien hadden: zijnde vlekkerig ongelijkmatig over de foto verspreid. De Nikon had noise zoals het hoort: een gelijkmatige film ove de hele foto, en dus bewerkbaar is. Leica had het volgens ons niet onder controle. Bewerkingen in photoshop bevestigde onze conclusie. Ondertussen is mijn pa al vollop aan het experimenteren met zijn Nikon P5000.

Dit weekend hebben we sinds kort ook een senseo new generation in ons huis. Pa heeft zich weer laten gaan. Zoals altijd the best of the best ain't enough. Dat is wel wat vervelend aagezien ik dat halfslachtig van hem overpak en dus niet kan beslissen welke lens ik voor mijn fototoestel ga kopen. Voor ik het weet lig ik honderden euro boven mijn budget als ik naar hem luister. haha. Maar die senseo, he tlaatste nieuwe model, testten we dus uit. Ik zette er een ferm grote kop onder. Je kon kiezen hoeveel water je in die kop wilde. Dat bepaalt ook de sterkte van de koffie. Ik zei: een grote kop en stelde het op drie streepjes in zodat de koffiemok-icoon vol zat op het schermpje. De machine pruttelde een beetje en toen gingen alle lichtjes aan zodat ik kon kiezen tussen 1 of twee mokken. Ik drukte op de knop "1 mok" en hup daar kwam de koffie er geurend in gelopen. Amaai zo weinig. Na ettelijke seconden had de machine weer water opgewarmd en was hij klaar voor een volgende tas, ik liet de mijne eronder staan en drukte nogmaals op 1 kop. Hup dubbele dosis. Ik had nu wel een volle mok koffie, maar die tweede dosis was duidelijk bedoeld voor een nieuwe pad want mijn koffie was nogal slap. 't wordt dus nog experimenteren als je een iets grotere mok koffie wilt. Ofwel zet ik in het vervolg twee aparte koffies. 1 pad ter tas. ofwel een grote en een kleine dosis of twee kleine dosissen water door 1 pad jagen.
Voor moederdag kochten we dan maar gemakshalve een nieuwe theepot. Ik vraag me af of zus die theepot getest heeft. Mijn pa vroeg dat eens in een winkel of hij een theepot mocht tensten odmat vele theepotten brielen als je ermee schenkt. De erkoopster keek alsof ze een alien zag, maar mijn pa volharde. Mijn ma was al weggelopen uit schaamte en misschien was ze er helemaal niet bij, maar indertijd hadden we uiteindelijk wel een theepot die niet brielde.

Ik zat gisterenavond propvol van het lekkere eten. Eerst heen en weer van Gent gereden voor de een of andere ondergrondse rondleiding georganiseerd door het project. Maar ik voel me leeg. Empty. Hoe vol mijn leven ook zit, ergens knaagt er een gapende zwarte leegte. En hoe meer ik geconfronteerd wordt met bepaalde zaken of hoe meer ik er om de een of andere duistere reden meer dan anders bij stilsta, hoe meer ik me er van bewust ben.
Bewustwording. Ik kreeg verdikke een folder of bewustvorming in mijn handen gedrukt aan het station. Doelgericht. de man in kwestie zocht "slachtoffers" uit. Ik al sde folder en het zag er allemaal nogal sekte-hippie-etherisch-new-age-gezever uit. Ik ben leeg. Mijn maag zit net vol boterhammekes met confituur. (Ondertussen is het middag en ben ik de typefouten eruit aan eht halen en zit mijn buik vol met puree en wortels en heb ik de vis laten liggen en ben ik al gaan shoppen in delhaize aan de Anspachlaan.)
Maar mijn gemoed weegt de laatste tijd iets zwaarder. Twijfel. Niet weten hoe te handelen. Wat zo eenvoudig en simpel lijkt, is het helemaal niet. Ofwel maak ik de dingen altijd nodeloos gecompliceerd door teveel te denken. Het moet een zegen zijn om een marginaal te zijn die altijd handelt zonder te denken, citeer ik nu een maat van me. Hij heeft gelijk. Soms moet je je gewoon laten leiden door de dingen, door de omstandigheden die je meeslepen in een roes, zien waar je uitkomt. Helaas ben ik te nuchter voor een roes. Dat ik geheelonthouder ben, speelt af en toe toch in mijn nadeel denk ik. Impulsiviteit ken ik niet, het is altijd een berekend risico. Ik sla me daarvoor dikwijls op de kop. Figuurlijk, zelfkastijding is immers voor watjes. Ik zie geen land aan de einder. Ik zie geen sterren aan het firmament die me toelachen. Ik hoor de wind me geen raad influisteren en de kruinen van de bomen zwijgen verstomd. Apathie. Dolend.
Ik panieker niet, zelfs als ben ik even de weg kwijt. Berusting. Ik mag niet te snel berusten in de zaken. Ik moet leren vechten, leren weten waar ik voor sta en ga. Volharden, er gewoon voro gaan, improviserne op eht moment. dat kan ik nochtans wel goed op bepaalde vlakken, waarom op dit vlak dan niet? Enkel zo kom je er in het leven. Anders trappel je maar wat ter plaatse, knarsetanden in de duisternis. Gelukkig is het niet zo donken, de zon prikt tussen de wolken door. Wie prikt er de zon door mijn wolkig gedonder?

