Jeronimo's Cage of Thoughts

Dit wordt saai. Ga hier weg! Er gebeuren gewoon geen spannende dingen in mijn leven momenteel. Enkel zenuwslopende dingen, ware het niet dat ik geen zenuwen heb, of eerder moeilijk te slopen zenuwen. ha! Eat that, op mijn zenuwen-werkende-omstandigheden!
Eerder berichtte ik al over de twijfel thuis om als back-up voor onze respectievelijke D200 (papa) en D70 digitale spiegelreflexcamera's een ultra-functionele compact te kopen. Twee camera's kwamen in aanmerking. Enerzijds de Leica D-lux 3 en anderzijds de Nikon P5000. Mijn pa trok test foto's met de Panasonic versie van de D-lux III en met de Nikon P5000. Grondige analyse van de foto's leidde tot volgende conclusies. Zoals altijd liggen de kleuren van Nikon wat op mekaar: bewerking om tot iets levendiger beeld te komen is daarom wel nodig af en toe, maar kleuren zijn geen issue. Pixels: beide wreed veel pixels, maar kunnen de compacts daar mee om? Even zien als we trekken op ISO 100, 200, 400 en 800. De leica mag je al wegsmijten bij ISO 400. De leica is zeer goed als je enkel in raw trekt. De nikon levert bruikbare beelden om te printen bij ISO 400. Lichte noise is wel zichtbaar. Ja, die noise: we zoomden in op de photo in photoshop CS2. De Leica had noise op een manier die we nog maar zelden gezien hadden: zijnde vlekkerig ongelijkmatig over de foto verspreid. De Nikon had noise zoals het hoort: een gelijkmatige film ove de hele foto, en dus bewerkbaar is. Leica had het volgens ons niet onder controle. Bewerkingen in photoshop bevestigde onze conclusie. Ondertussen is mijn pa al vollop aan het experimenteren met zijn Nikon P5000.

Dit weekend hebben we sinds kort ook een senseo new generation in ons huis. Pa heeft zich weer laten gaan. Zoals altijd the best of the best ain't enough. Dat is wel wat vervelend aagezien ik dat halfslachtig van hem overpak en dus niet kan beslissen welke lens ik voor mijn fototoestel ga kopen. Voor ik het weet lig ik honderden euro boven mijn budget als ik naar hem luister. haha. Maar die senseo, he tlaatste nieuwe model, testten we dus uit. Ik zette er een ferm grote kop onder. Je kon kiezen hoeveel water je in die kop wilde. Dat bepaalt ook de sterkte van de koffie. Ik zei: een grote kop en stelde het op drie streepjes in zodat de koffiemok-icoon vol zat op het schermpje. De machine pruttelde een beetje en toen gingen alle lichtjes aan zodat ik kon kiezen tussen 1 of twee mokken. Ik drukte op de knop "1 mok" en hup daar kwam de koffie er geurend in gelopen. Amaai zo weinig. Na ettelijke seconden had de machine weer water opgewarmd en was hij klaar voor een volgende tas, ik liet de mijne eronder staan en drukte nogmaals op 1 kop. Hup dubbele dosis. Ik had nu wel een volle mok koffie, maar die tweede dosis was duidelijk bedoeld voor een nieuwe pad want mijn koffie was nogal slap. 't wordt dus nog experimenteren als je een iets grotere mok koffie wilt. Ofwel zet ik in het vervolg twee aparte koffies. 1 pad ter tas. ofwel een grote en een kleine dosis of twee kleine dosissen water door 1 pad jagen.
Voor moederdag kochten we dan maar gemakshalve een nieuwe theepot. Ik vraag me af of zus die theepot getest heeft. Mijn pa vroeg dat eens in een winkel of hij een theepot mocht tensten odmat vele theepotten brielen als je ermee schenkt. De erkoopster keek alsof ze een alien zag, maar mijn pa volharde. Mijn ma was al weggelopen uit schaamte en misschien was ze er helemaal niet bij, maar indertijd hadden we uiteindelijk wel een theepot die niet brielde.

Ik zat gisterenavond propvol van het lekkere eten. Eerst heen en weer van Gent gereden voor de een of andere ondergrondse rondleiding georganiseerd door het project. Maar ik voel me leeg. Empty. Hoe vol mijn leven ook zit, ergens knaagt er een gapende zwarte leegte. En hoe meer ik geconfronteerd wordt met bepaalde zaken of hoe meer ik er om de een of andere duistere reden meer dan anders bij stilsta, hoe meer ik me er van bewust ben.
Bewustwording. Ik kreeg verdikke een folder of bewustvorming in mijn handen gedrukt aan het station. Doelgericht. de man in kwestie zocht "slachtoffers" uit. Ik al sde folder en het zag er allemaal nogal sekte-hippie-etherisch-new-age-gezever uit. Ik ben leeg. Mijn maag zit net vol boterhammekes met confituur. (Ondertussen is het middag en ben ik de typefouten eruit aan eht halen en zit mijn buik vol met puree en wortels en heb ik de vis laten liggen en ben ik al gaan shoppen in delhaize aan de Anspachlaan.)
Maar mijn gemoed weegt de laatste tijd iets zwaarder. Twijfel. Niet weten hoe te handelen. Wat zo eenvoudig en simpel lijkt, is het helemaal niet. Ofwel maak ik de dingen altijd nodeloos gecompliceerd door teveel te denken. Het moet een zegen zijn om een marginaal te zijn die altijd handelt zonder te denken, citeer ik nu een maat van me. Hij heeft gelijk. Soms moet je je gewoon laten leiden door de dingen, door de omstandigheden die je meeslepen in een roes, zien waar je uitkomt. Helaas ben ik te nuchter voor een roes. Dat ik geheelonthouder ben, speelt af en toe toch in mijn nadeel denk ik. Impulsiviteit ken ik niet, het is altijd een berekend risico. Ik sla me daarvoor dikwijls op de kop. Figuurlijk, zelfkastijding is immers voor watjes. Ik zie geen land aan de einder. Ik zie geen sterren aan het firmament die me toelachen. Ik hoor de wind me geen raad influisteren en de kruinen van de bomen zwijgen verstomd. Apathie. Dolend.
Ik panieker niet, zelfs als ben ik even de weg kwijt. Berusting. Ik mag niet te snel berusten in de zaken. Ik moet leren vechten, leren weten waar ik voor sta en ga. Volharden, er gewoon voro gaan, improviserne op eht moment. dat kan ik nochtans wel goed op bepaalde vlakken, waarom op dit vlak dan niet? Enkel zo kom je er in het leven. Anders trappel je maar wat ter plaatse, knarsetanden in de duisternis. Gelukkig is het niet zo donken, de zon prikt tussen de wolken door. Wie prikt er de zon door mijn wolkig gedonder?

Soundtrack for the Current Attack:
- Mayhem - Freezing Moon, cultsong form the early 90'ties. De "nieuwe zanger" probeert als even idioot te doen als de in 1993 door deze idioot die echt wel coole muziek maakte, vermoorde Euronymous
- Darkthrone - Too old too cold primitive norwegian pure fukking coldness, dat die gasten dat nog altijd doen na al die jaren, how cold can one heart be?
Enslaved - "Essence, deze vikings doen het iets rustiger aan maar kicken nog steeds ijskoud in het ronde.
Immortal - Blashyrk deze zonen van de noordelijke duisternis zijn grappig niet? Fukking great rock.