Jeronimo's Cage of Thoughts

Ik ben terug van een prachtige reis in een prachtig land met een prachtige bevolking en een prachtige cultuur. Nagenieten doe ik in mijn hoofd of ook daar niet want de zorgen van het Belgenlandje hebben me alweer in hun greep. Al zijn daar uiteraard ook al enkele leuke dingen bij. Nepal, een land waar je moet geweest zijn, waar verschillende bevolkingsgroepen ogenschijnlijk harmonieus met mekaar leven. Waar mooie mensen zo verscheiden zijn in mengeling van Indo-Europees en Mongoloïde rassen van 99,9% tot 0.01% het ene of het andere en alles daartussen. Waar ik werd verward met een Nepali. Waar afval in hopen langs de straat ligt en bij wijlen wordt verbrand, waar je longen geasfalteerd worden door deze rook en de uitlaatgassen van permanent toeterende bussen, vrachtwagens, enorm kleine Suzuki stadsautootjes en brommers en riksja's. Waar je als voetganger tussen al dat verkeer in de file staat en waar tientallen verkopers hun waar aan de man trachten te brengen. Waar duizenden trappen je bovenbenen doen verstijven maar je wel op ongeziene hoogten brengen met uitzicht op de majestueuze witte eeuwige sneeuwbergen. Waar elektriciteit bij tijden uitvalt en je in het donker naar de noodverlichting of je petzel moet zoeken om naar de wc te gaan en te zien dat je niet op de enorme spinnen trapt, waar bergwater en rivierwater je afwas en drinkwater worden. En waar ik misschien later wat meer over vertel.

Ondertussen heeft het Duitse danse macabre label na enkele tientallen mails door dat ze een cd van Das Ich waren vergeten op te sturen. Hij is onderweg en vrijdag worden mijn nieuwe meubels geleverd. Dat is het goeie nieuws Openstaande rekeningen en andere van jaren terug, komen opeens ook op me af. 't Is crisis voor veel mensen blijkbaar.

Hannelore Bedert, de schoonzus die stritk genomen geen schoonzus te noemen is, wordt blijkbaar grijsgedraaid de afgelopen weken. Mooi is dat en goed is die cd.

Ik kocht enkele cds van de Nepalese traditionele folkgroep Kutumba. Onze dragers zongen overigens constant Resam Firiri, een bekend volkslied, waarvan de melodie nog steeds door mijn hoofd speelt.

Als toemaatje een gsmfilmpje van het verkeer in Kathmandu.

Vrijdag en zaterdag waren uitrustdagen. Al heb ik eventjes gebasketbald met mijn buurjongetje die verdikke ene ferm betere conditie blijkt te hebben als ik. Puffen en blazen van de eerste minuten deed ik. Maar het was wel fun. Zeker toen zijn kleine broer me waarschuwde dat ik niet in de val mocht trappen. Haha ze kennen mekaar goed die twee rakkers die te pas en te onpas bij ons binnenvallen en dan vragen of we al naar de winkel zijn geweest voor smurfenstickers.

Zaterdag heb ik nog grote hoogte en dito koude-bestendige kledij gekocht, of eerder kledij die me toch wat meer moet beschermen tegen de ijle koude op etherische hoogten. Vandaag kreeg ik per post ook mijn elektronische vliegtuig tickets. We hebben twee tussenstops en ik weet niet wat de tweede is, de eerste is alvast Frankfurt, leid ik af.

Zondag was het berekoud en fris die ochtend en zat ik om 9 u al op de motor richting MTC Tegentjok van de Aarseelse brandweer. The bitch on the back, lachte iemand me op feesboek uit. Lol. Nee the second cool tough freewheel burner ja! Mijn maat de notaris had zijn Honda weer van stal gehaald mij in een overjaarse gepantserde jekker gestoken een helm op mijn kop gezet waarvan ik weer de klep niet open kreeg en hup daar sjeesden we heading out to the highway, richting ontbijt. Een tas koffie en twee koffiekoeken naar keuze later raceten we op ons eentje doorheen het Vlaamse landschap, de twee tuffende oudjes achter ons gelaten. In Waregem beseften we dat we een eerder groepje noot zouden bijhalen en besloten te wachten op een volgend peleton dat daar al aankwam. Samen ging het fast as a shark verder richting Tiegem, tot in Saint-Saveur voorbij Ronse en Oudenaarde, Maarkedal, Etikhove en zo. Een drankje van de brandweer en hup laatste stuk terug naar de kazerne om te genieten van kip met frieten. Heerlijk in het zonnetje. Al had ik het nog steeds niet overdreven warm. De namiddagtoer was amper 70 km, maar lang genoeg.

Wat ik deze week ga doen weet ik nog niet, morgen mss eten met collega's over de noene, donderdag alvast wandelen in het zoniënwoud op de sportdag en verder weer hard werken zoals altijd. U geniet toch ook?

Daar gingen we dan, op weg naar Wemeldinge te Zuid-Beveland, een eiland van Zeeland, aan de Oosterschelde. Bepakt en bezakt, 4 personen en dito bagage met dito proviand in de opel corsa 1.4 diesel van kleine mukkie. Met de GPS in de hand, kwamen we door het ganse land.

