Jeronimo's Cage of Thoughts

Het festival van Vlaanderen zorgt voor aangename verrassingen deze editie. Zaterdagavond nodigden ze een van mijn favoriete "Gothic" bands uit om de handelsbeurs om te toveren tot een donker sfeervol spektakel: Qntal. Meteen werd het genre opengetrokken en was het leuk heel wat andere mensen te zien dan de zwarthemden in het publiek. Boven bleken die mensen het concert ook nog eens ferm gesmaakt te hebben.

Syrah en Michael presenteerden eerst hun relatief nieuwe Al Andaluz Project. Als je 't mij vraagt nog een nevenproject van hun middeleeuws klassiek Estampie. Maar Al Andaluz Project is veel meer dan de


Met mediterrane muzikanten en zangeressen horen we een typische orientaals wereldmuziekgeluid. De Saudade van het bloedhete Andalousië door Mara Aranda vermengd met traditioneel Marokkaanse melodieën van Iman AL Kandoussi op al even tradiotionele volksinstrumenten. Warm, melancholisch en meeslepend.

Ze hadden er duidelijk zin in, want Michael Popp was voor zijn doen uiterst spraakzaam en grappig. Zo was hun Marokkaanse instrumentalist zeer verbaasd meer Marokkanen te zien in Brussel dan thuis.



Na een leuke warme set kondigde Syrah een pauze aan waarin ze zouden te trachten te veranderen van mood en ze raadden ons dat ook aan.

Geen probleem, bij de eerste tonen in de verduisterde zaal brak het feest los. Syrah sopraanstem ondersteund door een stevige drums en folky etherische elektronica. Meer moest de Handelsbeurs niet hebben om meteen in de sfeer te komen. Dood en liefde, geliefde thema's. Meegevoerd op de opzwepende tonen voelden we het tot in het diepst van onze donkere ziel.
Zo mag festival van Vlaanderen nog meer "subcultuur" naar boven brengen.

Vier keer frieten eten na mekaar is niet zo best. Ik bedoel dan wel vier dagen achtereen telkens frieten bij mijn warme maaltijd. Maar ach we overleven het wel. Ik drink al niet en ik eet ook vrij gezond en vooral ik lijd aan de neurose van alle Belgen: de compensatie. En hoe heb ik al die frieten gecompenseerd? Zaterdag: een hele dag rechtstaan op een festival vol luie Walen aan de catering die toch iets van Hollanders meehadden bij momenten. Zondag: paasfeest: naast tonnen paaseitjes, een stevige portie verse frieten. Onder "vers" verstaat ons ma: geen diepvriesfrieten. Maandag: de overschot van de verse frieten van de dag ervoor, opdat ze niet onvers zouden worden. Gecompenseerd met overvloedig veel in vinaigrette gedrenkte salade en verder gecompenseerd na een verkwikkend middagdutje in volle zon met een toertje fietsen tot Frankrijk. Eens de andere kant op, jawel. Zie hier het bewijs. En 100 minuten later stond ik alweer thuis te genieten van een cocacola en wat chips. Jawel ook compenseren in de andere zin.

Ten slotte at ik vandaag voor het eerst Paling in 't Groen, ook al in 't Frans, ergens in l'Ancienne Belgique oftewel het Oude België in Flobecq aka Vloesberg. Wederom met frietjes. Gecompenseerd door 50 + 30 sit-ups daarnet en een appel. Te compenseren met japanse rijstcrackers die ik daarnet gekocht heb in de Colruyt.

Geniet u ondertussen maar verder van mijn foto's van Trolls et légendes.

Zalig paasweekend. Opstaan en meteen in de zon liggen bakken, ontbijten met heerlijk verse koffie, en dan in de namiddag na het gekuis en het geboodschap met Reus en Feetje de auto in richting Bergen voor het tweejaarlijke fantasyfestival Trolls et Légendes. Weeral een kleurrijke en gezellige bedoening met een catering vol trage walen en vettigheden aan veel te hoge prijzen. U beeldt het zich in. Er staat amper 5 man aan te schuiven en het duurt een vol kwartier tegen dat je aan de beurt bent. Later op de avond: een rij van honderd mensen, tussen twee concerten door, kon ik niet wachten en ik deed iets heel gemeens: ik stak de hele rij voor en overleefde het, ik kreeg zelfs geen opmerking. Laissez faire, laissez passez, c'est quand-même quelque chose en la Wallonie. ;-) I liked it. De concerten zelf waren helaas niet je dat, maar Qntal was wel de moeite waard op te lijven wachten. Ceilí Moss, een Waalse lokale folkband beet de spits af met hun doornsee folk. leuk als opwarmer omdat het de eerste muziek was die we hoorden, na drie liedjes zocht ik het publiek maar op.
Louisa John-Krol, een australische zweefteef bracht knappe sfeervolle etherische muziek met eeenvoudige begeleiding door enkele charmante dames, vooral visueel in orde dus.
Daemonia Nymphe, voorspelde veel goeds, maar helaas voldeed enkel visueel aan de verwachtingen. Te korte te weinig uitgewerkte songs zonder climax of uitbarstingen maakten dat deze Griekse band in feite verveelde en ontgoochelde. gelukkig zat de presence wel goed.
Uiteindelijk kwam Qntal op de planken. Syrah en co zetten meteen de toon om met de hevige sferische nummers van Von den Elben en Palastinalied in te zetten. Man, schitterend, knappe drumsectie, hevige electronische tonen die je in hogere sferen brachten en syrah die duidelijk in vorm was. Knap, knap, knap!
Veel woorden verspil ik er niet meer aan. Ik entertain jullie met sfeerbeelden.
Ondertussen genieten we met de hele familie van pasen. Al zijn er bepaalde mensen redelijk ver weg. Afstand is overbrugbaar.

