Jeronimo's Cage of Thoughts

Het is tijd voor entertainment! Hier ziet u de filmpjes van het olijke Leuvense jvc-duo Stew, starring the lord aka Jeronimo aka ikke. Natuurlijk is elke gelijkenis met mijn persoontje compleet verzonnen en toevallig.
Ik denk dat ik mijn publiekelijk optreden zal moeten beperken. Hemeltje lief! Ben ik dat?

De eerste aflevering van Peking Express - de revolutie route beviel me wel. nostalgie naar dat fantastische zonovergoten continent. Genoeg spanning vooral tussen de deelnemers om het vermakelijke televisie te maken. Enkele karakters werden al meteen dik in de verf gezet, al dan niet via beeldmanipulatie. We zien wel wat de rest van de afleveringen biedt. Die Peter is alvast ene die gaat flippen als iets niet rap genoeg gaat. De twee broertjes die vond ik vooral enorm zelfverzekerd of het arrogante af toen ze in de interview nogal zaten te stoefen over welke kwaliteiten ze wel niet hebben. Bepaalde Hollanders konden het weer hel goed uitleggen, ben benieuwd hoe ze zich zullen aanpassen in groep of tov hun partner. En ja het contradictorische moslimkoppel dat moest toch ook wel ferm in de verf gezet worden. Gelukkig net niet op een ergerlijke manier. De hyper Jamalia en de rustige Hassan: kan interessant worden. Roos Van Acker die het graag droog in de kakker (sic) heeft, blogt op de humo-site. Een te volgen blog.

Heroes vond ik gewoon vermakelijk, een afwisseling na "de man van phaedra", waar ik waarschijnlijk niet meer verder zal naar kijken.

Naar aanleding van little witch's oproep om haar blog te redden, haar duivelse listigheid weet zelfs mij weer te beheksen, grasduinde ik even in het verleden. Zo moet je maar eens in haar archief van de maand 07/2004 kijken. Ooit won zij bij mij een prijs toen ze mijn bezoeker 16666 was. Een andere helse fee heulde kwaadaardig met haar mee en het resultaat is iets wat toen typerend was voor ons allen. Grappige non-sense over en weer. Ze legden me op hun bloederige rooster, groeven in mijn getormenteerde ziel, legden het hellevuur aan mijn schenen. Waar waren toen mee bezig, toen skynetblogs slechts een vrolijke bende bloggertjes was, lekker ondergronds, lekker gezellig. Wat we toen schreven, zouden we daar nu nog achter staan? Deels wel, het zijn getuigenissen van toen, die tijd. Ondertussen hebben we veel doorstaan, veel geleerd, veel ervaren. We zijn geëvolueerd, verder gegaan als mens op het pad.

Bij deze: als de weerlicht naar haar blog en snuister door haar verleden en red haar zo!

Zo ik heb even tijd gevonden om de rest van mijn aanwinsten kort en bondig te bespreken
- Crematory - klagebilder, deze duitse gothicmetal band draait al mee van sinds ik metal kende. Hun aantal cd's is niet meer op 2 handen te tellen. Klagebilder staat voor sfeervolle stevige melodieuze gothic rock, iets meer traditionele gothic met strakkere mars-arrangementen en minder deathmetal. Alle teksten worden in het Duits gezonge. Niet te pathetisch en niet te melig. Krachtig en catchy en niet vervelend.
- Qntal - silver swan: werkstuk uit 2006 van het duitse neoklassieke ensemble. Stukken eenvoudiger qua instrumentatie, wat het breekbaarder en fijner maakt en meer klassiek dan hun vorige meer gothische dark wave-platen. Rustgevend, meeslepend, sfeervolle klassieke klanken met de prachtige sopraanstem van Syrah.
- Liv Kristine - enter my religion. Poppy cd'tje van mevrouw Alexander Krull (atrocity) formely known as the lead singer of Theatre of Tragedy. Ik hou meer van haar gothicmetalproject Leaves' Eyes dat stukken steviger is dan deze poppy melige plaat. UItschieters zijn het beklijvende melancholische Blue emptiness, Bruce Springsteen's 'streets of philadelphia' en enkele meer electro-nummers op het einde van de plaat.