Een vuurspuwende schoorsteen ergens in het havengebied tussen Zelzate en Terneuzen, de 6.6 km lange Westerscheldetunnel die ik al voor de tweede keer nam, het vlakke niemandsland vol lichtjes van de industrie en kronkelende nieuwe wegen op dijken en geen of amper straatverlichting.

De Oesterbaai verwelkomde ons met een nachtelijke stilte van jewelste.

Broer stond al aan de kookpot en de rest was al aan het aperitieven geslagen. Een heerlijke dampend potje spaghetti ging er vlot in. Na een vlotte kamerverdeling en relatief verkwikkende nachtrust ik sliep bij zus en haar lief in de kamer en bleek gesnurkt te hebben, terwijl ik een van hen constant had horen blazen en we de schuld op mekaar afschoven, dronken we gezellig koffie terwijl de de badkamerestafette zich voltrok.

Een heerlijk ontbijt met al sinds vrijdag ons "kamplied" als begeleiding (iedereen zat er mee in zijn kop en zong het te pas en te onpas luidop, de melodie terug inslikkend met het besef dat er weer iemand dat liedje zong, gekke danspasjes incluis), later sjeesden we over de dijken met uitzicht op de wateringen richting Veere aan het Veerse Meer, om er wat te kuieren na de 20 cent openbare toiletten te hebben uitgeprobeerd. Picknickend aan de haven voerden de enen de meeuwen terwijl de anderen er op los schoten met hun reflexcamera's. Hup de Oosterscheldestormkering op richting eiland Schouwen-Duiveland, naar de monumentenstad Ziekrikzee. Allemaal wel leuke stadjes met knusse gezellige kleine huisjes, maar veel meer dan van koffie met appelgebak voor 7, en een capuccino en een koffie zonder appeltaart genieten, deden we niet om dan weer lekker naar Yerseke te sjezen waar we gewoon een blik wierpen vanuit de auto naar de oesterputten om te gaan apertieven in ons villaatje. Het reserveren in "de oude sluis" ging iets minder vlot omdat ze voor 8 gasten wel moesten verbouwen, zo klonk het aan de telefoon, maar het enorm verfijnde drie-gangen menu was overheerlijk, ondanks het lange wachten tussen de verschillende plateaus. De met schelle stem kakkelende vrouw des huizes verwelkomde ons met een "amuuze" van paté met een sherrygelei, om wat later een voorgerechtje te brengen van huisgemarineerde verse zalm en een typisch scandinavische witte kruidensaus, om daarna drie stukjes gebraden vis te brengen van lotte, zalm en kabeljauw met warme groentjes en een stukje aardappelpuree en de frietjes apart om uiteindelijk te eindigen met een dessert van chocolademousse, een gebakje van het huis, een huisgemaakt bolletje ijscrème en gemarineerde ananas met slagroom. Overvol gepropt zakten we terug af naar ons huisje om na een stormachtige nacht waarin het raam begon te tikken en het lief van de zus die daar niet tegen kon blijkbaar een sok tussen het raam had gestoken om het getik te doen stoppen - waarvan ik niets had gemerkt wegens te diep geslapen - uitgebreid te brunchen met pannenkoeken, hopen fruit en yoghurt en boord en beleg. Wegens de regen speelden we dan maar jenga en ging de toren in mijn beurt tegen de grond.

Vlot raakten we in regen en wind via de liefkenshoektunnel, omdat de GPS ons via Antwerpen stuurde ipv Zelzate, terug in Kortrijk waar ik even uitblies in de zetel van de zus en keek naar Joske, het killerkonijn met één slap oor dat de vrijdagavond getracht had mijn duim van mijn hand te bijten, gelukkig zonder gevolgen dan een diepe snee.
Een groot uur later zaten in Bistro Bellino te genieten met het nieuwe lief van kleine mukkie van een pastaschotel voor 7. Als dat geen smakelijke afsluiter was van een schitterend weekendje uit!

De treinpijn duurt voort. Vanochtend was ik met de trein van 7u51 ingeprikt op hetzelfde uur als vroeger met de trein van 8u01. Deze latste trien rijdt nu om 7u56 en komt pas iets voor 9u aan te Brussel-Noord. Om moorddadig van te worden. Donderdagavond nam ik de trein van 17u35 naar huis omdat deze van 17u23 sinds de nieuwe dienstregeling altijd minstens 10 minuten vertraging heeft, terwijl hij in de vorige dienstregeling 9 op de 10 keer (wat een wonder) op tijd vertrok. Gelukkig dat ik vanzelf op deze latere trein had gemikt, want die van 17u23 bleek afgeschaft te zijn.

Gelukkig is alles ondertussen gelukt met mijn foto's. 962 foto's heb ik nu besteld via foto.com en dit voor een prikje. de eerste 10 foto's zijn gratis, de volgende 490 kosten me amper 0.09 euro per foto, wat 39 euro en oneffen maakt en de volgende 462 foto's aan 0.01 euro per foto. Een totaal bedrag met 12.99 euro verzendingskosten inbegrepen van afgerond 57 euro! Een flutbedrag dat ik dan ook onmiddellijk veilig via het internet met mijn mastercard red betaalde via paypal, dat ik altijd gebruik voor internetbetalingen. Even later ontving ik dan ok de pddf met de factuur van foto.com met "betaald" erop. Mijn pakket is klaar voor vertrek en ik kan de 'levering' opvolgen. Dat zal ik straks eens doen ze, service gevoelig als ik ben.

