Jeronimo's Cage of Thoughts

Na Porto was het tijd voor de lange rit richting pelgrimsoord Santiago de Compostela. Kikkertje's vriend had me Ponte de Lima aangeraden, een dorpje dat ik sowieso doorkruiste via de snelweg. Afrijden was de boodschap. Zeker gezien ik dringend een boodschap moest gaan doen en de regen toch maar uit de hemel plenste. In het ogenschijnlijk rustige verlaten slaperig dorpje bleek de enorme parking aan de rivier vol te staan, ondanks de verlaten straten stond er veel volk te wachten rond de kerk die afgeladen vol bleek te zitten. Op het marktplein troffen we zelfs de voorbereidselen aan van een heus folklore marktje in traditionele kledij. Ook de typische viswinkel met gezouten bacalhau moest ik fotograferen. Met een vintage-editing komt de foto meer tot zijn recht alsof uit den ouden tijd.

Verder is het morgen mijn eerste werkdag waar ik niet naar uitkijk en vandaag heb ik twee auto's gewassen en verder geluierd in de tuin toen het in de namiddag toch redelijk heet werd. Bovendien ontdekte ik een vogelnestje in den tuin met jongskes in. Hoe leuk.
Ook maakte mijn buurvrouw van 83 deze ochtend nadat ik de brievenbus had geleegd op het einde van ons gangpad van de tuin naar de voordeur een praatje met me. Of ik ne keer "afgekomen" was. Over haar leven en welzijn en het feit dat ze gelukkig nog samen waren ondanks de nakende operatie. Of hoe de rozenstaak bloeide die ze van mijn ma had gekregen. De rozenstaak was helemaal omhoog lang hun tuinhuis gegroeid en stond vol in bloei. Schitterend. en dan haar kleinzoon die bijna afstudeerd en zo goed presteert en een liefje heeft en dan en vroeg ze: en J'tje, idde hi nog hjin hoestink in een schoon vrouwtje?

Na vijf jaar zette ik dan eindelijk nog eens voet aan wal in Porto, de noordelijke havenstad van Portugal aan de Douro vooral bekend van de Port Wine die er niet gefabriceerd wordt, maar wel bewaard wordt in de "Caves", zoals die van Sandeman, waar alle toeristen gaan en ik dus niet of die van Croft en Ramos Pinto, die ik wel bezocht heb. Flaneren op de Ribeira, bootje varen en de bus pakken en vooral heel goed gelogeerd in het sympathieke hostelleke Grande Océano. Uiteraard moest ik de obligate foto maken bovenop de Ponte Dom Luís I, van Théophile Seyrig, de leerling van Eiffel, wiens oudere brug wat verderop in renovatie was. Zoek de verschillen met de 5 jaar oudere analoge foto in mijn eerdere post

Vandaaruit ging het naar Ponté de Lima als tussenstop in de stortregens richting Spanje, Galicia, Santiago de Compostela. Het begin van een rondrit doorheen het prachtige Oud-Celtische gebied en de rías: 1400 km in 5 dagen. Zoveel te zien, zoveel gezien en zoveel niet gezien. Choices. Tijd. U hoort er ongetwijfeld meer over later. Het is hier ook zomer in België eindelijk.Ik ga ervan genieten en nagenieten.

