Jeronimo's Cage of Thoughts

Ik had het al eerder over de prachtige houten huizen in Riga, een kenmerk dat al bestaat sinds het ontstaan van de stad. Het nadeel is dat de stad zo een paar keer afgebrand is, al dan niet opzettelijk om ze niet in de handen van napoleon te laten vallen, die het dan niet meer de moeite vond om Riga in te nemen. Een reputatie die Riga nooit heeft weten af te schudden, maar hedentendage vindt je deze houten huizen ver in het Moscow District, de historische houten kerk staat op wandelafstand van de centrale markt, voor degenen die het Moscow District niet durven binnen dringen.

U zult mij moeten missen. Niet dat sommigen onder jullie dat zullen doen. Anderen dan weer wel. Maar ik kom terug! Ik moet eerst even met mijn hoofd boven de grijze wolken vertoeven in de ijle etherische lucht zonder zuurstof en ijzige kou om mijn hersenen even te bevriezen van alle rare gedachten van de afgelopen maanden. Eens compleet eruit zijn. Zondag 5 oktober vlieg ik naar Frankfurt om daar enkele uurtjes later naar Abu Dhabi te vliegen en zo naar Kathmandu, waar we de vallei verkennen en vooral de tempels in de stad er in de nabije omgeving. Of ik de koningsteden ga zien weet ik niet. Aan het meer van Pokhara gaan we even relaxen om onze tocht naar Annapurna Base Camp op 4200m voor te bereiden. Na 12 dagen in de Himalaya getrokken te hebben gaan we nog even wat raften op de beste rivieren ter wereld, maar aan een beginnersniveau, ik denk dat dat allemaal relatief is en hoop op spanning zoals in Costa Rica.
Daarna is het tijd voor hopelijk wat tropische temperaturen in het Chitwan National Park. Ik zie al op tegen de muggen.En dan kom ik hier thuis aan. Vol verhalen hopelijk en compleet leeg en vol van nieuwe zaken.

Dringende berichten op gsm worden waarschijnlijk genegeerd: ik heb eens aan honderden euro gsmkosten gelegen in Havana weetjewel, never again. Alle emails zijn welkom. Antwoord niet gegarandeerd.

Tot dan!

ps: Om de zoveel dagen verschijnt een eerder op gentblogt gepubliceerd artikel van mij op mijn cultuurblog. Zo blijf ik wel een beetje bij jullie :-)

Ik word er toch wel dagelijks mee geconfronteerd. Het jeuk en het kriebelt. Het verleggen van je grenzen. Het ontdekken van nieuwe zaken. Die unieke ervaringen die je onderscheiden van de troep. Letterlijk. Het ontdekken van de wereld. Het je laten onderdompelen in andere culturen. De tientallen blogs van AFS-studenten of mensen die verslagen schrijven van hun wereldreizen, ik grasduin er af en toe maar al te graag door. En ben dan wel wat jaloers. Gisteren was er dan nog the beach op tv. Met Leonardo Di Caprio en Virginie Ledoyen. Deze laatste is trouwens 100% mijn type.

. NIet alleen speelden ze de beach, op een andere zender speelden ze voor de zoveelste keer die andere avonturiersmovie: los diarios del motocicleta". Het was een meoielijk keuze, maar aangezien ik deze laatste al gezien heb en op dvd heb, koos ik voor the beach.

Je wil altijd anders zijn dan anderen. Je bent toerist, maar wil geen toerist zijn. Je probeert je te onderscheiden door de minder platgetreden paden te bewandelen of te ontdekken. Je kijkt met minachting en afkeer neer op de troepen en hordes feestvierende hoteltoeristen en kijkt op maar de pure marginale hippies die je overal tegenkomt. Alsof die backpackers, zwervende globetrotters de “echten” zijn. Alsof zij echt weten wat het is om daar te leven en te wonen. Niets is minder waar.

Maar toch. Die drang is er. Anders te zijn dan anderen. Soms denk ik nog altijd dat ik er eens voor een langere periode moet op uit trekken. Of dat dan een verlossing zou bieden? Een antwoord op mijn vragen? Als je zelfs niet weet op welke vragen je eigenlijk een oplossing wilt vinden, wat kan je dan gaan vinden?