Enkele weken geleden zag ik de fantastische Fin Kimmo Pohjonen aan het werk met zijn nieuwe show Animator. Geniet van deze video:

Kimmo Pohjonen Animator

Aan mijn Profiel Toevoegen | Meer Video's

Let's enjoy the weekend! Persoonlijk ben ik nog steeds aan het twijfelen of ik naar he afscheidsfeestje zal gaan in Gent waar ik amper iemand zal kennen. Maar ik ben nog nooit bang geweest van the great unknown ;-). Of duiken er vanuit het ijle opeens alternatieven op?
Het het concert geworden van harmonie crescendo uit Bissegem waar mijn zus in meespelt op altsax en de afterparty met Mainstream Music Band, waar diezelfde zus in meespeelt als ook mijn pa zi te jammen.

Mijn federaal token heb ik, bij gebrek aan idkaartlezer, ondertussen ook per post ontvangen en ik heb de formaliteiten voor het openemen van mijn voorhuwelijkssparen ook in gang gezet. Enkele weken nadat ik de jokerreisbrochure 2008 had ontvangen, heb ik die eindelijk geopend om naar de foto van mijn guatemalteeks reisgenootje in Australië te kijken op pagina 2. Verder bladeren was slecht. De reiskriebel jeukt opeens weer zo erg. maar pas in het najaar zal ik zien of er budget is en tijd. Vooral die tijd lijkt me belangrijk. Maar dat ik er dit jaar op uit trek staat vast. Alle avontuurlijke voorstellen welkom.

De blogdrink van yab en Lime, groeit ondertussen uit tot een heus facebookevent, iedereen is welkom, je hoeft geen blog te hebben. Dit wordt een heuse fuif!

Daarnet ging de bel. Wat zag ik toen ik de deur open deed?
Jawel, mijn langverwachte bagage die gisteren niet met onze vlucht vanuit London Heathrow was meegekomen. Na twee dagen vliegen en wachten en vertragingen - reizen met het vliegtuig is erger dan met de trein, vooral met American Airlines - waren we thuis zonder bagage, maar dat kon ons niet veel meer schelen. Onze tickets waren niet geldig zonder flight coupon, die we moesten afhalen aan de desk van British Airways. American Airlines had onze vlucht niet doorgeboekt zekers? Aangezien we de tickets wel konden gebruiken voor American had niemand er op gelet. Dus arriveerden we pas twee vluchten later in Zaventem. De 5 pond schadevergoeding van British Airways besteedde ik goed aan een broodje tonijn en een cola. Ik ga moeten afkicken van de frisdrank denk ik en van de frieten.
Alles ligt ondertussen bij de vuile was en de nep-cd's die ik kocht zien er nog ongeschonden uit. Ik zal die later eens testen. Ik wou jullie na al die lange tijd toch eens iets laten weten. Velen hebben mijn fantastische belevenissen kunnen volgen via email, misschien blog ik er wel over via een heus reisverslag met foto's. Honderden foto's heb ik. Wat en onbeschrijfelijk land is Bolivia. Zoveel impressies zoveel ervaringen opgedaan. Ongelofelijk veel chance met het weer als we de gidsen mochten geloven die ons 7 dagen lang met drie jeeps doorheen de bergwoestijnen en de salar de Uyuni hebben geloodst. Zonnebrand en ijzige wind tegelijk. Schrale hutjes om in te slapen, heerlijk eten die de kokkin voor ons bereidde. De vieze vuile steden met toch hu warme volkse charme, zeker in Sucre met de nachtenlange marsen van dansende groepen en orkesten die om het hardst op hun instrumenten bliezen. De onmetelijke uitzichten op de altiplano met bergen en vulkanen, tientallen lagunas met flaminco's, velden vol lamas, alpaca's, vicuñas en hier en daar een viscacha en het indrukwekkende Lapaz zelf met de hevige afdaling per mountainbike van de Death Road "downhill madness" (de organisatie maakte een cd met filmjes en foto's va nonze afdaling). Deze week wordt ferm nagenieten. Straks komt mijn maat op bezoek. Ondanks dat ik deze nacht 12 uur heb geslapen zit het nog strak in mijn kleren zeg. Pieuw. Groggy ben ik al de hele dag. De muziek van An Pierlé en Yevguebni hielpen me er al door, net als de vele mailtjes die ik mocht ontvangen.Meer volgt later. Enjoy the night dudes!

- Alborada is een Peruviaanse band die oude incaliederen interpreteert, we werden bijna hoorndol in de jeep waar deze muziek constant werd gedraaid, maar ik kocht op de markt in Copacabana een "edición especial" van deze groep. Dit is één van hun hun meest bekende nummers: ananau. Laat je meezweven op de tonen van vergane antieke culturen.