Soundtrack for the Current Attack:
- Mayhem - Freezing Moon, cultsong form the early 90'ties. De "nieuwe zanger" probeert als even idioot te doen als de in 1993 door deze idioot die echt wel coole muziek maakte, vermoorde Euronymous
- Darkthrone - Too old too cold primitive norwegian pure fukking coldness, dat die gasten dat nog altijd doen na al die jaren, how cold can one heart be?
Enslaved - "Essence, deze vikings doen het iets rustiger aan maar kicken nog steeds ijskoud in het ronde.
Immortal - Blashyrk deze zonen van de noordelijke duisternis zijn grappig niet? Fukking great rock.

Zaterdagavond waren we door het Waalse dralen met de optredens en het uitgesponnen magnifieke concert van de knotsgekke troubadours vanCorvus Corax pas rond 2u45 terug in Gent. Veel slapen kwam er niet aan te pas. Too much coke, ik sluimerde de hele nacht maar had toch de indruk dat ik ontspannen sliep toen ik om 10 uur al een tijdje klaarwakker lag te liggen mijmeren.
Friday nite bite, lekker gezellig café zitten in aangenaam gezelschap. Great start for he Easterweekend.
Hup, bed uit, foto's uploaden op mijn pc, badje pakken, koffie zetten en beginnen met bewerken. Zondag kwamen Aisling en Reus pas om 15u30 om mij. Maar een uurtje later stonden we alweer in het zonnige Bergen. Ook de rest van ons rariteitenkabinet daagde weer op. Ik nam weer wat sfeerbeelden op het marktje van verkleedde knappe dames en opeens voelde ik deze trol op mijn schouder tikken. Het duurde even voor ik weer ter aarde met mijn gedachten was nedergedaald, het was een kort maar aangenaam weerzien met deze skynetblogger. Jammer dat hij niet kon blijven voor de concerten, ik vond de optredens van Faun (Fiona I love you!!), Omnia (let my spirit dwell in the darkwoods!) en Urban Trad (Verdikke, Soetkin Collier is precies wat verouderd, maar Véronica Codesal is miauwkes!!!), zalig.
In tegenstelling tot de zaterdag, was de fanta bij verschillende drankstandjes uitgeput en de cocacola al van in de namiddag tot ergernis van Feetje, behalve de light en de zero. Gelukkig was er nog water en fruitsap, bij gebrek aan saucissen, at ik dan maar een witte pens vooraleer ik me weer in de Frontstage begaf om kiekjes te schieten. Ik trok vooral op aperture-priority afgewisseld met Manual om de sluitertijden deftig te krijgen met spotmeting. Terwijl mijn pa me vandaag zei dat ik beter de lichtmeting op centerweighted zette, op Program trok en afhankelijk daarvan mijn Program af en toe te wijzigen door de A of de S te veranderen waardoor de andere zich automatisch aanpassen zou, wat tot betere resultaten zou moeten leiden. Bon, nog veel te experimenteren dus, hoewel ik best tevreden ben over de resultaten met zijn nikkor 35-70mm F2.8 lens.
Mijn frigo moest ook ontdooien, dringend, zoveel ijs, 't was me nog niet opgevallen. Toen ik vannacht thuiskwam hing er nog altijd een ferme brok ijs. Vanochtend was ook die nog niet helemaal gesmolten. Verdikke, ik sleuren en trekken aan dat ijs. Het ijs breken gaat in andere gevallen toch gemakkelijker. UIteindelijk brak het ijs, zonder schade aan de ingevroren stangen of kabels en kon ik mijn stopcontacten weer activeren die ik met één zekering af en aan diende te zetten. Voila, mijn pc kon aan, mijn koffie kon gezet worden en ik kon weer foto's opladen. Veel te veel:ruim 450!! 'T wordt moeilijk om die allemaal te selecteren. Alvast krijgen jullie hier een fotoverslagje van de Hongaarse medieval folk band The Moon and the Nightspirit. Luister naarhun muziek.