Het loopt op zijn eind. Ik balanceer op de rand van de gapende afgrond die me likkebaardend grijzend aanstaart om me met huid en haar te verslinden. Ik trek het me niet aan, maar onbewust steekt het af en toe nogal de ko op. De tijd tikt verder, gestaag, genadeloos.When I jump, will I fall? When I jump, will I fly?.
Het was alweer een tijdje geleden dat ik Kikkertje en haar vriend nog gezien had. Ze stellen het daar goed in Leuven. De vernieuwde philipssite had ik nog niet gezien en ook de abdij van het park was nieuw voor me. Zoals het iedere student betaamt kende ik niets buiten de kleinburgerlijke ring van Leuven zelf. Als daarbuiten was onbekend terrein. Het was lekker wandelen langs de bevroren vijvers van het park, eendjes zien 'schaatsen' en zwanen en meeuwen zien ploeteren. Een lekkere pizza in De Kruimel en een afsluiter in de Carlisse en het slot van Garfield op tv gezien en dan kon ik er weer vandoor naar Gent. Waar ik vandaag niet lang denk te blijven.
Sommige mensen verrassen me met wenskaarten. Best wel aangenaam gevoel.
Ik merkte dat ik gehackt werd op myspace. Een vort spambericht had mijn email weten te achterhalen omdat ik aldus deze slimme dame ingelogd had via een emailnotificatie in plaats van op myspace zelf. Bij tientallen "friends", zijnde mensen die ik persoonlijk ken en groepen waar ik fan van ben, werd een spamcomment nagelaten. What the fukk! Ik heb mijn passwoord veranderd en het zou dus gedaan moeten zijn aldus de FAQ.
Deze noen heb ik gelukkig nog gezellig een stukje taart kunnen gaan eten met deze buddies, alvorens ik hier alleen thuis kon komen met en lekker stoofpotje van kippeblokjes in roomsaus en spaghetti en nog overschot van een pizza. Ondertussen zit ik alweer zoute nootjes te knabbelen en ghostbusters te bekijken, straks phone booth.
Op tweeduizend vind je op 29-12-07 een foto van mij. En eindleijk heb ik Casablanca bijna van in het begin tot het einde kunnen zien. Het fluffy pandabeest was de eerste om haar wensen over te maken, na mijn ouders die precies om middernacht kwamen knuffelen. it's a sunny day today! Cheer up people!

Van zaterdag 31 maart tot en met zaterdag 7 april, telkens van 14 tot 18 uur loopt er een expo in de voormalige UCO-spinnerij Jules de Hemptinne, Kolveniersgang, 9000 Gent. Johan Opstaele toont er een videodocument over de textielfabriek en Elias Grootaers een documentaire impressie van de Rabotwijk. Op dezelfde locatie loopt onder de titel ‘Rabot exit textiel’ een kleine historische tentoonstelling en zijn actuele foto’s van Hans Dekeyser te zien. Hans is een toffe peer die van kiekjes trekken zijn beroep maakt en ook medevrijwilliger is bij het project. Samen met enkele mensen van het project was ik dan ook aanwezig bij de voorstelling van het boek over de Rabotwijk, in het schitterend decor van die spinnerij waarvan ik voorheen het bestaan niet wist. Knap gebouw! De portfolio van Rabot van Hans vind je hier. Daarna hadden sommigen nog honger en dorst en besloten we een brokske te gaan eten in de Lieven, waar helaas geen plaats meer was, zodat we gezellig tafelden in de Pablo's, met even dure prijzen als in de Brusselse vestiging:2,35 euro voor een klein glaasje cola zeg (ik had waarschijnlijk dorst vandaar die klaagzang). Ik had al gegeten. 5 dubbele boterhammen plus op de receptie 3 pistolets. Met een Mexicaanse soep van de dag kwam ik toe. Ik heb het geweten. Flapperende lakens en al.
Morgen naar Eeklo, ook al on duty.
Al mijn foto's waren weg op flickr. Gelukkig bleek het een bug te zijn. Alles is weer in orde zie ik vandaag. Ik was mijn uitlaat aan het uitkuisen op de E17 toen ik in mijn achteruitkijkspiegel een dikke Mercedes zag afkomen, gelukkig haalde ik mijn voorligger niet in die aan de maximum toegelaten snelheid slakkebakte, want op het moment dat de dikke mercedes die precies een BMW7 bleek te zijn mij voorbij schoot aan minstens 190, zag ik de flikken staan flitsen. Wat later belde ik van achter het stuur, en belde ik heel kort aan bij mijn vriend. Gelukkig, want zoals ik had gedacht lag zijn dochtertje te slapen in de zetel. We wandelden wat door de wijk en langs de Leie nadat we mijn bureaustoel in mijn auto hadden geladen en keken ons uit op de kastelen van huizen daar in de buurt. Voor het eerst zag ik het huis staan dat mijn broer met zijn lief gekocht hadden. Ik at thuis op onze nieuwe trendy tuinmeubels een boterham of twee, keek naar de koerse en zag Tom Boonen winnen. Ik ben er ferm aan aan het denken om een nieuwe lens te kopen. Een lichtsterke lens geschikt voor optredens. Helaas kost zoiets stukken van mensen. Denken, denken, denken.