- Mägo de Oz: ik kocht ook een driedubbelaar van deze folkmetaljongens uit Zuid-Amerika, net als een cd van Nelly Furtado, hier met "no hay igual" (reggaeton) en de nieuwe van Nightwish, hoewel de binnenkant van die cd een tracklist van een andere cd bevat, dat zal wat geven denk ik haha! Enjoy the music!

Wanneer jullie dit lezen ben misschien net vertrokken met een jet plane op reis naar Bolivia met Joker. Zoals mijn guatemalareis een groep van 12 entousiaste avontuurlijk mensen. Tenminste, dat is wat ik hoop. Wat ik ook hoop is dit keermet foto's terug te komen en misschien hier wel een reisverslag neer te typen wanneer ik terug ben. door omstandigheden ehb ik van mijn trip naar Costa Rica niets publiek willen maken, behalve aan de insiders die mijn belevenissen ter plaatse per mail op de voet hebebn kunne volgen. U weze bevoorrecht. Het reisadvies van buitenlandse zaken voor Bolivia is positief.

we vliegen van Zaventem naar New York JFK om zo via Miami en Lapaz in Sucre te belanden, waar we na twee dagen vliegen acclimatiseren.
We bezoeken onder andere waarschijnlijk Sucre, Tarabuco, de mijnen van Potosí, Tupiza, trekken een week rod in de Salar de Uyuni, om daarna in Lapaz aan te komen. Daarna gaan we via Tiahuanaco naar Copacabana aan het Titicacameer om in Lapaz te bekomen en ons klaar te maken voor de terugweg. We landen terug in Zaventem via Miami en London Heathrow op zondag 21/10 rond 15u.
Tot later!

Een aanstekelijk reisverslag van enkele nederlanders in 2003. Ook wat gegoogle levert een schat aan reisverhalen en anekdotes op. Vooral de verkeers-ervaringen zijn spannend. Ik heb alvast mijn Bradt Travel Guide mee. Een knappe fotoreportage vind je hier.

Het Italiaanse modemerk No-Lita schakelde de beroemde fotograaf Oliveiro Toscani in om een campagne tegen anorexia nervosa te starten. Toscani kon een beroep doen op het Franse model Isabelle Caro. Heel moedig van haar vind ik persoonlijk om zo op de foto te figureren. Fight Anorexia Nervosa!

Dit wordt een van mijn laatste posts en ik zit maar te denken dat ik toch eens echt iets zal moeten schrijven wat de moeite is dan al mijn dagdagelijkse beslommeringen. Al besef ik dat ik mijn beslommeringen al maanden voor mezelf hou. Een roman zal niet meteen op stapel staan, noch een thriller in drie seizoenen of een film noir met twee sequels. Herhaling, ik hou er niet van, maar aan de andere kant herhaalt de geschiedenis zichzelf altijd en meteen ook de dingen die bij mij bepaalde gevoelens van melancholie, spanning, geluk, hoop, verwachting, woede, ongeduld en vrolijkheid oproepen. Er komt altijd iets anders op je af. In ben een vat van emoties alleen uiterlijk zie je dat niet goed. Ik geniet zichtbaar van de mooie dingen des levens of door er getuige van te zijn om enkele ogenblikken daarna mijn blik neerwaarts te laten zakken en p de wazige grond mijn eigen verhaal te schrijven van wat ik net zag met mij in de hoofdrol dit keer en niet aan de zijnlijn. Tijd brengt raad en alles op zijn tijd. Alles komt ooit. Tijden veranderen steeds. Maar eerst ga ik, heel ver weg. Vrijdag. Vandaag is het mijn laatste werkdag. Tijd om de zaken hier af te ronden. Op het werk lukt dat vrij behoorlijk, de paar taken die ik nog liggen heb. Andere zaken, tjah ik heb niets af te ronden. Veel afscheid te nemen al is dat relatief natuurlijk. Al zal ik gemist worden en ja dat is de normaalste zaak van de wereld, maar dat doet toch deugd. Of ik veel te vertellen zal hebben bij terugkomst, ja zeker. Of ik jullie tijdens mijn trip op de hoogte kunnen houden? Ik vrees ervoor. Ik reken er alvast niet op. Even radiostilte kan geen kwaad. Herbronning. Tijd voor andere dingen. Zoals deze middag, een lunch op het appartement van een ex-collega. Heerlijk. Ik kreeg mijn live aan tafel gefabriceerde appeltaart haast niet meer op. Genieten was dat!

De klassieker "Diamonds and Rust" kent wellicht iedereen.Hier zie je de acoustische versie van Judas Priest anno 2000 en een scheet, terwijl ze in 1978 totaal ander klonk. Het origineel van Joan Baez anno 1975 klinkt nog anders en heel meeslepend.
In mijn tekst vond je een origineel nummer van Bob Dylan, hier een recentere versie door Blackmore's Night.