Het is tijd voor entertainment! Hier ziet u de filmpjes van het olijke Leuvense jvc-duo Stew, starring the lord aka Jeronimo aka ikke. Natuurlijk is elke gelijkenis met mijn persoontje compleet verzonnen en toevallig.
Ik denk dat ik mijn publiekelijk optreden zal moeten beperken. Hemeltje lief! Ben ik dat?

De eerste aflevering van Peking Express - de revolutie route beviel me wel. nostalgie naar dat fantastische zonovergoten continent. Genoeg spanning vooral tussen de deelnemers om het vermakelijke televisie te maken. Enkele karakters werden al meteen dik in de verf gezet, al dan niet via beeldmanipulatie. We zien wel wat de rest van de afleveringen biedt. Die Peter is alvast ene die gaat flippen als iets niet rap genoeg gaat. De twee broertjes die vond ik vooral enorm zelfverzekerd of het arrogante af toen ze in de interview nogal zaten te stoefen over welke kwaliteiten ze wel niet hebben. Bepaalde Hollanders konden het weer hel goed uitleggen, ben benieuwd hoe ze zich zullen aanpassen in groep of tov hun partner. En ja het contradictorische moslimkoppel dat moest toch ook wel ferm in de verf gezet worden. Gelukkig net niet op een ergerlijke manier. De hyper Jamalia en de rustige Hassan: kan interessant worden. Roos Van Acker die het graag droog in de kakker (sic) heeft, blogt op de humo-site. Een te volgen blog.

Heroes vond ik gewoon vermakelijk, een afwisseling na "de man van phaedra", waar ik waarschijnlijk niet meer verder zal naar kijken.

Naar aanleding van little witch's oproep om haar blog te redden, haar duivelse listigheid weet zelfs mij weer te beheksen, grasduinde ik even in het verleden. Zo moet je maar eens in haar archief van de maand 07/2004 kijken. Ooit won zij bij mij een prijs toen ze mijn bezoeker 16666 was. Een andere helse fee heulde kwaadaardig met haar mee en het resultaat is iets wat toen typerend was voor ons allen. Grappige non-sense over en weer. Ze legden me op hun bloederige rooster, groeven in mijn getormenteerde ziel, legden het hellevuur aan mijn schenen. Waar waren toen mee bezig, toen skynetblogs slechts een vrolijke bende bloggertjes was, lekker ondergronds, lekker gezellig. Wat we toen schreven, zouden we daar nu nog achter staan? Deels wel, het zijn getuigenissen van toen, die tijd. Ondertussen hebben we veel doorstaan, veel geleerd, veel ervaren. We zijn geëvolueerd, verder gegaan als mens op het pad.

Bij deze: als de weerlicht naar haar blog en snuister door haar verleden en red haar zo!

Zo ik heb even tijd gevonden om de rest van mijn aanwinsten kort en bondig te bespreken
- Crematory - klagebilder, deze duitse gothicmetal band draait al mee van sinds ik metal kende. Hun aantal cd's is niet meer op 2 handen te tellen. Klagebilder staat voor sfeervolle stevige melodieuze gothic rock, iets meer traditionele gothic met strakkere mars-arrangementen en minder deathmetal. Alle teksten worden in het Duits gezonge. Niet te pathetisch en niet te melig. Krachtig en catchy en niet vervelend.
- Qntal - silver swan: werkstuk uit 2006 van het duitse neoklassieke ensemble. Stukken eenvoudiger qua instrumentatie, wat het breekbaarder en fijner maakt en meer klassiek dan hun vorige meer gothische dark wave-platen. Rustgevend, meeslepend, sfeervolle klassieke klanken met de prachtige sopraanstem van Syrah.
- Liv Kristine - enter my religion. Poppy cd'tje van mevrouw Alexander Krull (atrocity) formely known as the lead singer of Theatre of Tragedy. Ik hou meer van haar gothicmetalproject Leaves' Eyes dat stukken steviger is dan deze poppy melige plaat. UItschieters zijn het beklijvende melancholische Blue emptiness, Bruce Springsteen's 'streets of philadelphia' en enkele meer electro-nummers op het einde van de plaat.

Kan iemand mij trouwens sponsoren? Ik wil namelijk een date met Scarlett Johansson. Scarlet verkoopt zichzelf ten voordele van Oxfam. Me wants her!