Neem ook een kijkje bij Beokribbel voor zijn sfeerfoto's.

Kijk wat ik mijn min mail vond, een paar uur nadat ik mijn flickr-foto's dorogestuurd had:
Bonjour,
merci 1000 fois pour les photos!! Nous sommes heureux que le concert des légendes du temps vous a plus!!
une prochaine foi, j'espère que nous aurons l'opportunité d'être présenté, ce sera un honneur que de boire une bonne bière en votre compagnie!
encore merci et à tres bientôt j'espère!
Stéphan Késenne (les Légendes du Temps)

Ganz Toll!

Henk Rijckaert en Sioen

Het zit er op. Niet alleen de werkdag. Ook het bewerken van mijn raw-formaten foto's van de Sioen rehearsal in de N9 te Eeklo zondagavond. Voor het project had ik me opgegeven om met onze voorzitter, haar lief en het jongste bestuurslid van interview te gaan doen in Eeklo met Sioen naar aanleiding van hun try-outconcert voor de release van de nieuwe cd nu vrijdag. Sinds we op de bwards een videocamera wonnen wilden we ook dat eens uittesten. Voor het eerst trok ik met de nikkor 35-70mm F2.8 van mijn pa. Een volautomatische metalen lens met constante opening. Schitterend. Onbetalbaar speelgoed om van te kwijlen. Experimenteren met manuele instellingen, testen, schieten wissen testen...Op het eerste zicht vreesde ik dat al mijn foto's vele te onderbelicht waren, ook al door de redelijke sluitertijden om in donkere omstandigheden toch nog enigzins wat scherpte te verkrijgen. Ik denk dat het me redelijk gelukt is. Die raw-formaten zijn pure negatieven waar je alles zelf moet instellen naar eigen smaak. Ik hoop dat mijn scherm goed gekalibreerd is. Straks dus op gentblogt met een video-interview.

Gisterenavond op de zomerse dag nog een gezellige caféavond gehad. een spraakwaterval was ik, het doet soms deugd een lekker lang te babbelen, bijna 5 uur in de Marimain gezeten. Héhé
Vanochtend deed het zeer. Zeker toen ik geen vest aan getrokken had en het toch een beetje ferm fris vond. Op het weer kun je hier toch nooit vertrouwen. Op de trein in Brussel-Noord kwam ik toevallig ukkiemukkie tegen. Ik had haar niet gezien en toen riep ze me. Toevallig moest ze weer ens in brusslez ijn vandaag. Haar hoofdje deed ook al zeer.
Ondertussen slaan mijn gedachten weer alle windrichtingen uit. Verre toekomst, nabije toekomst, een mix van heden, gefanstaseerd verleden en dito toekomst kortbij en zo veraf. Wegen kruisen, kronkelen, deadend streets...lost in my memories. Los tin the mist of my thoughts...a black pond...i swim and try to stay adrift.

Een niewue lente een nieuw lief denken sommigen. Een bevriend koppel is uit mekaar. Zij kwam uithuilen bij mij, hij ging erover gaan praten bij een andere gemeenshappelijke maat. Wat kun je meer doen dan luisteren en raad geven. En dan denk ik: zij geven op wat ik graag wil, een langdurige stabiele relatie. Maar ja als 't niet meer gaat, als het vuur er niet meer is, als er te weinig schwung in de relatie zit, als de een opeens de mogelijkheden ziet van het jong zijn en geld verdiend te hebben en de ander eerder huislijker wordt. Ja wat dan? De praktische problemen zoals boedelverdeling lijken peanuts bij de voordelen die ze lijkt te zien sinds haar nieuwe wending. Nu is de kans om zich nog te herpakken voor je al wat verder in het leven staat of er kinderen in het spel zitten. Waar sta ik in het leven vraag ik me dan af. En sta ik wel goed hier op mijn plaats in het leven. Zeker, maar misschien zijn er betere plekken om te staan, wat er ook mag komen. Op mijn eentje is leuk, maar met zijn twee is het ook leuk. Blijkbaar kan ik in uiterste wanhoop ook nog een vrouw huren. Gelukkig sta ik dit weekend niet alleen op Trolls et Légendes. Ik kreeg zelfs bericht dat ik een fotopas mocht afhalen, maar ik moest wel mijn tickets zelf betalen. Die tickets had ik ondertussen van Elfje op de trein gekregen.