Een drukke agenda hebben is leuk. Heel Leuk. Het gevoel te hebben overal bij te horen. Vriendjes hebben. Overal bij te mogen horen. Niet dat ik me eenzaam en verstoren voel. Helemaal niet. Ik heb gewoon genoten van de zalige gezelligheid dit weekend.
Zaterdag was er de langgeplande tweede flickrmeeting in Mechelen. Mijn foto's vind u alvast hier, wordt regelmatig geupdated, dus stay tuned boyz & girlz!
Al om iets voor tien stond ik na precies 75km en een klein uurtje rijden geparkeerd op de gratis parking op het rodekruisplein of zoieten. Lopend doorheen de op dat uur al druk bezochte rommelmarkt kwam ik een Nederlandse Flickr tegen en samen arriveerden we bij de cellekens in de binnenstad. Er werden weer heel wat foto's getrokken van mekaar en van de fotogenieke gebouwen en steegjes die Mechelen rijk is. Tijdens het vrije uurtje doolde ik wat alleen door de stad en moest tegen 16u helaas afscheid nemen zodat ik de geleide wandelingen mistte. maar niettemin, deze foto van mijzelf vind ik werkelijk schitterend.

Ik vind mezelf er cool op staan als ik het zelf mag zeggen. Mijn haar ligt goed ;-)
Van Mechelen ging het over een tergend trage zondagsrijdende N26 richting Leuven, alwaar ik met razende motor de E314 opscheurde en opeens door hartje Aarschot reed. Gelukkig wist ik de weg en algauw vond ik Rillaar (of all places!) waar ik zijn moest. Veel Limburgs volk en gelukkig wat mensen die ik kende van de oudejaarssesssies die ik jarenlang in Leuven placht te vieren op hun appartement. Sommigen herkende ik niet meer maar zij mij wel, hoe zou dat komen. Ik heb precies nogal een reputatie: " gji waart jurist ofzo?" (ben ik zo saai dat de mensen zich alleen dat herinneren). Na een tijdje had ik door dat mijn naamkaartje van de flickr-meeting nog op mijn t-shirt plakte maar ik denk niet dat iemand dat al opgemerkt had. Heerlijk weertje trouwens. Het werd gezellig lachen en babbelen in de tuin ondanks de taalbarrières 'ha uw hang' wordt op raar gefrons onthaald, net zoals "gidder" als je "header" wilt zeggen). Ik kon ook zoals tegen de franstalgie "va ton corridor zeggen' of " la question jambon, c'est qu'est ce que je veux dire?" uit mijn krammen slagen, il y a des cheveux sur mes dents français avec la quelle je tire mon plan. Bon, ik hou er maar me op. Ik propte me vol lekkere BBQ waarbij ik drie maal opschepte wegens slechts gegeten rond 11u in de voormiddag in het Volke café 't Pleintje op de Veemarkt. In het duister zaten gezellig in een kring na te geniten rond een vuurtje tot de nacht mij dan toch vertelde dat ik bvst de terugrit naar Gent aanvatte. Blijkbaar is mijn studio redelijk goed geïsoleerd toch voro geluid van buiten, want van de kotfuif in het gebouw naast mij had ik geen last.
's zondags zette ik dan snel enkele foto's online voor ik de tein opsprong richting Antwerpen alwader ik de vertrekvergadering voor de Bolivia-reis bijwoonde. Het ziet er een leuke verscheiden groep uit. Dit keer een boel mensen duie en stukje ouder zijn dit keer, maar ervaring is altijd welkom. Ik zie het goed zitten. Onze reisleidster lijkt me alvast vrij enthousiast. We vliegen wel enorm lang. Enig besef van tijd en ruimte zal ons vreemd zijn, maar we hebben het er voor over! Hopelijk kan ik mooie plaatjes schieten. Nu moet ik gewoon zorgen dat ik alles op tijd en stond koop, controleer en mijn reisdocumenten nakijk. Spannend!