De ervaring. Het rondtrekken, het zalig nietsdoen het liederlijk landleven ver weg van de ratrace hier en de prestratiedrang. Vele van die zogezegde coole avonturiers zijn mislukkingen in de westerse maatschappij, verschoppelingen en zelfs ronduit leeglopers. Soulsearchers klinkt uiteraard stukken positiever en zelfs mystieker. Daar zijn ze cool, zijn ze iemand, zijn ze degene die weet wat het leven is.

Zo iemand wil ik niet zijn. Wel wil ik iemand zijn die weet wat het leven is en wat het te bieden heeft. Vandaar deels mijn drang om verre reizen te maken.Binnenkort vertrekken er weer en boel mensen die ik ken voor enkele maanden of zelfs een jaar naar verre oorden om er te gaan wonen en werken in een ontwikkelingsproject. Ook dat spreekt me enorm aan. Een lange periode in een niet-Westerse omgeving doorbrengen, lijkt me het van het.Maar alles wat ik hier opgebouwd heb, achterlaten? Al die investeringen?Dat zou me niet mogen tegenhouden. En al bij al ben ik ook al ferm tevreden dat ik af en toe op reis kan naar die verre landen.

Diep in mezelf zie ik me als een avonturier zoals Dicaprio in The Beach. Iedereen is bang van het onbekende, maar de drang om het te ontdekken en de kick als je iets ontdekt is magisch. Zelfs al sta je met honderden anderen te genieten van een wereldwonder. Iedereen is op zoek naar die unieke ervaring. Een geheim dat je liefst met zo weinig mogelijk mensen deelt. Hetgeen je onderscheidt van anderen.
Tijd om eens de catalogi te bekijken. Op mijn eentje durf ik het precies nog steeds niet goed aan.

Gelukkig heeft het leven hier ook uiteraard enorm veel te bieden. Mijn propvolel agenda maakt het me soms moeilijk te kiezen als ik duebl geboekt ben. Zoals dit weekend. Een van die leuke dingen zijn de vele blogmeets. Vrijdagavond is het in Aalst te doen bij Little Witch en ik heb me ook net ingeschreven voor het culinaire avontuur te Leuven op de blogmeet van Yab en de andere Leuvense bloggers.