Kan iemand mij trouwens sponsoren? Ik wil namelijk een date met Scarlett Johansson. Scarlet verkoopt zichzelf ten voordele van Oxfam. Me wants her!

Ondanks mijn autopech ben ik dan toch eindelijk veilig en wel via Leuven, Antwerpen en Gent met hebben en houden thuisgeraakt in der goeie ouwe heimat Kortrijk. Alles was nochtans heel goed verlopen en dito begonnen die vrijdagochtend. Zonder problemen was ik met de auto in Brussel op het werk geraakt, bijzonder vlot zelfs want 1u en 5 minuten nadat ik was vertrokken, prikte ik al in op het werk. Enkel in de Leopold-II-tunnel had ik moeten aanschuiven en uitlaatgassen slikken. Die avond bereikte ik al even vlot Leuven. Verbazingwekkend.
Ik parkeerde mijn Seat New Ibiza Sport 1.9TDI (jaja ik weet het!) waarmee toen nog niets aan de hand was aan de achterkant van het station en zeulde met hebben en houden naar de woonst van mijn gastheer en gastvrouw. Daar bracht Yab als een profesionele huisvrouw mijn luxesuite in orde. Ondertussen bereidde ze ook nog de blogdrink voor die later op de avond zou doorgaan in het Stuk. Ik liet de twee bezige bijtjes dan maar lustig verder zwoegen en trapte het af naar mijn volgende afspraak. Mijn Portugees reisgenootje kwam algauw opdagen en samen trokken we naar den dien die d'r ook altijd bij is en bovendien heel besmettelijk was op dat moment.
Kikkertje wist een leuk Libanees eethuisje zijn in de vital decosterstraat: de Omaya. Ondanks dat het eten ferm lang op zich liet wachten en ik mijn honger amper onder controle kreeg, is het een aanrader en smaakte het best wel goed! Omdat we het nog veel te vroeg vodnen om onze smoel te gaan vertonen op de blogdrink, trokken we eerst naar de Ron Black's om nog wat gezellig te keuvelen en alwaar ik de dien die d'r dus nog altijd bij was zijn hyperreflexen nog eens uittestte op een overwacht moment.
Wat later stonden we te stomen in een bloedheet STUK waar de bloggers al talrijk aanwezig waren en waar yab duidelijk wenste bij te dragen tot het microbroeikaseffect. Gelukkig voor mij ben ik immuun tegen oververhitting.

Wat kan ik zeggen. Er waren heel veel bekenden. Het was een heel leuk weerzien met veel bekende gezichten zoals goya, twinkeltje, lifeisadance, kleintjew, herman, en nog vele anderen die ik van ver of dichtbij de hand schudde of een knipoog toewierp. Veel gezichten die ik eindelijk eens in het echt zag en ook een hoop nieuwe mensen. Opzet van de blogdrink geslaagd en ook de mensen die in feite enkel maar mij kenden leken zich goed te amuseren. Ondertussen had ik een nikon D300 bemachtigd van Frederik en flitste ik er op los. De foto's daarvan vind je terug op facebook.

Een speciale vermelding toch voor de twee olijkerds van Stew, die me toch weer goed liggen hebben gehad voor de camera. Ik won dan wel een T-shirt maar ik ben er alvast weer in geslaagd compleet hyper en als een randdebiel een hakkelend interview af te geven. Het filmpje komt wel binnenkort online. Those guys own me!!! Als wederdienst heb ik hen wel verschillende keren op de digitale plaat vastgelegd met frederik's D300. Hoeveel zou ik kunnen vragen voor mijn stew-at-work-pictures, vraag ik me bij deze af.