flickrmeeting 2007 mechelen en zoo by jeronimo

Gisteren was het dan het uur van de waarheid. Over de resultaten ga ik niet veel lullen: ze zijn wat ze zijn en oranje boven!
Mijn eerste opdracht als voorzitter van een stemopnemingsbureau verliep even vlot als de overwinning van degenen die ik op de televisie toen ik stond te wachten in de grote rij om onze tabellen het het proces-verbaal te laten viseren en de gegevens in een computer in te geven.
Het enige waar ik op voorhand mee inzat, was de praktische kant van de zaak. Zou ik getuigen laten meetellen of niet, later werd me duidelijk dat dat wel de gewoonte was in sommige telbureaus. En zou ik plaats genoeg hebben om de verschillende mensen aan verschillende taken te laten werken. En het naamturfen, zou ik dara voldoende naamtabellen voor hebben? Maar ik stelde me gerust met de gedachte dat alles zich zoals altijd zelf zou uitwijzen en dat bleek ook het geval. Ik was aanwezig rond 13u20 en kort daarna kwam mijn eerste bijzitster al toen, later nog ene en toen bleef het een tijdje kalm. De anderen die toekwamen maakten meteen van hun oren dat het al de zoveelste keer was en waarom altijd dezelfde waren uitgekozen. Heel het onderwijs van Kortrijk was er, en dat bleek niet overdreven want constant werd er oeveral "hey, hang je'r ook aan," geroepen. Zelf kreeg ik die kreet te horen van een guatemala-medereizigster, het deed ons eraan denken dat we nog eens dringend moesten afspreken. Kortrijk is een kleine stad ook op dat vlak. Iedereen leek zijn of haar collega's te zien. De enige man kwam ietwat laat aan, maar hij wou echt wel blijven en wou meteen ook secretaris spelen. Zo moest ik er nu nog drie de laan uit sturen. Loterij dan maar. Ik maakte enkele blanco briefjes. Op drie ervan tekende ik een smiley. De gelukkigen konden gaan, maar sommigen eisten een formele bevestiging. Als een van de laatste bureaus begonnen we aan de telling omdat onze stembussen vrij laat arriveerden. Geen nood. Vlot telden we de ontvangsten, legden de we biljetten per partij in het jusite vak getekend op de tafels. Ik maakte mijn tabellen voor de tussenresultaten en hup daar gingen we aan het werk. Ook het naamturven ging vrij makkelijk, per partij een lijst en twee man en voor de kleine partijen deed ik het zelfs alleen. Af en toe stond ik mijn secretaris bij met het geven van instrcuties en het vervulllen van de formaliteiten. pas na de eerste stembus kwam een medewerke van het hoofdbureau ons verteleln dat we de combinaties lijst/naamstemmen niet apart moesten teleln en ook niet stempelen en paraferen. wat een bullshit! meteen kon ik vor de twee overige te teleln bussen drie tabellen van mijn tussenresultaten schrappen, wat het werk een stuk vereenvoudigde. Rond 19u was alles geteld en hield ik me met mijn secretaris bezig om het proces-verbaal in te vuleln, de tabellen in tweevoud in te vullen en aan te schuiven bij het hoofdkantonbureau om alles te laten visren en in te geven in de computers. Rond 19u45 bedankte ik mijn bijzitters en secretaris en gaf ik hen hun parkeerticket en liet ik hen gaan.
Uiteindelijk snap ik al dat gezaag niet over opgeroepen zijn en te moeten gaan tellen. Die ene dag dat je eens iets moet doen zeg. En het zijn ook nog degene die naar huis mogen die er vooraf het hardst om zaagden waarschijnlijk. Losers. natuurlijk, als er iets mis gaat, is het wel dikke shit en balen tot en met. Maar als je het goed aanpakt zou er allemaal redelijk vlotjes moeten verlopen

Thuis pikte ik nog een aperitief mee, reden we met drie auto's naar "china city" in Kuurne. Heel lekker en gezellig. Morgen neem ik mijn dag dienstvrijstelling en ga ik met mijn auto voor een klein onderhoud naar de garage.
Nu kan ik me concneteren op andere dirngende zaken. Welke lens ga ik nu eindelijk kopen. Ik vrees dat ik het zoeken een beetje beu ben en nog steeds niet goed weet hoeveel geld ik er wil aan uitgeven. Ook moet ik dringend mijn reis boeken als ik nog wegwil naar Argentinie deze zomer. Verder zou ik rap een programmaboekje voor de gentse feesten moeten zien te pakken te krijgen om ook daar mijn programma vol te boeken en nog dringender is het vinden van een nieuw kostuum voor een trouw die eraan komt.

Ik loop weer over van de ideeën om mezelf geestelijk en lichamelijk te verwennen. Opeens leek er mij deze octhend een licht op te gaan. Waarschijnlijk was het de zon die al van 's ochtends door mijn gordijnen priemde en zo mijn groggy geest verlichtte. Op de een of andere manier bedacht ik me dat ik geen sigma-lens wou en al helemaal geen zo'n grote 70-200mm. De Nikon-versies zijn helaas bijna onbetaalbaar. bijvoorbeeld de nikon 28-70mm f2.8 kost bijna 2000 euro, de nikon 70-200mm VR nog meer. Maar zo'n grote 70-200mm vind ik wat onhandig zwaar. In feite ben ik al blij met de 35-70mm f2.8 van mijn pa. Daarmee heb ik al deze concertfoto's en deze modeshow getrokken. Stel dat ik dit jaar een iets goedkopere reis maak dan hetgeen ik oorspronkelijk van plan was, dan kan ik dat uitgespaarde geld investeren in een lens. Maar nu spreekt pa ervan de zijne t verkopen en hem een 17-55mm te kopen, omdat hij die 70mm niet nodig heeft. Maar adt is allemaal nog niet duidelijk. Bij nader inzien blijkt dat licht eerder een diffuus strooilichtje te zijn verdikke. Maar wat mijn reisplannen betreft. Ecuador zat in mijn kop en blijft er nog steeds inzitten. Nu nog beslissen of ik er die ongelofelijke meerprijs over heb om de Galapagos te zien. Ik denk van niet.