De mensen staan alweer aan mijn mouw te trekken. Niet letterlijk, ik zou dat niet graag hebben dat de mensen mijn kleren in de war brengen door er aan te trekken. Ik hou er sowieso niet van dat mensen aan mij zouden trekken. Smetvrees is het niet, maar de meeste mensen, bwweeuuurrkk. De pendelaars onder jullie zullen me zeker begrijpen, de dichtopeengepakte sardienentrammen en -bussen indachtig, en ook het veetransport richting de stalags van Brussel op en af. Er kwam trouwens een gezette bezwete mens naast mij zitten en ik ontwaarde een redelijk kruidige geur die van onder zijn oksels ontsnapte toen hij zich installeerde in het zitje naast mij. Alweer verging mijn hoop op de een of andere knappe ranke deerne die zich met haar blanke hals en armen naast mij neer zou vleien het putje van haar onderrug zichtbaar wanneer ze zich voorover boog om haar tas tussen haar benen te schikken en een lok haar die speels langs haar voorhoofd viel die ze dan in een vlugge beweging achter haar oor streek, even licht fronsen monsterend of er geen freak naast haar zat die de hele tijd zou meelezen in haar boek, terwijl ze om niet gestoord te worden alvast haar ipod nano op haar favoriete rockmuziek had gezet net als haar opgetrokken knieën tot tegen de rug van het zitje voor haar. Onderuitgezakt genieten. Nee, de knappe grieten in zomerse zwoele outfits snellen mijn zitje altijd voorbij, ik heb altijd vieze saaie venten naast mij zitten of oude madammen met een niesuitlokkend parfum. Overlaatst nog een oudje dat zich duidelijk niet op haar gemak voelde. Ik dacht nog te brullen: boe! Maar misschien moet ik ook minder vies kijken, want eigenlijk zou ik zelf niet naast mijn eigen komen zitten als ik mij zou zien zitten.
Er wordt aan mijn mouw getrokken. Het is tijd voor een sigaar met mijn Portugees Reisgenootje dat net enkele weken terug is van Brazilië te gaan roken in het Oeverloze Eiland. Maar eerst word ik getrakteerd omwille van bewezen diensten inzake fiscaliteit. Niet dat jullie niet hetzelfde hadden kunnen adviseren, maar alles is goed om ene te gaan drinken in aangenaam gezelschap. Gisteren en vandaag blijf ik even thuis. Ik dacht daarnet nog een wandeling te gaan maken, maar ik zit op last.fmnaar muziek te luisteren en op flickr fotootjes te bekijken en onderwijl jullie blogjes te lezen.Vandaag kwam gele banaan mijn nieuwe werkplek inspecteren, ze was in mijn gebouw en rond iets na vieren smste ze me. Het verzette mijn zinnen even, want ik weet totaal niet meer waar ik het heb met mijn reisplannen. Al een tijdje ga ik er van uit dat ik geen geschikte reispartner meer vind om deze zomer of in het vroege najaar op ons eigen de wereld te verkennen. Mijn reis die ik voor ogen had in september is al volgeboekt. Dezelfde reis naar Ecuador die 1000 euro scheelt maar niet dat ene specifieke doet, maar wel langer in het binnenland rondtrekt is er ook nog, en daarnaast is er nog Peru, maar die is met twee redelijk zware trekkings en ik denk dat ik niet meer zo goed tegen afzien en ontbering op 3000-4000m hoogte kan. Mexico is ook zo'n land dat je perfect op je eigen kan ontdekken, dus kies ik liever wat complexere onveiliger landen om in groep te doen. Verder moet ik ook misschien eens nadenken over een citytrip nog eens. Oh en opeens zit ik met Argentinië ook in mijn hoofd om van Bolivië en Venezuela maar te zwijgen, al komen ook niet altijd de data goed uit. Ik zal eens alles goed op een rijtje moeten zetten.
Gelukkig zitten Egbert en Josefien nog in de race in Peking Express. dat zijn mijn favorieten samen met die twee blonde hollandse toffe grieten.

Hier nog enkele fotootjes van Faun en Omnia.

all pictures copyright by Jeronimo

LAATSTE KANS! Inschrijvingen sluiten op 25-02-2007!!!!

Gisteren was het in het nieuws dat wij Belgen de grootste verkwisters zijn van flessenwater in Europa, terwijl ons kraantjeswater perfect drinkbaar is. Op een site over Belgie van onder Noorderburen die reistips geven aan hun onderdanen, lees je dat kraantjeswater drinken in België perfect kan, maar dat het geen gewoonte is, en dat we ondanks de campagnes pro niet van onze oude gewoontes om flessenwater te drinken af geraken. Ik vind die tekst zelfs een beetje lachen met de Belgen. En typisch Hollands: flessenwater is te duur, dus op reis in België drink je maar lekker van de kraan zonder gevolgen voor darm-en andere stelsels.
Ik vraag me luidop af welk ongefilterd water deze bullebak drinkt, maar goed, presteren doet 'm als de beste, qua bloggen dan toch. Humor van de bovenste plank. Maar wat levert zijn gelik aan mijn aars op? Vervelend gejeuk en zelfs dat nog niet..

Ondertussen heb ik hier uit een vergaderzaal een fles rood en een fles blauw topwater gehaald die beiden ondertussen ongeveer toevallig voor 3/4e leeg zijn. Wij op het werk hebben hier geen chiller. Enkel een kraantje met een vieze lavabo eronder. Dit nodigt niet meteen uit om even je dorst te gaan lessen. Desondanks is het water drinkbaar zo zegt men. Ik herinner me mijn leidingwater in Leuven. Als ik mijn lavabo niet goed onderhield zag die al rap rood van de roest of het kopergehalte. Rijk aan mineralen noemen ze dat dan vermoed ik. het water in Gent blijkt dan heel kalkrijk te zijn vermoed ik het slaat ferm wit aan. Het water in Kortrijk is het enige water dat ik bij hopen van de kraan drink, zowel van de kalkrijke kraan als de kalkarme kraan. Ook uit pure gewoonte van vroeger, al heb ik de slechte stedelijke gewoonte aangekweekt om ook flessen plat water te kopen.