Hoeveel illusie, hoeveel wankel hopen
en leven ongegronder met de dag!
Meningen, onvervuld van tegenslag,
die hen met plan en al bij voorbaat slopen!

Zo doen ze een veeg bestaan aan mensen open,
woorden die wind zijn schenken ze gezag -
om één kort uur dat schatert van hun lach
met jarenlange ellende te bekopen.

Hebt geen vertrouwen in de schijn der dingen:
weet dat wij bruikleen van het leven zijn
en dat de wereld leeft van wijzigingen...

Wijzig dan inzicht en levenslijn
en hoop nog enkel op verinnigingen
waar liefde aan deel heeft. En die eeuwig zijn.

Luís Vaz de Camões, Portugal, 1524 - 1580

Nu ik eigenlijk nog aan het nagenieten ben van mijn Portugees avontuur, heb ik amper last van een ochtendhumeur. Ik voel me zelfs vrij humeurig in de zin van humorvol. Portugezen zijn onderontwikkelde boerenkinkels. Aldus de plaatselijke media die niet tevreden zijn met de verkiezing van dictator Oliveira Salazar als Grootste Portugees ooit. Ik moet eerlijk zeggen van bijvoorbeeld Cunhal, koning Dom Joao II en dichter Luis Vaz de Camoes had ik ook nog nooit gehoord. Cultuurbarbaar die ik ben.

Het is ook duidelijk de eeuw van het correct politieke taalgebruik. Allochtoon is al zo'n dubieus gebruikt woord waarmee in enge zin migranten worden bedoeld en begrepen maar in ruime zin iederen wordt bedoeld wiens grootouders en/of ouders niet de belgische nationaliteit had. Volgens ons werk: "Als allochtoon beschouwt de dienst Emancipatiezaken iedereen die een vreemde nationaliteit heeft of iedereen met een Belgische nationaliteit die ofwel zelf in het buitenland geboren is, ofwel minstens één ouder of grootouder heeft die in het buitenland geboren werd en die zichzelf als allochtoon opgeeft" Oh, ironie, niemand van de Vlamingen hier met een ander kleurtje is bereid zichzelf op te geven als zijnde allochtoon. Dat zegt genoeg niet. Zelfs degenen die nog een "vreemde" naam hebben. Ferm stigmatiserend dus bijvoorbeeld voor adoptiekinderen die geen migrant of "vreemdeling" zijn, maar wel zo bekeken worden.
De Open VLD heet er iets op gevonden: vanaf nu wordt gesproken over nieuwe vlaming, waar is de neiuwe belg naartoe? Ook die vlag dekt de lading mijn inziens niet en is al even stigmatiserend. Ik ben ik niet nieuw, ondanks mijn nog steeds jeugdige leeftijd verdikke! Of worden mensen zoals ik en Wouter van Bellingen daarmee niet bedoeld? Onderscheiden maken, altijd moeilijk en pijnlijk.

Wat ook om te lachen was is Joske. Joske piste op mij. Het kleine zwarte fluffy koddige mormellige snooziewoozie scharminkeltje. Joske is een kado van de zus van lief van zus voor hem. Joske werd met open armen ontvangen en bij ons geïntroduceerd. Ik nam Joske op de schoot. Joske zat daar lekker rustig wat te snuffelen en te doen tot ze op mijn billen kroop, zich ontspannen onderuit liet zakken en ik het opeens warm voelde worden. Joske had geplast! Jawel, en ik had nog net aan zus gevraagd of Joske dat zou doen of niet. Joske vloog daarop in haar kooitje, waar ze van piekens gebaarde en wat koddig zat te wezen. Ik heb een zwak voor kleine lieve schattige dwergkonijntjes.

Het is ook hartstikke moeilijk om een keuze te maken voor het Brussels Festival Fantastische Film. Nu gaat dit op 15-20 minuten wandelen in verlaten marginale gebieden van het noordstation door in Tour et Taxis. Ik kan weer vrijkaarten bemachtigen voor deze editie. Vele gore films beginne pas om 22u of 24u!!! Damn...als werkende mens wordt dat slapen op den buro. Iedereen die met me mee wil, je weet me te vinden.

o ja, hoe schattig. Kennen jullie Knut al?