Wat een mooi weer. Eigenijk zou ik moeten gaan fietsen. Alleen zit ik nog met een kuchje. Misschien een klein toertje om de spieren wat beweging te gunnen? Of misschien moet ik gaan wandelen. Misschien moet ik stoppen met luidop te denken. Trouwens morgen kuier ik al in Gent rond tussen de aangekondigde regenbuien door.

hier het verslag van de rondleiding Gent-ondergronds: gent ondergronds met mijn fotoreportage foto's

Het is weer een van die periodes die regelmatig wederkeert. Om de zoveel dagen als ik nu even pathetisch wil doen. Me against de world en die wereld is vrij concreet. Als ik rond me heen kijk, merk ik duidelijk verschillen in de levens van de mij omringende mensen. Mijn leven verschilt op zoich niets van die andere luizige levens, met dien verstande dat ik besef dat we hier maar een luizeleven aan het ondergaan zijn tot de zes voert onder de groene zoden liggen. Een leven waarin we denken vrij te zijn in doen en handelen. Ik word gedomineerd door mijn dromen en verlangens. Dat is wat te sterk uitgedrukt. Ik koester ze, maar soms nemen ze bezit van me wanneer mijn pogingen om er iets van te maken lijken te stranden nog voor er land in zicht is. Sommigen zweven op een wolkje in een helderblauwe hemel. Stralen als een ster bij zonneklaar weer. Ik speel graag de donderwolk, al was het uit protest tegen zoveel naiviteit en optimisme. Misplaatst? Soms denk ik, zalig zij de armen van geest die niet beter weten of niets verlangen van het leven en dus blijkbaar perfect gelukkig zijn met het weinige dat ze ervan verwachten. Ik verwacht veel. Teveel? Dat denk ik niet, de geschiedenis heeft uitgewezen dat grootste dromen soms bewaarheid werden. Niets van dit alles echter zonder te vechten tot het bittere einde. Ad Maiorem Gloriam Mei. Vechten, doorgaan, volharden. De wereld werkt niet goed mee. Mijn geest staat ook niet naar bepaalde dingen. Ik moet gefocussed blijven. Helder trachten te denken, overwegen. Soms denk ik dat ik het gewoon maar moet doen. Handelen zonder meer. Het probleem is dat er geen doel is om naar te streven in concreto. Met vrienden en kennissen loop ik van hot naar her, beleef ik leuke dingen, heb ik leuke gesprekken, ik maakte mooie reizen en zal er nog vele maken, en dit jaar twijfel ik zo over mijn bestemming. De reizen die ik placht te maken raken stilaan volgeboekt en ik lig er niet wakker van. Sociaal gezien loopt mijn leven niet zoals mijn generatiegenoten. De schijn van de morele druk om ook dat bestofte saaie kleinburgerlijke bestaan in te duiken, kan ik van me afslaan. Keuzes. Ik verguis hen en zij verguizen mij waarschijnlijk of is het wederzijds respect voor de andere zijn visie op wat er moet gebeuren? Ik stippel de weg uit, maar ik zie niet waar de stippellijn heen loopt. Op goed geluk, ga ik naar daar waarvan ik denk dat ik me er goed zal bij voelen. En je goed in je vel voelen, dat is denk het beste wat een mens kan overkomen. In feite bedenk ik me. Ik ben helemaal niet slecht bezig.

Op Gentblogt vertoefde ik zondag op mijn favoriete plaatsjes:the underground en mijn foto's.

Hier vinden jullie nog foto's van Hayseed Dixie.
Een zo mogelijk nog gestoorder quartet dat er een ferme lap of gaf als waren ze hardrockers op Rock Am Ring of Dynamo Open Air. Dat ook deze fout-geklede heren (kousen in sandalen en bermuda, bakkebaarden, eyeliner en veel Westmalle en Orval en Jupiler) gevoel voor humor hebben, spreekt uit de titel van hun nieuwe cd "Weapons of Grass Destruction" met deze fantastische cover van de Scissor Sisters. Bij iedere banjo-of mandoline-solo stond de solist in kwestie te soleren alsof zijn leven er vanaf ging op de rand van het kleine podium begeleid door de headbangende halfgare Franstaligen waarvan eerder sprake.De bekendste songs die hier de revue passeerden waren Walk this Way, Highway to Hell, You shook me all night long, Breaking the Law, een gimmick van Eternal flame, en natuurlijk ace of spades. verder predikte de frontman als een volleerde dominee in extase over vrouwen en mannen en zuipen en bluegrass! Schitterend entertainment! They kicked some grass!

All Pictures copyright Jeronimo

Belgacom by Jeronimo

Zondag 11 maart kon je een interview horen op Radio1 over bloggen met Tom De Bruyne en Clo Willaerts. Toch wel interessant om eens een kwartiertje voor uit te trekken. Luisteren kon ik die ochtend niet naar de radio, tenzij naar deze meneer ook al op radio 1, mijn favoriete zender.

Dat ik hem op het onooglijk vroege uur van 8u10 al in de ether hoorde, kwam door mijn liefdadigheid. Ik ben een sympathieke kerel zo zegt mij men. Wanneer de nood het hoogst is, spring ik dan ook bij waar ik kan. Nobel van me niet? Zo maar mijn kostbare slaap laten op de bijna enige weekdag waar ik zou kunnen uitslapen? Ik ontving telefonisch een noodkreet per gsm van een bloggertje. Die had een gehandicapte vriend helpen zoeken naar een nieuw onderkomen. Zijn inboedel werd die zondag verhuisd van het ene huis naar het andere huis en ze hadden echt wel mankracht tekort. Zaterdagavond besloot ik dan toch maar mijn heerlijke zondag op te offeren om mijn handen uit de mouw te werken en mijn vege lijf uit de naad. Eens men een beroep moet doen op bloggers en er geen voldoende real-life-vrienden of kennissen noch familie beschikbaar zijn, is dat echt wel een noodkreet mijn inziens en dus racete ik over de ochtendglorende straten naar het hart van Vlaanderen. Even aaik aaike doen met haar schat van een dochter (miljaar mijn vader-instinct bestaat toch? :s). Camion inlanden, naar daar rijden, uitladen, terugrijden, tweede camion inladen en toen was het al 13u en vertrok ik huiswaarts, half kapot. Ondertussen was er al andere hulp opgedaagd. Op ons vers van de pers aangelegde zonneterras zette ik me te eten. Met gesloten ogen liet ik de warmte binnen glijden. De stralen mijn gelaat koestren en mijn gedachten zinderen in de zon. Ik sleurde een tuinstoel van onder het stof, zette een vergeten zonnenbril van mijn moeder op mijn neus en dommele onder begeleiding van het verleidingsspel van de duiven in onze gesnoeide zilverberken in om weg te zeilen naar het land van waar de wolken komen.