Na een korte maar goede en al even warme nacht in het lekkere donsdeken van Yab, stond ik om 9u alweer op straat. Ik laadde mijn stuff in de koffer van mijn auto die er nog steeds zonder parkeerretributie onder de ruitenwisser stond, kocht een koffie in de Panos (Panos betekent diarree in het Russisch, zo leerde ik van mijn Zweedse gastvrouw later die dag), verbrandde mijn tong en belde den dien waarmee ik ook deze dag opgescheept zat op. Hij pakte niet op maar de foon rinkelde wel. Ik dacht dat aangezien hij een dag ervoor nog verging van de griep nog aan het slapen was en besloot hem niet wakker te bellen met de deurbel. Hoe atent van me niet?

Ik liep dus maar verloren winkel in en uit in de bondgenotenlaan, trok enkele fotos van het grauwe Leuvense stadsbeeld waarin ik ooit zeven noch magere noch vette jaren van mijn leven spendeerde en belde de oetlul nogmaals op en rond 10u15 nogmaals toen ik echt niet meer wist waarheen te wandelen in dat kleine provinciestadje.

Eindelijk belde de lamme goedzak me zelf op en wist me droogweg te vertellen dat 'm al van 9u op me zat te wachten.
Bon eind goed al goed en ik plofte me in zijn zetel zonder chips maar wel met multivitaminenfruitsap in zijn zetel om naar een filmpje te kijken. "Ghost World" met Thora Birch en een teen scarlett johansson waardoor ik mijn hormonen ongelofelijk voelde opspelen. We gingen een half stokbrood kopen in de Picollo in Leuven waar de madam des huizens lustig zat te kuchen over mijn broodje en nog eens het geld vastpakte met haar blote handen ook. Hygiëne is in België toch altijd ver te zoeken. Vooral in cafés en broodjeszaken waar ze ijs en andere smurrie gewoon met de blote hand vastpakken. Na het broodje volgde "Garden State" met the girl next door Nathalie Portman, ook al zo'n favoriet van me.

En toen was het tijd om naar Antwerpen te vertrekken. Ik vroeg even hoe zwaar mijn co-piloot woog want mijn auto ging niet vooruit ondanks het feit dat ik plankgas gaf. Fukk maat heel traag raakte ik op snelheid maar of ik nu het gaspedaal indrukte of niet, er gebeurde verder niets. Al reed ik aan 140km/u. Very strange. Bon in Antwerpen aangekomen was het wa torientren maar na wat heen en weer gesjees vond ik algauw de omgekeerde frietzakken en de Vlaams kaai alwaar ik me gratis parkeerde en via mijn stadsplannetje vlotjes bij mijn Zweedse gastvrouw en gastheer belandde. Een hartelijk weerzien en wat later vervoegden Liza en haar vriend met de honderden old timers ons bij een heerlijk avondje spaghetti en zetelhangen alvorens we afzakten naar het toch wel sfeervolle café het Oerwoud.

Die nacht deed mijn gaspedaal het weer maar brandje er een lichtje op mijn dashboard waarvan ik het bestaan niet wist. Ik racete naar Gent en thuisgekomen keek ik snel in mijn handleiding in mijn handschoenkastje wat dat wel moge betekenen. Het was blijbkaar het lampje van het "uitlaatcontrolesysteem": minder uw snelheid en begeef u zo snel mogelijk naar de dichtbijzijnde garage. De katalysator kan beschadigd zijn. Getverderrie. Na een heerlijk nachtje pitten en een even heerlijk bad en een even smakelijk kopje versgezette koffie, snorde ik dan maar aan 2000 toeren en 100km/u richting Kortirjk. Het leek wel een eeuwigheid te duren. Morgen naar de garage en hopen dat ik ne vervangwagen krijg, want mijn auto is nog in garantie. Ik moet dus wel op het werk geraken. Ik zie al een halve dag verlof op me afkomen verdikke.