Jeronimo's Cage of Thoughts

Sommige zaken overkomen je beter niet en als ze je overkomen dan heb je liever dat dat redelijk onmerkbaar voor je omgeving gebeurt. Zo moest ik om porfessionele redenen in Leuven zijn vrijdag. Ik dacht ik vertrek rustig om 10u40 om tegen 12u op de plaats van afspraak te zijn. dat was buiten enkele idioten op de weg gerekend die er voor zorgden dat het aanschuiven was vanaf Aalst. Omdat de afslag in Groot-Bijgaarden propvol en stil stond besloot ik dan maar door Brussel te rijden ondertussen was het al bijna 12u en ik dacht misschien is het de vrijdagmiddag niet zo druk. Druk was er wel al in enorme mate op mijn blaas. Niettemin ondanks alle lichten en files kwam ik dan eindelijk in de Beliardstraat waar de laatste tunnel opeens ook volzat zonder beweging. Dit wegens wegenwerken. Daarna loste de file zich in een mum van tijd op en langs de eerste pechstrook parkeerde ik mijn bolide , kroop in kostuum over de vangrail in het modderige gras en deed wat ik moest doen om aan de roep der natuur te beantwoorden. Met een geruster hart en blaas ging het dan verder richting Leuven.

Aangezien ik altijd the best of both worlds placht te combineren had ik na de meeting afgesproken met een paar inboorlingen. Het werd ene pizza in la parma in de Tienssestraat en letterlijke buikpijnen van het lachen en andere gevolgen en een proefssessie ergens in een café. Rond middernacht sjeesde ik naar huis om de volgende ochtend paraat te staan in regen en wind op het Sint-Pietersplein in Gent voro de start van de tweede Omloop het Nieuwsblad. Wegnes te slecht weer, dat dan bleek opgeklaard te zijn, beslisten we dan toch niet langs het parcours te gaan staan, aldus ging ik West-waarts richting thuis en sprong na het avondeten nog eens binnen bij mijn maat en zijn pagadders tot ik telefoon kreeg dat er nog een kaart over was voor de een of andere voorstelling van die avond

Op het onverwacht hadden mijn zus en haar gezelschap nog een kaart van het cultuurabonnement van Kortrijk op overschot. Met veel goesting vergezelde ik hen naar het OC van Aalbeke voor de voorstelling van een komisch trio "Intgeniep". Hun voorprogramma Kurt en Andy probeerden een kwartiertje de flauwe plezante uit te hangen met de typpische opdeling luidruchtige nitwit en stille underdog. Hoewel ik de avond ervoor mij nog bijna letterlijk de darmen uit mijn lijf gelachen had met kak-en pishumor, sloegen hun dwaze schetenmoppen niet aan. Gelukkig kwam er dan algauw entertainment met een glimlach van de mannen van Intgeniep die typische cabaret brachten zoals de leerschool de standaard heeft gezet. Zang met gitaar die altijd en overal wel een beetje hetzelfde klinkt met spitsvondige teksten die ook allemaal hetzelfde klinken, konden ze mijn aandacht wel vasthouden.
Mijn gezelschap verweet hen niettemin een te groot afkooksel te zijn van Kommil Foo, zelfs naar manier van zingen en praten. Zelf vond ik dat zo erg niet omdat je in dit soort zaken altijd automatisch vergelijkt met de standaard (en Kommil Foo heb ik nog maar een keer decennia terug aan het werk gezien). We waren het er wel over eens dat de mannen van intgeniep wel leuk entertainment brachten en dat je voor kerels van hun leeftijd nog niet veel meer mag verwachten.Ze brachten een show met leuke spitsvondigheden, maar veelal zat de pointe niet goed of ging dat eigenlijk de mist in door de lichtman die niet meewerkte of omdat er gewoon nog erg veel werk was aan het beëindigen van een sketsch. zo bleef je ondanks het meeslepende van sommige lange verhalen toch geboeid wachten maar dan viel het kapmes opeens neer op de foute moment.
Over demanier van praten en acteren geen slecht woord: ik verstond praktisch elk woord, de dialogen zaten goed in mekaar, het samenspel kwam echt spontaan en niet geforceerd over. Podiumpresence hebben ze zeker ook. Ik hoop hen eens met een afgewerkte show te zien.