Soundtrack for the Blonde Bitch Attack:
- Arch Enemy - we will rise (net de cd gekocht "anthems of rebellion, Angela rulez!!!!
- Doro Pesch, rockgoddess: Für Immer!!!!!
- The Plasmatics - going wild
- Debbie harry and the Muppets - Call me
en hier the muppetshow na de song, is Debie Harry niet ongelofelijk hot and gorgeous?!!!

Ieper jeronimo

De rit ging vlot deze ochtend. Ondanks mijn niet zo goeie nachtrust rolde ik kort nadat mijn gsm afging toch uit mijn bed. Een half uur later laadde ik mijn auto en hup daar sjeesde ik tot mijn verbazing fileloos tot in Koekelberg. Ik weet niet waar mijn gedachten zaten. Gefocussed op de auto's ver voor mij, de rood-oranje gekleurde horizon, het groeiend ochtendgloren. Ik was overal en nergens. Steeds maar onderweg. Reilend en zeilend. Van heinde en verre naar hier en nu, verleden en toekomst. Dicht bij jou ver van die. Samen en apart alleen verenigd in gedachten. Stapvoets aan 140km/u schreden we dichter op de gloeiende wolkjes in de diepblauwe lucht. Vlinderige lippen spraken boekdelen aan lyrische hoffelijkheden, fluisterende woorden liefkoosden mijn gretige oren. Klopped danste mijn hart op het ritme van je dans. Mijn tong proefde je warmte. Je zoute huid zo zoet als viervruchtenconfituur. Rood kleurde de waas voor mijn ogen en ik moest even hard op de rem.

Enkel in de Leopold II-tunnel was het aanschuiven. Vlotjes parkeerde ik mijn auto ergens in de garage van mijn gebouw en klokte ik af op 8u15. Amper 45 minuten Gent-Brussel. Koffie ging ik tanken waar die al gezet was. Mijn ex-collega was er ook al, stak meteen een monoloog af. Ik begin haar monologen te missen. Ik mis haar helemaal zelfs. voor de te lachen zeg ik dat het wel wennen is tegen andere collega's. Het is me wat te rustig in mijn bureau. Maar ik haar moest stilleggen, moet ik nu moeite doen om geluid uit mijn nieuwe buromate te krijgen. Grollen en dollen kan ik gelukkig nog met Panda doen. Maar alles went. Uiteindelijk, al bij al valt het wel mee de nieuwe structuur en ik ben zoals altijd een van de weinige die heel he gebouw afloopt om bij mijn ex-collega's nog eens binnen te springen. Anderen zie je nooit. Die zitten daar te kniezen in hun stofferig bureau verbaasd dat ze niemand meer zien. Eénrichtingsverkeer werkt enkel in de wegcode.
Vanavond ga ik uit in Leuven. Morgenavond is er de fameuze blogmeeting.
Samen met mijn pa ben ik al de hele tijd aan het mailen over deze twee cameras. de Leica DMC D lux 3 en de Nikon P5000. Pa heeft een nikon D200 en ik een Nikon D70. Hij wil een geavanceerde prosumer compact als back u voor zijn D200 met excellente beeldkwaliteit en manuale instellingen. Ik wil een goeie compact die ik overal kan meesleuren ter wereld waar een grote spiegelreflex letterlijk teveel in de kijker loopt en te onhandig is om constant mee rond je nek te tsjolen.
We zien wel wat er uit de bus komt.

Ook waar ik dit jaar ergens op deze globe zal trotten. Al heb ik wel al een idee. Al wordt het moeilijk om een geschikte reisgenoot te vinden. Tot nu twee twee serieuze kandidaten gehad. De eerste is misschien toch wat te oud ondanks heel ehl sympathiek mens, de tweede kan niet lang genoeg en in een voor mij moeilijker periode. Ik besliste dan maar haar tijd niet langer te verspillen.