Jeronimo's Cage of Thoughts

Lien Van de Kelder, je kent ze wel als Sofie uit Thuis. Blijkbaar is ze uitgeroepen tot meest begeerlijke vrouw van Vlaanderen. Blijkbaar zegt dat iets over de onoriginaliteit van mijn smaak wat vrouwen betreft. Maar volgens Het Radiofonisch Instituut heeft ze te grote borsten. Hoewel ze voor de rest wel een lief kind zou zijn. Ik deel zijn mening qua borsten, van de rest hoop ik het beste . Als ik zo haar portfolio bekijk op haar site, dan lijkt me dat wel een sympathiek ding. Haar rol in Thuis vond ik wat seutig. Wat las ik in de Standaard vandaag?
Het nieuwe seizoen van Adoptie is gekoppeld aan de solidariteitsactie Kinderen in de wereld . De makers hebben tien BV's gevraagd iets te veilen voor projecten die zich het lot van kinderen aantrekken. Lien Van de Kelder koos voor Osjosma, een Haïtiaans weeshuis opgericht door Vlamingen. De meest begeerlijke vrouw van Vlaanderen zal de hoogste bieder persoonlijk de mooiste plekjes tonen van de Franse stad Montpellier. Ze verliet de serie Thuis om er een jaartje rechten te gaan studeren.

Mooi project, mooi engagement! Op één zenden ze reeks twee van de serie adoptie uit. Niet alleen mensen op hun zoektocht naar een adoptiekind, of eerder lijdensweg om er een te mogen adopteren, maar ook adoptiekinderen die op zoek gaan naar hun roots.
Meteen de meest gestelde en bijna altijd de eerst gestelde vraag die een adoptiekind krijgt na het klassieke: "en vanwaar komde gij?".
Resoluut antwoordde ik zonder na te denken altijd:"nee, geen interesse om daar ooit te gaan."

Ooit zag ik eens twee Antwerpse Haitiaanse meisjes in dat programma op zoek gaan naar hun roots en toen dacht ik: allez, meer dan een stomme toerist ben je daar toch niet en wat kun je daar nu eigenlijk gaan doen? Aan de andere kant kan het misschien helpen om jezelf beter te kaderen in de wereld. Op zoek naar je roots, waar je geworteld bent, waar je ontworteld werd. Volgens mij vooral een probleem bij adoptie van kinderen met een geheugen. Babies hebben mijn inziens minder last van ontworteling. Tock ken ik voorbeelden van adoptiegezinnen waar het absoluut een fiasco werd eens de adoptiekinderen in de puberteit raakten. Even goed kon dat met de biologische kinderen gebeurd zijn, bedenk ik dan, de concrete situatie oordelend op de weinige informatie die ik ter beschikking had. Ik ga niet kijken naar dat programma. Ik weet ook niet waarom. Het interesseert me geen bal. Maar ondertussen zit ik hier wel over te bloggen en de links op de site te bestuderen ;-). Zoals deze vrt-blog, waar de ouders van Tannicka (10 jaar) vonden dat ze haar biologische ouders moest ontmoeten. Een verrassend intelligent kind, mijn indruk (ja ik heb dus toch eens gekeken), maar ik zou de vervolg series moeten zien om te weten wat ze nu eigenlijk wil bereiken om haar biologische ouders te leren kennen, die naar mijn mening a te veel "mama en papa" worden genoemd. Maar hoe moet je dat anders noemen. Tannicka zal ook wel beseffen wie ze als "echte ouders" zal moeten beschouwen.

In koppen daarnet die ouwe man Roger die zijn leven beu is omdat hij alles heeft gezien; Triest en groot gelijk heeft 'm. Wachten tot je einde je eens overvalt. Dat is toch ook lijden?

Nathalie Delcroix & Bjorn Eriksson by Jeronimo