Sountrack for the Current Portuguese Attack:
- CAIM - Geronimo
- Linda Martini - A severa (ik ben zot van deze schitterende postrock!)
- Loto - Beat riot
- Yellow W Van - Ciente
- RAMP - How
- Da Weasel - Essencia
- Amália Rodrigues - Na Belgíca op verzoek van Fresco
- Madredeus - Alfama
- Mind da gap com Carla Moreira - Dedicatoria
- Moonspell - Nocturna

Hier zit ik dan. Thuis achter mijn pc. In het grijze natte kille Belgenlandje. Ondertussen is het een stralende zondagmorgen zoals ik ze dagelijk smeemaakte ginder. De laatste dagen in het verloren Portugese paradijs zijn voorbij gevlogen. Snel als de wind die woorden en mysterieuze boodschappen in mijn oren blies al suizend over de brokkelige middeleeuwse omwallingen.
Vanuit Proença-a-Velha, bij Idanha-a-Nova in de provincie Beira Baixa, net boven de Alentejo, was ik een 10-tal dagen te gast bij een gastvrij leuk bont gezelschap: een Kikkertje en haar moeder en twee gekke honden. The good times! The medieval times! The wanderer's paradise. No Man's Land. In the middle of nowhere...where the wind blows, the rocks are wisthling, the trees are chanting, the birds sing and the crazy dogs jump.

Kikkertje bracht me in hun oude aftandse maar heel kranige Fiat Scudo in de wijde omtrek van het Portugese hinterland (de ruwe berg en kasteel van Monsanto, Penha Garcia, het ommuurde landelijke doprje Idanha-a-Velha, de vijfhoekige donjon van Sabugal, het prachtige Sortelha waarvan we de hele omwalling beklommen, Penamacor). Zoals ik al eerder zei, vond ik het enorm leuk om met haar op te trekken. Soms zaten we gezellig te babbelen soms zaten we gewoon uren in stilte te genieten. Ook bij het ontbijt en de smakelijke diners was er plaats om te babbelen met Moeder Kikkertje en te grappen met vriend Kikker en diens broer.
Twee dagen zijn we thuis gebleven om te werken op hun uitgestrekte domein. Mijn spieren doen er eigenlijk wat zeer van, maar er werd heel wat werk verricht en het voorlopige resultaat mag er best wezen. Gelukkig had ik die afgelopen vrijdag enkele heerlijke pannekoeken binnengespeeld als ontbijt, want pas om 17u in de namiddag at ik pas iets anders. Het weer viel heel goed mee. Enkel de vrieskoude in de Serra da Estrela was een uitschieter en ook op onze tweedaagse doorheen de Alentejo via Castelo de Vide, Marvao, het Romeinse dorpmuseum Ammaia, de doodse stille verlaten witgekalte kleine straatjes vanEstremoz en Evoramonte, was schitterend. We eindigden de eerste dag in het donker in het pittoreske burchtdorpje van Monsaraz bij de Spaanse grens, al kilometers ver lag de ommuurde stad als een mysterieuze sirenen-lichtbaken te baden in de duistere nacht, achteloze bezoekers lokkend om hen onder te dompelen in de donkere sfeervolle eeuwenoude nauwe straatjes. We dineerden uitgehongerd in een leuk restaurantje waar we voor twee personen een enorme lap varkensvlees kregen, recht van het beest, mals, sappig en zoals altijd met veel look bereid. En smaken dat dat deed. Die dag hadden we als lunch slechts een typisch Portugese soep gegeten Açorda Alentejana: water, hopen look, koriander, brood, gekookt ei. En smaken dat het deed. Qua eten heb ik zeker geen honger geleden. Ook Luís en Pedro kunnen wat van koken, hun varkenskoteletten met rapen/kolengroen proef ik nog altijd en ook hun kazen at ik uitzonderlijk. Njammie zeg. De tweede dag van de tweedaagse stopten we in Evora en Portalegre en (Flor de Rosa)om dan enkele uren later lekker thuis in de zon te bekomen.
Zaterdagochtend stonden we al voor dag en dauw op en sjeede Moeder Kikkertje over de zoals altijd verlaten wegen naar de luchthaven waar ik net nog tijd had om hen een laatste kop koffie te trakteren en afscheid te nemen. De meest geslaagde en eerste internationale blogmeeting ooit! Voor herhaling vatbaar!