Donderdag, 'sochtends in de vroegte komt een taxi mij ophalen om me naar de luchthaven te brengen. Ik check in bij Virgin Express die me naar Lissabon zal brengen. daar wacht mijn gezelschap mij op en trek ik de komende dagen vanuit de streek rond Castelo Branco in het wijdse ronde.

Ik zal de Bwards missen, maar helaas. prioriteiten.

I travel to live, and I live to travel the paths far beyond my thoughts and mind. I am the wanderer of my shores, the globetrekker of my boundaries. I discover untrodden paths of my soul and step where no-one has gone before. My treasure, I will find in the vaste lands out of reach of my Eyes.
Once...

Mijn zoektermen leveren me nogal eens rare dingen op. Velen zijn precies op zoek Lien van de Kelder haar borsten, naaktfoto's van Marie Vinck en sexfilmpje met Anneleen Liegeois (u weet wel die aflevering van Wittekerke). Stefanie PLanckaert is gelukkig al maanden verdwenen uit mijn zoekwoorden, maar nu komt de laatste dagen Phoebe Cates opduiken. En ik herinner me opeens dit.
Verder was ik gisteren onder indruk van de Canvas-reportage met Lieve Blanquaert over die Roma-jongen.
Nu ga ik geld tanken en mijn rekening spijzen, zodat ik mijn enorme uitgaven kan betalen op mijn voorjaarstrip.
Wat een idioten. Don't they know I have a plain to catch??

Soundtrack for the Current Attack:
Napalm Death: Smear Campaign (2006): absolute grindcore!!!

Boekentoren by Jeronimo

Gentblogt feestte gisteren in Café Compagnie op de Gasmeterlaan te Gent. Een laan die ik met veel moeite eindelijk vond, hoewel het helemaal niet moeilijk was. In de keuken was de bedrijvigheid al groot en me gidsen konden ze me niet omdat ze niet goed wisten waar ik zat. Ik moest alvast niet aan het Rabot zijn. Uiteindelijk stekte ik er toe waar ik algauw door onze chefkok aan het broodjes smeren werd gezet. KNap hoe de keuken zo schitterend draaide! Onze voorzitster kan dat nogal hoor! Dingen managen en regelen. Maar na drie broodjes werd ik van mijn taak ontheven en mocht ik de openhaard buiten gaan aansteken. Vuur fascineert me. Er brandt sowieso een vuur diep in mij. I'm the Lord of the Fire.
Ik voelde me buiten toch een stuk beter dan in die kleine keuken waar iedereen mekaar bijna voor de voeten liep (Bruno, Michel, Joke, Teun, Beau, en nog een paar anderen.

Het vuur laaide hoog op, onze hoofden zaten even in de wolken. En toen kwamen er leuke mensen toe. Enkelen hadden lang op voorhand beloofd af te komen en dat deden ze dan ook. Anderen lieten verstek gaan. Al dan niet om gegronde redenen. Tjah. You're into fun or you're into dull dust.
't er staan gelukkig niet al te veel foto's van me online, voorlopig...
I'm going home now.

En over een dikke maand ben ik weg. 't Vliegtuig op naar Zuidelijker oorden. Mijn voorjaarstrip komt eraan. Concreet. Eindelijk. Vlucht geboekt. Heb je ook niet het gevoel altijd gejost te zijn aan reisverzekeringen? Lichamelijke schade heb ik al gedekt door mijn ziekteverzekering overal ter wereld. Verlies en diefstal van goederen is amper gedekt tenzij met geweld. Er zijn veel goederen die uitgesloten worden net als veel omstandigheden. Maar ja je zou maar eens het slachtoffer van een overval moeten worden. Een diefstal heb ik al meegemaakt verleden jaar in Costa Rica. Maar goed, ik ben dus goed verzekerd, ik blij in Europa en het zou dus veilig moeten zijn. Bovendien biedt mijn Mastercard Red ook een reisverzekering. Alles dubbel.
De pret kan niet op. Ondanks de korte tijd, zal het ongetwijfeld erg leutig worden. Er zijn veel dingen te zien. Teveel. Ik sla aan het researchen en het kiezen en het mailen. Ik sla aan het dromen. I still dream 'cos it ain't over yet. Nog een maand.

addendum

Er wordt over mij gespeculeerd. De onverlaat. Later meer.