En ik ga ook meer koken thuis 's avonds, ondanks mijn enorme degoûtom 's avonds nog te gaan winkelen en psychopatisch te worden aan de kassa die niet vlug genoeg opschuift. De rij aan de kassa wel te verstaan. Maar sinds ze mij hier enkele dagen geleden in onze restaurant hebben geprobeerd te vergiftigen, ben ik heel kieskeurig geworden wat ik er nog ga eten.

En met dit laatste filmpje zijn we aanbeland bij Hannibal Rising.

Lange Munt Gent by jeronimo

I'm so bored this weekend...normaal gezien red ik me perfect en relax ik gezellig in het weekend. Maar het kriebelt teveel. Teveel muizenissen waardoor ik niet weet welke dingen hoe aan te pakken. Gelukkig heb ik concrete nabije toekomstplannen. Maar toch bepaalde dingen vreten aan me. Ben ik te laf om er iets aan te doen? Ben ik zo bang op bepaalde stappen te nemen? Ben ik zo'n broekschijter die angst heeft voor het onbekende? De durk is er, maar wat oud en vertrouwd is is zo comfortabel. Stel dat het gras niet groener is elders. wat dan? En al die dingen die ik nu kan doen. Maar van vele dingen blijf ik gewoon dromen. Soms voel ik me alleen. Alleen met mijn gedachten wensen dromen en verlangens. Voor anderen lijkt dat zo eenvoudig en simpel dat ze niet goed begrijpen waarover ik het heb. En soms bijvoorbeeld nu. Soms voel ik me alleen alleen. Maar morgen is dat weer over. zoals altijd. Soms ben ik blij alleen te zijn. Soms ook niet.
soms zou ik heel hard willen weglopen van wie of wat ik ben. Me losmaken van hetgeen me vasthoudt. Helemaal opnieuw beginne m met je leven. Zou dat iets opleveren? Verandering zit in jezelf. Verandering zit in mij. Uit mezelf breken. Als ik open ben voor mezelf, ben ik open voor anderen.

Met deze even "ik-laat-me-even-een-heel-klein-beetje-gaan-zoals-een-puber"-modus tussendoor, denk ik dat ik voro de tweede keer in mijn leven naar "runaway jury" ga kijken naar een boek van John Grisham. Ik lees geen boeken, maar ik heb ooit nog een boek of zo van John Grisham gelezen toen ik nog las. Dat is heel lang geleden. Ik durf zeggen bijna 10 jaar. Vandaag heb ik mijn eigen potje gekookt op de vitroceramische kookplaten van mijn moetie. Je weet wel zwart glas en als de plaat aanligt wordt ze rood. Mijn gestoofd witloof was lichtjes bruingebakken maar nog steeds knapperig. Mijn halfbevroren koninginnehapjes hier en daar wat zwart en mijn mi te lang gekookt (amper 2 minuten en zacht omdat ma die al in het water had gedaan zonder dat het water kookte). Als mijn ma zich moeit met de keuken gaat het fout. tenzij ze zelf kookt. Ieder zijn methode. Mijn pa vond het heel goed rieken. Man ik ben aan in het ijle aan het lullen deze avond. Gelukkig straks Balsamico-chips en zoutje nootje en japanse rijstcrackers. Lekker. Ik ben soms een enorme vreet zak. Enorm. Geloof je dat ik al twee kilo zwaarder weegt. Ik weiger het woord "verdikt" in de mond te nemen. Ik ben nog steeds een gespierde breinaald. Hoh, plannen maken voor mijn voorjaarstrip. Leuk. Geniet er nog van dit weekend. Dat zal ik ook wel doen.