Je kon er zaterdagochtend niet naast kijken in Gent. Drukgevulde straten, hopen mensen, vrachtwagens en bussen van de pro cycling teams, auto's vol fietsen...
Heel het Sint-Pietersplein maakte zich op om de wielerkaravaan te verwelkomen. De 64ste omloop ook wel bekend als Gent-Gent, want geef toe, Omloop het Nieuwsblad klinkt niet. De spitsbijter van het professionele wielerseizoen, traditioneel de populairste volksfeesten langs de straat in heel Vlaanderen, noemt men Gent-Gent. Omloop het Volk werd meer vereenzelvigd met dat enthousiast petjesdragend volk waar het peleton onder luid gejoel passeerde dan met die verdwenen gazet.

Samen met Thierry vatte ik post bij de inschrijvingen waar Michel Wuyts menig bekend renner even interviewde over de meest niet ter zake doende zaken.

Toen het officiële startsein weerklonk, liep het plein in een oogwenk leeg en repten wij ons naar mijn auto om meteen richting Geraardsbergen te sjezen. Het was kermis, het was zaterdagmiddag en alles was toe. In een slagerij waar ze belegde broodjes verkochten, moesten we tergend lang wachten tegen dat het aan onze beurt was terwijl er maar twee mensen voor ons waren, die elk werden bediend. En toen bleken er geen belegde broodjes meer te zijn. Wat een slaperig verlaten provinciestadje. Uiteindelijk belandden we in een frituur waar het al even traag verliep al kon je niet echt zeggen dat de mensen werkelijk traag werkten, maar toch. Vlot ging het niet vooruit. We dachten bijna dat het aan ons lag.

Ergens op de Muur vatten we post, een knap schootsgat bemanden we net na een bocht om de oprukkende renners in het vizier te kunnen houden. Ze waren er sneller dan we konden indenken.

Een kopgroep van 5 renners. Pieuw, even aandachtig op de loer liggen voor het achtervolgend peleton. Ja daar kwamen ze, luid aangekondigd door het geraas van laagvliegende helicopters.
Ze draaiden op, trekkend, sleurend aan hun stuur, de eerste kwamen de bocht vlot door, maar de kasseienhelling was te nauw voor het dikke buik van het peleton waarin ik Robbie McEwen zag harken net zoals vele anderen om zich weer op tempo te krijgen.

De eerste "round" shoots zat er op en toen was het even denken waar we de renners nog eens zouden kunnen kruisen. Ergens de Oosterzele, Zottegem? Onderweg besloten we dan maar richting Balegem te gaan en uiteindelijk vatten we post ergens halverwege de lange kasseistrook van de Lange Munte te Scheldewindeke, in the middle of nowhere.

Het peleton zat de kopgroep op de hielen maar was zelf in brokken en stukken uiteen gevallen. De eerste groep achtervolgers, daarin zagen we Tom Boonen grimassend jagen tussen de andere favorieten.
Even later vernamen we live op de radio dat niet hij, maar de Noor Thor Hushovd na enige verwarring en ongelukkige valpartijen de Omloop had gewonnen! Proficiat Thor!

On a lost fridaynight a friend and me drove on the highway to the middle of nowhere for the gig of Belgium's most notorious pioneers of Electronic Body Music Front 242. Legendary band with an audience full of old man going mad. Light and music were pure dark energy so these are my pictures.

Na een korte nacht was ik al op weg naar het Gentse Sint-Pietersplein voor de start van de Omloop het Nieuwblad. Ik wurmde me door de rijen oude mannekes met petjes en camera's naar de eerste rijen om foto's trekken van Michel Wuyts ande renners die hij interviewde bij de inschrijvingen. Daarna ging het in de auto naar de Muur van Geraardsbergen waar we een goede shootingpost bemanden om de renners te kieken toen ze een bocht opdraaiden. Vandaaruit ging het over wegen die we niet kenden naar ergens de Balegem, Oosterzele Scheldewindeke waar we post vatten langs de kasseibaan van de Lange Munt. Schitterende locatie in de middle of nowhere. Het peleton was toen al een stukken gereten. De finish hoorden we live op de radio op de terugweg. Nog de cd van Sioen meets Soweto gekocht bij het nieuwsblad, of liever laten kopen door mijn partner in crime Thierry en dan foto's oploaden thuis. De finish bezoeken daar aren we al grandioos te laat voor. Een nog eens een anderhalf uur later trok ik het stad in naar EL Pepperoncino voor een heerlijke pizza en dan het Soul Food Café met een vriendin, babbelend over leven, werk en liefde of het gebrek eraan. Feed my Soul.