Jeronimo's Cage of Thoughts

mijn review zoals verschenen op gentblogt.

Gisterenavond kreeg ik onverwacht een bericht van de hoofdredactrice van Theatermaggezien of ik geen zin had in La grande Bouffe. Meteen dacht ik aan die schandaalfilm uit 1973 van Marco Ferreri die indertijd ferm opschudding veroorzaakte. Ik heb de film niet gezien maar zelfs cinefiele vrienden die wat gore camp en zo gewend zijn, bestempelen de film als walgelijk en een beetje ziekelijk. Hoogst interessant dus. Onbevooroordeeld nam ik dan ook plaats op een van de eerste rijen van het goedgevulde NTGent, waar de aftrap voor een hele reeks voorstellingen werd gegeven.La Grande Bouffe is een coproductie van NTGent en Toneelgroep Amsterdam en tegelijk viert deze reeks het afscheid van Johan Simons, die volgend seizoen intendant wordt van de Münchner Kammerspiele in Duitsland. In het NTGent wordt hij als artistiek leider opgevolgd door Wim Opbrouck. Naast Wim Opbrouck staan in La Grande Bouffe Elsie de Brauw, Jacob Derwig, Aus Greidanus Jr, Chris Nietvelt, en Steven Van Watermeulen op de planken.

Het verhaal is vrij simpel. Vier succesvolle mannen, oude vrienden, komen samen om in een oud kasteel een groots banket te organiseren. Groots in de zin van grotesk. Overvloed aan overdaad. Ze willen zich namelijk doodeten. Tijdens de voorbereiding vinden ze dat er toch enkele vrouwen te gast zouden moeten zijn en krijgen het gezelschap van een hoer en een lerares, die er toevallig binnenwaait. Langzaam ontpopt de schranspartij zich tot een bacchanaal, een vreetfestijn waar de protagonisten zich te goed doen aan het het bereide vlees en de bereidwillige vleselijke geneugten.Hoe cynisch en rauw de film zou zijn, zo banaal en oppervlakkig leek de voorstelling van het NTGent. Zonder afbreuk te doen aan de toch wel verdienstelijke regie van Johan Simons die een, zoals dat heden ten dage gaat in het moderne toneel, wat geabstraheerde set creëert. Talloze projecties van treffende kunstwerken bepalen mee de scène en de acteurs versmelten af en toe met de wand. De verteller neemt afwisselend dialogen voor haar rekening en beschrijving van wat gebeurt wat niet uitgebeeld wordt.Het kan wel grappig zijn dat er om de zoveel tijd ferme ellenlange scheten worden gelaten of uit een overeten protagonist worden geperst en dat seksuele handelingen worden gesimuleerd, maar dat kan pas in een context waar het bijtend cynisme ervan afdruipt, zodat de toeschouwer even niet weet waar hij aan toe is, en waar hij kijken moet. De occasionele invraagstelling van de bedoeling van de feestvierders door het ietwat hysterisch weeklagende hoertje, weegt te licht en breekt in feite een beetje de voorstelling.Maar misschien was het de bedoeling niet om even ziek uit de hoek te komen als de film. Het shock-theater is inderdaad niet altijd even wenselijk. Misschien was de ondertoon van Simons interpretatie helemaal niet zo hard bedoeld als je zou verwachten en wou hij het toch iets luchtiger maken. Daarin is hij alvast geslaagd.De opbouw van de voorstelling is vlot, en de acteurs spelen hun rol voortreffelijk tot plezier van het publiek dat zich leek te amuseren. Maar de filosofische kant van het zich doodeten vond ik in tegenstelling tot de rest ietwat mager uitvallen.La grande Bouffe speelt nog tot 27 maart in Gent, en gaat op tournee in Vlaanderen en Nederland.Info en tickets: NTGent

Ik ben het er gewoon eventjes van aan het pakken deze week.
OM aan de stoffigheid te ontsnappen, ging ik een deze middagen zoals meestal gaan wandelen. Het druppelde maar toch had ik geen paraplu mee. Ik was nog maar aan het kanaal van Brussel of het begon te gieten dat het niet meer droog bleef. Ik schuilde dan maar onder een oude hijskraan. Tien seconden eerder en ik had bij de knappe Marokkaanse meisjes gestaan onder de andere kraan. Mijn maat was onderweg met de auto besefte ik vanuit Ukkel. Ik belde hem dan maar op en twintig minuten later pikte hij me op in zijn audi A4 1.9tdi avant met 17" velgen.
Wat een service. Ondertussen was de bui ook al opgeklaard. Niettemin. What are friends for. Zwijgend genoten we van een sigaret.

Bijvoorbeeld om me te vergezellen naar een ecclectisch stuk in NTGent waar ik voor de neus van een kennis bleek te zitten die ik pas achteraf herkende en vice verso. Het verruimt je horizon eens iets anders van cultuur te proberen. Chillen aan de graslei was een aangename afsluiter en dito ritueel voor het slapengaan.

Ik heb een enorme looksmaak in mijn mond of toch het lookgevoel. We zijn deze middag Portugees gaan eten in Brussel en de gegrilde vis (zes soorten) was even vettig als in Portugal zelf. Hopen boter, olie en look. Maar lekker. Van vampieren zal ik deze nacht geen last heben. Misschien zij wel van mij. Ik zou iemands bloed wel kunnen zuigen.

Morgen is er een Leuvense Mexicaan aan de beurt. Sommigen weten niet dat er nog andere restaurants bestaan in Leuven blijkbaar. Maar het zal wel wel lekker gezellig zijn. Gelukkig heb ik voor een evenwicht tussen de mannen en de vrouwen gezorgd door wat Leuvense blogsters uit te nodigen. En zaterdag wordt het weer uit eten. Maar waar, dat zie ik met mijn gezellin van de dag dan wel.

Ik had het er aan de graskant gisterennacht nog over. Ik zou beter eens wat impulsiever zijn. Maar ons door een plaatselijke dronkenlap ingewijd huwelijk werd op mijn verzoek toch niet meteen geconsumeerd. We rookten er een sigaretje op en toen hield onzer beider blaas het in feite niet meer uit. Ik zoog diep de adem van de nachtelijke ziel in mijn longen en verdween in het schemer van de maan.