Soundtrack for the Current Portugese Attack:
- Nelly Furtado - all good things (come to an end)
Da Weasel - Dialectos da Ternura
- Moonspell - Everything Invaded
Cristina Branco - Se a alma te reprova
Madredeus - O Labirinto Parado
RAMP - Alone
Rui da Silva ft. Cassandra Fox- Touch me

Belgacom by Jeronimo

Zondag 11 maart kon je een interview horen op Radio1 over bloggen met Tom De Bruyne en Clo Willaerts. Toch wel interessant om eens een kwartiertje voor uit te trekken. Luisteren kon ik die ochtend niet naar de radio, tenzij naar deze meneer ook al op radio 1, mijn favoriete zender.

Dat ik hem op het onooglijk vroege uur van 8u10 al in de ether hoorde, kwam door mijn liefdadigheid. Ik ben een sympathieke kerel zo zegt mij men. Wanneer de nood het hoogst is, spring ik dan ook bij waar ik kan. Nobel van me niet? Zo maar mijn kostbare slaap laten op de bijna enige weekdag waar ik zou kunnen uitslapen? Ik ontving telefonisch een noodkreet per gsm van een bloggertje. Die had een gehandicapte vriend helpen zoeken naar een nieuw onderkomen. Zijn inboedel werd die zondag verhuisd van het ene huis naar het andere huis en ze hadden echt wel mankracht tekort. Zaterdagavond besloot ik dan toch maar mijn heerlijke zondag op te offeren om mijn handen uit de mouw te werken en mijn vege lijf uit de naad. Eens men een beroep moet doen op bloggers en er geen voldoende real-life-vrienden of kennissen noch familie beschikbaar zijn, is dat echt wel een noodkreet mijn inziens en dus racete ik over de ochtendglorende straten naar het hart van Vlaanderen. Even aaik aaike doen met haar schat van een dochter (miljaar mijn vader-instinct bestaat toch? :s). Camion inlanden, naar daar rijden, uitladen, terugrijden, tweede camion inladen en toen was het al 13u en vertrok ik huiswaarts, half kapot. Ondertussen was er al andere hulp opgedaagd. Op ons vers van de pers aangelegde zonneterras zette ik me te eten. Met gesloten ogen liet ik de warmte binnen glijden. De stralen mijn gelaat koestren en mijn gedachten zinderen in de zon. Ik sleurde een tuinstoel van onder het stof, zette een vergeten zonnenbril van mijn moeder op mijn neus en dommele onder begeleiding van het verleidingsspel van de duiven in onze gesnoeide zilverberken in om weg te zeilen naar het land van waar de wolken komen.

Donderdag, 'sochtends in de vroegte komt een taxi mij ophalen om me naar de luchthaven te brengen. Ik check in bij Virgin Express die me naar Lissabon zal brengen. daar wacht mijn gezelschap mij op en trek ik de komende dagen vanuit de streek rond Castelo Branco in het wijdse ronde.

Ik zal de Bwards missen, maar helaas. prioriteiten.

I travel to live, and I live to travel the paths far beyond my thoughts and mind. I am the wanderer of my shores, the globetrekker of my boundaries. I discover untrodden paths of my soul and step where no-one has gone before. My treasure, I will find in the vaste lands out of reach of my Eyes.
Once...

Mijn zoektermen leveren me nogal eens rare dingen op. Velen zijn precies op zoek Lien van de Kelder haar borsten, naaktfoto's van Marie Vinck en sexfilmpje met Anneleen Liegeois (u weet wel die aflevering van Wittekerke). Stefanie PLanckaert is gelukkig al maanden verdwenen uit mijn zoekwoorden, maar nu komt de laatste dagen Phoebe Cates opduiken. En ik herinner me opeens dit.
Verder was ik gisteren onder indruk van de Canvas-reportage met Lieve Blanquaert over die Roma-jongen.
Nu ga ik geld tanken en mijn rekening spijzen, zodat ik mijn enorme uitgaven kan betalen op mijn voorjaarstrip.
Wat een idioten. Don't they know I have a plain to catch??

Soundtrack for the Current Attack:
Napalm Death: Smear Campaign (2006): absolute grindcore!!!